Гуфт пайғомбар ки нФҳтҳои ҳақ

گفت پیغامبر که نفحتهای حق

Андарин айём май оради сабақ

اندرین ایام می‌آرد سبق

Гӯш ва ҳаш доред ин авқот ро

گوش و هش دارید این اوقات را

Дар рубойед ин чунин нафаҳот ро

در ربایید این چنین نفحات را

НФҳаҳ омад мари шуморо дид ва рафт

نفحه آمد مر شما را دید و رفت

Ҳар киро май хост ҷон бахшед ва рафт

هر که را می‌خواست جان بخشید و رفت

НФҳаҳ дигар расед огоҳ бош

نفحهٔ دیگر رسید آگاه باش

То азин ҳам вонмонии хоҷа тоаш

تا ازین هم وانمانی خواجه‌تاش

Ҷон оташ ёфт зу оташи кашӣ

جان آتش یافت زو آتش کشی

Ҷон мурда ёфт аз ваии ҷунбишӣ

جان مرده یافت از وی جنبشی

Ҷон норай ёфт аз ваии антФо

جان ناری یافت از وی انطفا

Мурдаи пӯшед аз бақоӣ ӯ қабо

مرده پوشید از بقای او قبا

Тозагӣ ва ҷунбиш тӯбоаст ин

تازگی و جنبش طوبیست این

Ҳамчуи ҷунбишҳои ҳайвон нест ин

همچو جنبشهای حیوان نیست این

Гар дар уфтад дар замину осмон

گر در افتد در زمین و آسمان

Зуҳраҳоашон об гардад дар замон

زهره‌هاشان آب گردد در زمان

Худ зи бими ин дам бе мунтаҳо

خود ز بیم این دم بی‌منتها

Боз хон Фобини ани иҳмлнҳо

باز خوان فابین ان یحملنها

Варна худ ашФқни минҳо чун бадӣ

ورنه خود اشفقن منها چون بدی

Гарна аз бимаши дил ки хӯн шудӣ

گرنه از بیمش دل که خون شدی

Дӯши дигари лавн ин медод даст

دوش دیگر لون این می‌داد دست

Луқма чанде даромад раҳ бибаст

لقمهٔ چندی درآمد ره ببست

Баҳр луқма гашта луқмонии гарав

بهر لقمه گشته لقمانی گرو

Вақт луқмонаст эй луқма бирав

وقت لقمانست ای لقمه برو

Аз ҳавои луқмаи ин хорхор

از هوای لقمهٔ این خارخار

Аз кафи луқмон ҳаме ҷӯйед хор

از کف لقمان همی جویید خار

Дар каф ӯ хору сояи ш низ нест

در کف او خار و سایه‌ش نیز نیست

Лекатон аз ҳирси он тмииз нест

لیکتان از حرص آن تمییز نیست

Хори дони онро ки хурмои дида Эй

خار دان آن را که خرما دیده‌ای

Зонк баси нони кӯру баси нодида Эй

زانک بس نان‌کور و بس نادیده‌ای

Ҷони луқмон ки гулистон худост

جان لقمان که گلستان خداست

Пои ҷонаши хаста хорӣ чарост

پای جانش خستهٔ خاری چراست

Уштур омад ин вуҷӯди хорхўор

اشتر آمد این وجود خارخوار

Мустафои зодии барин уштури савор

مصطفی‌زادی برین اشتر سوار

Аштрои танги гулӣ бар пушти тест

اشترا تنگ گلی بر پشت تست

Каз насимаш дар ту сад гулзор раст

کز نسیمش در تو صد گلزار رست

Майли ту сӯй муғелонасту рег

میل تو سوی مغیلانست و ریگ

То чаҳ гули чинии зи хори мрдриг

تا چه گل چینی ز خار مردریگ

эй бгштаҳи зини талаб аз кӯи бкў

ای بگشته زین طلب از کو بکو

Чанд гӯйии кини гулистони кӯу кӯ

چند گویی کین گلستان کو و کو

Пеш аз он кини хори по берун кунӣ

پیش از آن کین خار پا بیرون کنی

Чашм торикаст ҷавлон чун кунӣ

