Дайн на он бозӣаст кӯ аз шаҳ гурехт

دین نه آن بازیست کو از شه گریخت

Сӯии он кмпири кӯ май оради бехат

سوی آن کمپیر کو می آرد بیخت

То ки ттмоҷии пазади авлод ро

تا که تتماجی پزد اولاد را

Дид он бози хуши хуши зод ро

دید آن باز خوش خوش‌زاد را

Поикши басту париш кӯтоҳ кард

پایکش بست و پرش کوتاه کرد

Нохунаш бибареду қӯташ коҳ кард

ناخنش ببرید و قوتش کاه کرد

Гуфт ноаҳлон накардандат бисоз

گفت نااهلان نکردندت بساز

Пар фузуд аз ҳад ва нохун шуд дароз

پر فزود از حد و ناخن شد دراز

Даст ҳар ноаҳл беморат кунад

دست هر نااهل بیمارت کند

Сӯии модари о ки тиморат кунад

سوی مادر آ که تیمارت کند

Меҳри ҷоҳилро чунин дон эй рафиқ

مهر جاهل را چنین دان ای رفیق

Каж равад ҷоҳил ҳамеша дар тариқ

کژ رود جاهل همیشه در طریق

Рӯзи шаҳ дар ҷусту ҷӯ бегоҳ шуд

روزِ شه در جست و جو بی‌گاه شد

Сӯии он кмпир ва он харгоҳ шуд

سوی آن کمپیر و آن خرگاه شد

Дид ногуҳи бозро дар дӯду гирд

دید ناگه باز را در دود و گرد

Шаҳ бирав бигирист зор ва навҳа кард

شه برو بگریست زار و نوحه کرد

Гуфт ҳарчанд ин ҷазои кори тест

گفت هرچند این جزای کار تست

Ки набошӣ дар вафои мо дуруст

که نباشی در وفای ما درست

Чун кунӣ аз хулди зии дӯзахи фирор ?

چون کنی از خلد زی دوزخ فرار؟

Ғофил аз « лои истўии асҳоби нор »

غافل از «لا‌یستوی اصحاب نار»

Ин сазои онк аз шоҳи хабир

این سزای آنک از شاه خبیر

Хира бигурезад ба хонаи гандаи пер

خیره بگریزد به خانهٔ گنده‌پیر

Боз мемолида пар бар дасти шоҳ

باز می‌مالید پر بر دست شاه

Безабон мегуфт ман кардам гуноҳ

بی‌زبان می‌گفت من کردم گناه

Пас куҷои зорад куҷо нолад лӣим ?

