Шаҳ фиристод он тарафи як ду расӯл

شه فرستاد آن طرف یک دو رسول

Ҳозиқону кофёни баси удӯл

حاذقان و کافیان بس عَدول

То Самарқанд омаданд он ду амир

تا سمرقند آمدند آن دو امیر

Пеши он заргари зи шоҳаншаҳи бшир

پیش آن زرگر ز شاهنشه بَشیر

« к-эии латифи устоди комили маърифат

«کای لطیف استاد کامل معرفت

Фоши андари шаҳрҳо аз ту сифат

فاش اندر شهرها از تو صفت

Нак фалони шаҳ аз барои заргарӣ

نک فلان شه از برای زرگری

Ихтиёрат кард зеро меҳтарӣ

اختیارت کرد زیرا مهتری

Инак ин халъат бигиру зару сим

اینک این خلعت بگیر و زرّ و سیم

Чун биёе хос бошӣу надим »

چون بیایی خاص باشی و ندیم»

Марди молу халъат бисёр дид

مرد مال و خلعت بسیار دید

Ғарра шуд аз шаҳр ва фарзандон бурид .

غرّه شد از شهر و فرزندان برید.

Андар омад шодмон дар роҳи мард

اندر آمد شادمان در راه مرد

Бе хабари кони шоҳи қасд ҷонаш кард

بی‌خبر کان شاه قصد جانْش کرد

Асп тозӣ барнишасту шоди тохт

اسپ تازی برنشست و شاد تاخت

Хунбҳоии хешро халъати шинохт .

خونبهای خویش را خلعت شناخت

эй шудаи андари сафар бо сад ризо

ای شده اندر سفر با صد رضا

Худ ба пои хеш то сӯъи алқзо

خود به پای خویش تا سوء القضا

Дар хаёлаши малику ъзу меҳтарӣ

در خیالش مُلک و عِزّ و مهتری

Гуфт ъзроӣили рӯ , ореи барӣ

گفت عزرائیل رو، آری بری

Чун расед аз роҳи он марди ғариб

چون رسید از راه آن مرد غریب

Андар оварадаш ба пеши шаҳи табиб

اندر آوردش به پیش شه طبیب

Сӯии шоҳаншоҳ бурдандаш биноз

سوی شاهنشاه بردندش به‌ناز

То бисӯзад бар сари шамъи тароз

تا بسوزد بر سر شمع طراز

Шоҳ дид ӯро басӣ таъзим кард

شاه دید او را بسی تعظیم کرد

Махзани зарро бадв таслим кард

مخزن زر را بدو تسلیم کرد

Пас ҳакимаш гуфт к-эии султони ма

پس حکیمش گفت کای سلطان مِه

Он канизакро бад-ӣн хоҷа бидиҳ

آن کنیزک را بدین خواجه بدِه

То канизак дар висолаш хуш шавад

تا کنیزک در وصالش خوش شود

Оби васлаши дафъи он оташ шавад

آب وصلش دفع آن آتش شود

Шаҳ бадв бахшед он ма рӯй ро

شه بدو بخشید آن مه‌روی را

Ҷуфт кард он ҳар ду суҳбати ҷӯй ро

جفت کرد آن هر دو صحبت‌جوی را

Муддати шаш моҳ май ронданди ком

مدت شش ماه می‌راندند کام

То ба сиҳҳат омад он духтари тамом

تا به صحتْ آمد آن دختر تمام

Баъд аз он аз баҳр ӯ шарбати бсохт

بعد از آن از بهر او شربت بساخت

То бихӯраду пеш духтар ме гудохт

تا بخورد و پیش دختر می‌گداخت

Чун зи ранҷурии ҷамол ӯ намонад

چون ز رنجوری جمال او نماند

Ҷони духтар дар вабол ӯ намонад

جان دختر در وبال او نماند

Чунк зишту нохушу рух зард шуд

چونک زشت و ناخوش و رخ‌زرد شد

Андаки андак дар дил ӯ сард шуд .

اندک‌اندک در دل او سرد شد

Ишқҳое каз паии рангӣ буд

عشق‌هایی کز پی رنگی بود

Ишқ набӯд оқибати нанагӣ буд

عشق نبود عاقبت ننگی بود

Коши кони ҳам нанг будӣ яксаре

کاش کان هم ننگ بودی یکسری

То нарафтӣ бар ваии он бади доварӣ

تا نرفتی بر وی آن بد داوری

Хӯни давид аз чашм ҳамчун ҷӯй ӯ

خون دوید از چشم همچون جوی او

Душмани ҷон вай омад рӯй ӯ

دشمن جان وی آمد روی او

Душман товус омад пар ӯ

دشمن طاووس آمد پرّ او

эй басии шаҳро бикушта фар ӯ

ای بسی شه را بکشته فرّ او

Гуфт : « ман он оҳӯам каз нофи ман

گفت: «من آن آهوم کز ناف من

Рехти ин сайёди хӯни софи ман ,

ریخت این صیاد خون صاف من،

эй ман он рӯбоҳи саҳро , каз камӣн

ای من آن روباهِ صحرا، کز کمین

Сари бридндш барои пӯстин ,

سر بریدندش برای پوستین،

эй ман он пелӣ ки захми пилбон

ای من آن پیلی که زخم پیلبان

Рехти хӯнам аз барои устихон ,

ریخت خونم از برای استخوان،

Онки кштстми паии модӯни ман

آنکه کشتستم پی مادون من

наменадонад ки нхспди хӯни ман

می‌نداند که نخسپد خون من

Бар манаст имрӯзу фардо бар вай аст

بر منست امروز و فردا بر وی‌است

Хӯн чун ман кас , чунин зойеъ кӣаст ?

خون چون من کس، چنین ضایع کی‌است؟

Гарчи девори афканди сояи дароз

گرچه دیوار افکند سایهٔ دراز

Боз гардад сӯй ӯ он сояи боз ;

باز گردد سوی او آن سایه باز؛

Ин ҷаҳон кӯҳасту феъли мо Нидо

این جهان‌، کوه است و فعل ما ندا

Сӯй мо ояд Нидоҳоро садо »

سوی ما آید نداها را صدا»

Ин бигуфт ва рафт дар дами зери хок

این بگفت و رفت در دَم زیر خاک

Он канизак шуд зи ишқу ранҷи пок

آن کنیزک شد ز عشق‌ و رنج پاک

Зонк ишқи мурдагон поянда нест

زانک عشق مردگان پاینده نیست

Зонк мурдаи сӯии мо оянда нест

زانک مرده سوی ما آینده نیست

Ишқи зинда дар равон ва дар басар

عشق زنده در روان و در بصر

Ҳар дамӣ бошад зи ғунчаи тоза тар

هر دمی باشد ز غنچه تازه‌تر

Ишқи он зинда гузин кӯ боқӣаст

عشق آن زنده گزین کو باقی است

Каз шароб ҷон физойат соқист

کز شراب جان‌فزایت ساقی است

Ишқи он багазин ки ҷумлаи анбиё

عشق آن بگزین که جمله انبیا

Ёфтанд аз ишқ ӯ кору киё

یافتند از عشق او کار و کیا

Ту магӯ моро бидон шаҳ бор нест

تو مگو ما را بدان شه بار نیست

Бо карямони корҳо душвор нест

با کریمان کارها دشوار نیست