چشم تاریکست جولان چون کنی

Одамӣ кӯ менагунҷад дар ҷаҳон

آدمی کو می‌نگنجد در جهان

Дар сари хорӣ ҳаме гардад ниҳон

در سر خاری همی گردد نهان

Мустафо омад ки созад ҳамдамӣ

مصطفی آمد که سازد همدمی

Клминӣ ё ҳумайрои клмӣ

کلمینی یا حمیرا کلمی

эй ҳумайрои андари оташ на ту наъл

ای حمیرا اندر آتش نه تو نعل

То зи наъл ту шавад ин кӯҳи лаъл

تا ز نعل تو شود این کوه لعل

Ин ҳумайрои лафзи тониссту ҷон

این حمیرا لفظ تانیثست و جان

Ном тонисш ниҳанд ин тозён

نام تانیثش نهند این تازیان

Лек аз тониси ҷонро бок нест

لیک از تانیث جان را باک نیست

Рӯҳро бо марду зан ашрок нест

روح را با مرد و زن اشراک نیست

Аз мؤнси ваз музаккар бартараст

از مؤنث وز مذکر برترست

Ин не он ҷонаст каз хушк ва тараст

این نی آن جانست کز خشک و ترست

Ин на он ҷонаст коФзоиди зи нон

این نه آن جانست کافزاید ز نان

ё гуҳӣ бошад чунин гоҳе чунон

یا گهی باشد چنین گاهی چنان

Хушкунанда сету хушу айни хушӣ

خوش کننده‌ست و خوش و عین خوشی

Бехушӣ набӯд хушӣ эй мртшӣ

بی خوشی نبود خوشی ای مرتشی

Чун ту ширин аз шукр бошӣ буд

چون تو شیرین از شکر باشی بود

Кони шукр гоҳе зи ту ғоиб шавад

کان شکر گاهی ز تو غایب شود

Чун шукри гардии зи таъсии вафо

چون شکر گردی ز تاثیر وفا

Пас шукр кӣ аз шукр бошад ҷудо

پس شکر کی از شکر باشد جدا

Ошиқ аз худ чун ғизо ёбад рҳиқ

عاشق از خود چون غذا یابد رحیق

Ақли онҷо гум шавад гум эй рафиқ

عقل آنجا گم شود گم ای رفیق

Ақли ҷузвии ишқро мункир буд

عقل جزوی عشق را منکر بود

Гарчи бинмоед ки соҳиби сар буд

گرچه بنماید که صاحب‌سر بود

Зирак ва доност аммо нест нест

زیرک و داناست اما نیست نیست

То фиришта ло нашуд оҳрмнист

تا فرشته لا نشد آهرمنیست

ӯ бқўлу феъли ёри мо буд

او بقول و فعل یار ما بود

Чун бҳкми ҳоли оеи ло буд

چون بحکم حال آیی لا بود

Ло буд чун ӯ нашуд аз ҳаст нест

لا بود چون او نشد از هست نیست

Чунк тўъо ло нашуд карҳо басӣаст

چونک طوعا لا نشد کرها بسیست

Ҷон камоласту Нидоӣ ӯ камол

جان کمالست و ندای او کمال

Мустафои гӯйони арҳно ё балол

مصطفی گویان ارحنا یا بلال

эй балоли афрози бонги слслт

ای بلال افراز بانگ سلسلت

Зон дамӣ кандар дамидам дар дилат

زان دمی کاندر دمیدم در دلت

Зон дамии кодм аз он мадҳуши гашт

زان دمی کادم از آن مدهوش گشت

Ҳуши аҳли осмони биҳуши гашт

هوش اهل آسمان بیهوش گشت

Мустафо бехеш шуд зон хуби савт

مصطفی بی‌خویش شد زان خوب صوت

Шуд намозаш аз шаби търиси фӯт

شد نمازش از شب تعریس فوت

Сар аз он хоби муборак бар надошт

سر از آن خواب مبارک بر نداشت

То намоз субҳдам омад бчошт

تا نماز صبحدم آمد بچاشت

Дар шаби търиси пеши он арӯс

در شب تعریس پیش آن عروس

