Баъд аз онаш аз қафас берун фиканд

بعد از آنَش از قفس بیرون فکند

Тўтик парид то шохи баланд

طوطیَک پَرّید تا شاخ بلند

Тӯтии мурдаи чунон парвоз кард

طوطی مرده چنان پرواز کرد

Ки офтоби шарқ туркӣ тоз кард

کآفتاب شرق، تُرکی‌تاز کرد

Хоҷаи ҳайрони гашти андари кори мурғ

خواجه حیران گشت اندر کار مرغ

Бехабар ногуҳ бидид асрори мурғ

بی‌خبر، ناگه بدید اسرار مرغ

Рӯй боло кард ва гуфт эй андалеб

روی بالا کرد و گفت ای عندلیب

Аз баёни ҳоли худамони даҳ насиб

از بیانِ حالِ خودْ، مان دِه نصیب

ӯ чаҳ кард онҷо ки ту омухтӣ ?

او چه کرد آنجا که تو آموختی‌؟

Сохтӣ макрӣ ва моро сӯхтӣ ?

ساختی مکری و ما را سوختی‌؟

Гуфт тӯтии ков ба феълам панд дод

گفت طوطی کاو به فعلم پند داد

Ки раҳо кун лутфи овозу вдод

که رها کن لطف آواز و وَداد

Зонк овозати туро дар банд кард

زان‌که آوازت ترا در بند کرد

Хештани мурдаи паии ин панд кард

خویشتن مُرده، پِیِ این پند کرد

Яъне эй мутриб шуда бо ому хос

یعنی ای مطرب شده با عام و خاص

Мурдаи шӯ чун ман ки то ёбии халос

مُرده شو چون من که تا یابی خلاص

Дона бошӣ мрғконт бар чннд

دانه باشی مرغکانت بَرچِنند

Ғунча бошӣ кўдконт бар кунанд

غنچه باشی کودکانت بَرکَنند

Дона пинҳон кун ба куллӣ доми шӯ

دانه پنهان کن به‌کلی دام شو

Ғунча пинҳон кун гиёҳи боми шӯ

غنچه پنهان کن گیاه بام شو

Ҳар ки дод ӯ ҳасани худро дар мзод

هر که داد او حُسن خود را در مَزاد

Сад қазои бади сӯй ӯ рӯи ниҳод

صد قضای بد سوی او رو نهاد

Чашмҳоу хашмҳоу рашк ҳо

چَشم‌ها و خَشم‌ها و رَشک‌ها

Бар сараши резад чу об аз машк ҳо

بر سرش ریزد چو آب از مَشک‌ها

Душманон ӯро з ғайрат ме даранд

دشمنان او را ز غیرت می‌درند

Дӯстони ҳам рӯзгораш ме баранд

دوستان هم روزگارش می‌بَرند

Онки ғофил буд аз кишту баҳор

آنک غافل بود از کشت و بهار

ӯ чаҳ донад қимати ин рӯзгор ?

او چه داند قیمت این روزگار‌؟

Дар паноҳи лутфи ҳақ бояд гурехт

در پناه لطف حق باید گریخت

Кови ҳазорон лутф бар арвоҳи рехт

کاو هزاران لطف بر ارواح ریخت

То паноҳии ёбӣ онгаҳ чун паноҳ !

تا پناهی یابی آن‌گه چون پناه‌!

Обу оташи мар туро гардад сипоҳ

آب و آتش، مَر ترا گردد سپاه

Нӯҳу Мӯсоро на дарё ёр шуд ?

نوح و موسی را نه دریا یار شد‌؟

На бар аъдоашон ба кин қаҳҳор шуд ?

نه بر اعداشان به کین قَهّار شد‌؟

Оташи иброҳӣмро на қалъа буд ?

آتش ابراهیم را نی قلعه بود‌؟

То баровард аз дили намруди дӯд ?

تا برآوَرْد از دل نَمرود، دود‌؟

Кӯҳи яҳёро на сӯй хеш хонд ?

کوه، یحیی را نه سوی خویش خوانْد‌؟

Қосидонашро ба захм санг ронад ?

قاصدانش را به زخم سنگ راند‌؟

Гуфт эй яҳёи биё дар ман гурез

گفت "ای یحیی! بیا در من گریز

То паноҳат бошам аз шамшери тез

تا پناهت باشم از شمشیرِ تیز"