پس کجا زارد کجا نالد لئیم؟

Гар ту напазирӣ ба ҷузи нек эй Карим

گر تو نپذیری به جز نیک ای کریم

Лутфи шаҳи ҷонро ҷиноят ҷӯ кунад

لطف شه جان را جنایت‌جو کند

Зонк шаҳ ҳар зиштро некӯ кунад

زانک شه هر زشت را نیکو کند

Рӯ макун зиштӣ ки некиҳои мо

رو مکن زشتی که نیکی‌های ما

Зишт омад пеши он зебои мо

زشت آمد پیش آن زیبای ما

Хизмати худро сазои пиндоштӣ

خدمت خود را سزا پنداشتی

Ту ливои ҷурм аз он афроштӣ

تو لوای جرم از آن افراشتی

Чун турои зикру дуо дастур шуд

چون ترا ذکر و دعا دستور شد

Зон дуо кардани дилат мағрур шуд

زان دعا کردن دلت مغرور شد

Ҳам сухан дидӣ ту худро бо худо

هم‌سخن دیدی تو خود را با خدا

эй басои кӯи зин гумон уфтад ҷудо

ای بسا کو زین گمان افتد جدا

Гарчи бо ту шаҳ нишинад бар замин

گرچه با تو شه نشیند بر زمین

Хештан бишнос ва некӯтар нишин

خویشتن بشناس و نیکوتر نشین

Боз гуфт эй шаҳ пушаймон ме шавам

باز گفت ای شه پشیمان می‌شوم

Тавба кардам нўмслмон ме шавам

توبه کردم نومسلمان می‌شوم

Онки ту масташ кунӣу шергир

آنک تو مستش کنی و شیرگیر

Гар зи мастӣ каж равад узраш пазир

گر ز مستی کژ رود عذرش پذیر

Гарчи нохун рафт чун бошӣ маро

گرچه ناخن رفت چون باشی مرا

Бар кунам ман парчами хуршед ро

بر‌کنم من پرچم خورشید را

Врчаҳ пурм рафт чун бинавозӣ ам

ورچه پرم رفت چون بنوازی‌ام

Чархи бозӣ гум кунад дар бозӣ ам

چرخ بازی گم کند در بازی‌ام

Гар камари бахшем киро бркнм

گر کمر بخشیم کُه را برکنم

Гар диҳии калакӣ илмҳо башиканам

گر دهی کلکی علمها بشکنم

Охир аз пашша на кам бошад танам

آخر از پشه نه کم باشد تنم

Малики намрудӣ ба пари барҳами занам

مُلک نمرودی به پر برهم زنم

Дар заъифии ту марои бобели гир

در ضعیفی تو مرا بابیل گیر

Ҳар яке хасми маро чун пели гир

هر یکی خصم مرا چون پیل گیر

Қадари фундуқи афканами бндқи ҳариқ

قدر فندق افکنم بندق حریق

Бндқм дар феъли сад чун манҷаниқ

بندقم در فعل صد چون منجنیق

Гарчи сангам ҳаст миқдори нухуд

گرچه سنگم هست مقدار نخود

Лек дар ҳиҷо на сар монад на худ

لیک در هیجا نه سر ماند نه خود

Мӯсо омад дар вғо бо як Асоаш

موسی آمد در وغا با یک عصاش

Зад бар он фиръавн ва бар шмширҳош

زد بر آن فرعون و بر شمشیرهاش

Ҳар расӯлии як танаи кон дар задаст

هر رسولی یک‌تنه کان در زدست

Бар ҳамаи офоқ танҳо бар задаст

بر همه آفاق تنها بر زدست

Нӯҳ чун шамшер дар хоҳед азу

نوح چون شمشیر در خواهید ازو

Мавҷи тӯфони гашти азуи шмширхў

موج طوفان گشت ازو شمشیرخو

Аҳмдо худ кист аспоаҳи замин ?

احمدا خود کیست اسپاه زمین؟

Моҳи байн бар чарх ва бишкофаш ҷабин

ماه بین بر چرخ و بشکافش جبین

То бидонади саъду наҳс бе хабар

تا بداند سعد و نحس بی‌خبر

Даври тести ин давр на даври қамар

دور تست این دور نه دور قمر

Даври тести аиро ки Мӯсо кулем

دور تست ایرا که موسی کلیم

Орзӯ май баради зини даврати муқӣм

آرزو می‌برد زین دورت مقیم

Чунк Мӯсои равнақи давр ту дид

چونک موسی رونق دور تو دید

Кондрўи субҳ таҷаллӣ ме дамид

کاندرو صبح تجلی می‌دمید

Гуфт ёрб он чаҳ давр раҳматаст

گفت یارب آن چه دور رحمتست

Он гузашт аз раҳмат онҷо руятаст

آن گذشت از رحمت آنجا رؤیتست

Ғӯтаи даҳ Мӯсои худро дар баҳор

غوطه ده موسی خود را در بحار

Аз миёни давраи Аҳмад бар ор

از میان دورهٔ احمد بر آر

Гуфт ё Мӯсо бидон бнмўдмт

گفت یا موسی بدان بنمودمت

Роҳи он хилват бидон бгшўдмт

راه آن خلوت بدان بگشودمت

Ки ту зон даврии дарин давр Эй кулем

که تو زان دوری درین دور ای کلیم

По бикаш зеро дарозаст ин гилӣм

پا بکش زیرا درازست این گلیم

Ман Каримами нони намоями банда ро

من کریمم نان نمایم بنده را

То бигарёнад тамаъи он зинда ро

تا بگریاند طمع آن زنده را

Бинӣ тифлӣ бимолад модарӣ

بینی طفلی بمالد مادری

То шавад бедор ва во ҷӯяд хурӣ

تا شود بیدار و وا جوید خوری

Кӯи гурусна хуфта бошад бе хабар

کو گرسنه خفته باشد بی‌خبر

Ваон ду пистон май хулд зу меҳр дар

وان دو پستان می‌خلد زو مهر در

Канти кнзои раҳмаи махфӣа

کنت کنزا رحمة مخفیة

Фобтъсти ИМАи Меҳдӣа

فابتعثت امة مهدیة

Ҳар каромотӣ ки май ҷӯии бҷон

هر کراماتی که می‌جویی بجان

ӯ намаваддат то тамаъ кардӣ дар он

او نمودت تا طمع کردی در آن

Чанд бут бишикаст Аҳмад дар ҷаҳон

چند بت بشکست احمد در جهان

То ки ё раби гӯй гаштанд аматон

تا که یا رب گوی گشتند امتان

Гар набӯдӣ кӯшиши Аҳмади ту ҳам

گر نبودی کوشش احمد تو هم

Май прстидӣ чу аҷдодати санам

می‌پرستیدی چو اجدادت صنم

Ин сарат во раст аз саҷдаи санам

این سرت وا رَست از سجدهٔ صنم

То бадонеи ҳақ ӯро бар амам

تا بدانی حق او را بر امم

Гар бигӯе шукри ин растан бигӯ

گر بگویی شکرِ این رَستن بگو

Каз бути ботин ҳиммат барраанд ӯ

کز بُتِ باطن هَمَت برهاند او

Мари саратро чун Раҳонед аз батон

مر سرت را چون رهانید از بتان

Ҳам бидон қӯти ту дилро во Раҳон

هم بدان قوّت تو دل را وا رهان

Сари зи шукри дайн аз он бартофтӣ

سر ز شکر دین از آن برتافتی

Каз падари мирос муфаттиш ёфтӣ

کز پدر میراث مفتش یافتی

Марди миросӣ чаҳ донад қадари мол ?

مرد میراثی چه داند قدر مال؟

Рустамӣ ҷон кунад ва мҷон ёфт зол

رستمی جان کند و مجان یافت زال

Чун бигарёнам , баҷушад раҳматам

چون بگریانم، بجوشد رحمتم

Он хурӯшанда банушад неъматам

آن خروشنده بنوشد نعمتم

Гар нахоҳам дод , худ ннмоимш

گر نخواهم داد، خود ننمایمش

Чунаш кардам бастаи дили бгшоимш

چونش کردم بسته دل بگشایمش

Раҳматами мавқуфи он хуши гиря ҳост

رحمتم موقوفِ آن خوش‌گریه‌هاست

Чун гирист , аз баҳри раҳмат мавҷ хост

چون گریست، از بحرِ رحمت موج خاست