Чунк то ақсоӣ ҳндстон расед

چونک تا اقصای هندستان رسید

Дар биёбони тӯтӣӣ чанде бидид

در بیابان طوطیی چندی بدید

Мураккаб устонед пас овоз дод

مرکب استانید پس آواز داد

Он салом ва он амонат боз дод

آن سلام و آن امانت باز داد

Тӯтӣӣ зон тӯтӣон ларзид бас

طوطیی زان طوطیان لرزید بس

АўФтоду марду бигусасташи нафас

اوفتاد و مُرد و بگسستش نفس

Шуд пушаймони хоҷа аз гуфт хабар

شد پشیمان خواجه از گفت خبر

Гуфт рафтам дар ҳалоки ҷонвар

گفت رفتم در هلاک جانور

Ин магар хешаст бо он тўтик

این مگر خویشست با آن طوطیک

Ин магари ду ҷисм буду рӯҳи як

این مگر دو جسم بود و روح یک

Ин чаро кардам чаро додам паём

این چرا کردم چرا دادم پیام

Сӯхтами бечораро зин гуфт хом

سوختم بیچاره را زین گفتِ خام

Ин забон чун санг ва ҳам оҳани вшст

این زبان چون سنگ و هم آهن وشست

Вонч биҷаҳад аз забон чун оташаст

وانچ بجهد از زبان چون آتشست

Сангу оҳанро мазан бар ҳам газоф

سنگ و آهن را مزن بر هم گزاف

Гуҳи з рӯй нақлу гуҳ аз рӯй лоф

گه ز روی نقل و گه از روی لاف

Зонк торикаст ва ҳар сӯи пунбаи зор

زانک تاریکست و هر سو پنبه‌زار

Дармиёни пунба чун бошад шарор

درمیان پنبه چون باشد شرار

Золими он қавмӣ ки чашмон дӯхтанд

ظالم آن قومی که چشمان دوختند

Зон суханҳо олимиро сӯхтанд

زان سخنها عالمی را سوختند

Олимиро як сухан вайрон кунад

عالمی را یک سخن ویران کند

Рӯбаҳони мурдаро шерон кунад

روبهان مرده را شیران کند

Ҷонҳо дар асли худ исои дманд

جانها در اصل خود عیسی‌دمند

Як замон захманд ва гоҳе марҳаманд

یک زمان زخمند و گاهی مرهمند

Гар ҳиҷоб аз ҷонҳо бар хостӣ

گر حجاب از جانها بر خاستی

Гуфт ҳар ҷонии Масеҳи осостӣ

گفت هر جانی مسیح‌آساستی

Гар сухани хоҳӣ ки гӯйӣ чун шукр

گر سخن خواهی که گویی چون شکر

Сабр кун аз ҳирс ва ин ҳалво махӯр

صبر کن از حرص و این حلوا مخور

Сабр бошад муштҳои зиракон

صبر باشد مشتهای زیرکان

Ҳаст ҳалвои орзӯии кӯдакон

هست حلوا آرزوی کودکان

Ҳарки сабр оварад гардун бар равад

هرکه صبر آورد گردون بر رود

Ҳар ки ҳалво хӯрд вопас тар равад

هر که حلوا خورد واپس‌تر رود