Ёфт ҷони поки эшон дстбўс

یافت جان پاک ایشان دستبوس

Ишқу ҷон ҳар ду ниҳонанду стир

عشق و جان هر دو نهانند و ستیر

Гар арӯсаш хондаам айбии мгир

گر عروسش خوانده‌ام عیبی مگیر

Аз малулии ёр хомаш кардамӣ

از ملولی یار خامش کردمی

Гар ҳамӯ муҳлат бидодӣ икдмӣ

گر همو مهلت بدادی یکدمی

Лек мегуяд бигӯ ҳин айб нест

لیک می‌گوید بگو هین عیب نیست

Ҷузи тақозои қазоӣ ғайб нест

جز تقاضای قضای غیب نیست

Айб бошад кӯ набинад ҷуз ки айб

عیب باشد کو نبیند جز که عیب

Айб кӣ бинад равони поки ғайб

عیب کی بیند روان پاک غیب

Айб шуд нисбат ба махлуқи ҷҳўл

عیب شد نسبت به مخلوق جهول

Не ба нисбат бо худованди қабул

نی به نسبت با خداوند قبول

Куфри ҳам нисбат ба холиқ ҳикматаст

کفر هم نسبت به خالق حکمتست

Чун ба мо нисбат кунӣ куфр офатаст

چون به ما نسبت کنی کفر آفتست

Вари яке айбӣ буд бо сад ҳаёт

ور یکی عیبی بود با صد حیات

Бар мисол чӯб бошад дар набот

بر مثال چوب باشد در نبات

Дар тарозу ҳар дуро яксони кашанд

در ترازو هر دو را یکسان کشند

Зонк он ҳар ду чу ҷисм ва ҷон хушанд

زانک آن هر دو چو جسم و جان خوشند

Пас бузургон ин нагуфтанд аз газоф

پس بزرگان این نگفتند از گزاف

Ҷисми покони айн ҷон афтод соф

جسم پاکان عین جان افتاد صاف

Гуфташону нафасашону нақшашон

گفتشان و نفسشان و نقششان

Ҷумлаи ҷон мутлақ омад бе нишон

جمله جان مطلق آمد بی نشان

Ҷони душман дорашон ҷисмаст сарф

جان دشمن‌دارشان جسمست صرف

Чун зиёд аз нарад ӯ исмаст сарф

چون زیاد از نرد او اسمست صرف

Он ба хок андар шуду кул хок шуд

آن به خاک اندر شد و کل خاک شد

Венаи намак андар шуду кул пок шуд

وین نمک اندر شد و کل پاک شد

Он намак каз ваии Муҳамади амлҳст

آن نمک کز وی محمد املحست

Зон ҳадис бо намак ӯ аФсҳст

زان حدیث با نمک او افصحست

Ин намак боқӣаст аз мирос ӯ

این نمک باقیست از میراث او

Бо туанд он ворисон ӯ биҷӯ

با توند آن وارثان او بجو

Пеши ту шастаи турои худ пеши кӯ

پیش تو شسته ترا خود پیش کو

Пеш ҳастат ҷони пеши андеши кӯ

پیش هستت جان پیش‌اندیش کو

Гар ту худро пеш ва пас дории гумон

گر تو خود را پیش و پس داری گمان

Бастаи ҷисмӣу маҳрӯмии зи ҷон

بستهٔ جسمی و محرومی ز جان

Зеру болои пеш ва пас васф танаст

زیر و بالا پیش و پس وصف تنست

Бе ҷиҳатҳо зот ҷон равшанаст

بی‌جهتها ذات جان روشنست

Бргшо аз нури поки шаҳи назар

برگشا از نور پاک شه نظر

То напиндорӣ ту чун кӯтаҳи назар

تا نپنداری تو چون کوته‌نظر

Ки ҳаминӣ дар ғаму шодӣу бас

که همینی در غم و شادی و بس

эй адами кӯи мари адамро пеш ва пас

ای عدم کو مر عدم را پیش و پس

Рӯз боронаст май рӯ то ба шаб

روز بارانست می‌رو تا به شب

На азин борон аз он борони раб

نه ازین باران از آن باران رب