Тани қафас шакласт , тан шуд хори ҷон

تن قفس‌شکل است‌، تن شد خار جان

Дар фиреби дохилону хориҷон

در فریب داخلان و خارجان

Инаш гуяд ман шавам ҳам рози ту

اینْش گوید من شوم هم‌راز تو

Вонш гуяд не ! манам анбози ту

وآنش گوید نی‌! منم انباز تو

Инаш гуяд нест чун ту дар вуҷӯд

اینش گوید نیست چون تو در وجود

Дар ҷамолу фазл ва дар эҳсону ҷӯад

در جمال و فضل و در احسان و جود

Онаш гуяд ҳар ду олами он тест

آنش گوید هر دو عالم آن تست

Ҷумлаи ҷонҳомони туфайли ҷони тест

جمله جانهامان طُفیل جان تست

ӯ чу бинад халқро сармасти хеш

او چو بیند خلق را سرمست خویش

Аз такаббур меравад аз дасти хеш

از تکبر می‌رود از دست خویش

ӯ надонад ки ҳазоронро чу ӯ

او نداند که هزاران را چو او

Деви афкандаи сети андари оби ҷӯ

دیو افکنده‌ست اندر آب جو

Лутфу солуси ҷаҳони хуши луқмае сет

لطف و سالوس جهان خوش لقمه‌ای‌ست

Камтараши хури кони пари оташи луқмае сет

کمترش خور کان پُر آتش لقمه‌ای‌ست

Оташаши пинҳону завқаши ошкор

آتشش پنهان و ذوقش آشکار

Дӯд ӯ зоҳир шавад поёни кор

دود او ظاهر شود پایان کار

Ту магӯ « он мадҳро ман кӣ хӯрам ?

تو مگو ‌«آن مدح را من کی خورم‌؟

Аз тамаъ мегуяд ӯ , пай май барам »

از طمع می‌گوید او‌، پی می‌برم‌»

Модҳтгар ҳаҷв гуяд бар мулло

مادحت گر هجو گوید بر ملا

Рӯзҳо сӯзади дилат зон сӯзҳо

روزها سوزد دلت زان سوزها

Гарчи донеи кӯи з ҳурмон гуфт он

گرچه دانی کو ز حرمان گفت آن

Кони тамаъ ки дошт аз ту , шуд зиён

کان طمع که داشت از تو‌، شد زیان

Он асар мемонадат дар андарун

آن اثر می‌مانَدَت در اندرون

Дар мдиҳи ин ҳолатат ҳаст озмӯн

در مدیح این حالتت هست آزمون

Он асари ҳам рӯзҳо боқӣ буд

آن اثر هم روزها باقی بوَد

Мояи кибру хдоъ ҷон шавад

مایهٔ کبر و خِداع جان شود

Лек нанамояд , чу ширинаст мадҳ

لیک ننماید‌، چو شیرین است مدح

Бади намояд зонк талх афтод қадаҳ

بد نماید زانک تلخ افتاد قدح

Ҳамчуи мтбўхи сету ҳуби конро хурӣ

همچو مطبوخ‌ست و حب کان را خوری

То бдирии шӯришу ранҷи андарӣ

تا بدیری شورش و رنج اندری

Вари хурии ҳалво буд завқаши дамӣ

ور خوری حلوا بود ذوقش دمی

Ин асар чун он намепоед ҳаме

این اثر چون آن نمی‌پاید همی

Чун намепоед ҳаме поед ниҳон

چون نمی‌پاید همی‌پاید نهان

Ҳар зиддииро ту ба зид ӯ бидон

هر ضدی را تو به ضد او بدان

Чун шукр поед ниҳони таъсир ӯ

چون شکر پاید نهان تأثیر او

Баъди ҳайнии думали оради неши ҷӯ

بعد حینی دمل آرد نیش‌جو

Нафас аз баси мадҳҳо фиръавн шуд

نفس از بس مدح‌ها فرعون شد

Кун залили алнФси ҳўнои лои тсд

کن ذلیل النفس هونا لا تسد

То туоне бандаи шӯ , султон мабош

تا توانی بنده شو‌، سلطان مباش

Захми каш чун гӯии шӯ , чавгон мабош

زخم کش چون گوی شو‌، چوگان مباش

Варна чун лутфат намонад венаи ҷамол

ورنه چون لطفت نماند وین جمال

Аз ту ояд он ҳарифонро малол

از تو آید آن حریفان را ملال

Он ҷамоати кат ҳаме доданд рию

آن جماعت کت همی‌دادند ریو

Чун бибинандат бигӯяндат ки дев

چون ببینندت بگویندت که دیو

Ҷумлаи гўиндт чу бенандат ба дар

جمله گویندت چو بینندت به‌در

« мурдае аз гӯри худ бар кард сар »

‌«مرده‌ای از گور خود بر کرد سر‌»

Ҳамчуи амрад ки худо номаш кунанд

همچو امرد که خدا نامش کنند

То бад-ӣни солус дар домаш кунанд

تا بدین سالوس در دامش کنند

Чунк дар бадномӣ омад риш ӯ

چونک در بدنامی آمد ریش او

Девро нанг ояд аз тафтиш ӯ

دیو را ننگ آید از تفتیش او

Деви сӯй одамӣ шуд баҳри шар

دیو سوی آدمی شد بهر شر

Сӯй ту ноед ки аз девии бтар

سوی تو ناید که از دیوی بتر

То ту будӣ одамии дев аз пят

تا تو بودی آدمی دیو از پیَت

Май давид ва мечашонед ӯ мет

می‌دوید و می‌چشانید او میَت

Чун шудӣ дар хуии девии устувор

چون شدی در خوی دیوی استوار

Май гурезад аз ту деви нобакор

می‌گریزد از تو دیو نابکار

Онки андар доманат овехт ӯ

آنک اندر دامنت آویخت او

Чун чунин гаштии з ту бигурехт ӯ

چون چنین گشتی ز تو بگریخت او