Гар ту ҳастӣ ошнои ҷони ман

گر تو هستی آشنای جان من

Нест даъвӣ гуфт маънии лони ман

نیست دعوی گفت معنی‌لان من

Гар бигӯям ним шаби пеши туам

گر بگویم نیم‌شب پیش توام

Ҳин матарс аз шаб ки ман хеши туам

هین مترس از شب که من خویش توام

Ин ду даъвии пеши ту маънӣ буд

این دو دعوی پیش تو معنی بوَد

Чун шиносии бонги хешованди худ

چون شناسی بانگ خویشاوندِ خوَد

Пешӣу хешии ду даъвӣ буд лек

پیشی و خویشی دو دعوی بود لیک

Ҳар ду маънӣ буд пеши фаҳми нек

هر دو معنی بود پیش فهم نیک

Қурби овозаш гувоҳӣ ме диҳад

قرب آوازش گواهی می‌دهد

Кини дам аз наздики ёрӣ май ҷаҳд

کین دم از نزدیک یاری می‌جهد

Лиззати овози хешованд низ

لذت آواز خویشاوند نیز

Шуд гўо бар сидқи он хеши азиз

شد گُوا بر صدقِ آن خویش عزیز

Боз бе илҳоми аҳмақи кӯи зи ҷаҳл

باز بی الهام احمق کو ز جهل

наменадонад бонги бегонаи зи аҳл

می‌نداند بانگ بیگانه ز اهل

Пеш ӯ даъвӣ буд гуфтор ӯ

پیش او دعوی بود گفتار او

Ҷаҳл ӯ шуд мояи инкор ӯ

جهل او شد مایهٔ انکار او

Пеши зираки кондрўнши нўрҳост

پیش زیرک کاندرونش نورهاست

Айни ин овози маънӣ буд рост

عین این آواز معنی بود راست

ё ба тозӣ гуфт як тозии забон

یا به تازی گفت یک تازی‌زبان

Ки ҳаме донам забон тозён

که همی‌دانم زبان تازیان

Айни тозии гуфтанаши маънӣ буд

عین تازی گفتنش معنی بود

Гарчи тозии гуфтанаши даъвӣ буд

گرچه تازی گفتنش دعوی بود

ё нависад котибӣ бар коғазӣ

یا نویسد کاتبی بر کاغذی

Котиб ва хат хонам ва ман Амҷадӣ

کاتب و خط‌خوانم و من امجدی

Ин навишта гарчи худ даъвӣ буд

این نوشته گرچه خود دعوی بود

Ҳам навиштаи шоҳиди маънӣ буд

هم نوشته شاهد معنی بود

ё бигӯед суфе дидӣ ту дӯш

یا بگوید صوفیی دیدی تو دوش

Дар миёни хоб саҷҷода бадуш

در میان خواب سجاده‌بدوش

Ман бидам он вонч гуфтам хоб дар

من بدم آن وآنچ گفتم خواب در

Бо ту андари хоб дар шарҳи назар

با تو اندر خواب در شرح نظر

Гӯш кун чун ҳалқаи андар гӯш кун

گوش کن چون حلقه اندر گوش کن

Он суханро пешвоӣ ҳуш кун

آن سخن را پیشوای هوش کن

Чун туро ёд ояд он хоби ин сухан

چون تو را یاد آید آن خواب این سخن

Мӯъҷиз нав бошаду зари куҳан

معجز نو باشد و زر کهن

Гарчи даъвӣ май намояди ин вале

گرچه دعوی می‌نماید این ولی

Ҷони соҳиб воқеа гуяд балӣ

جان صاحب‌واقعه گوید بلی

Пас чу ҳикмати золаи муъмин буд

پس چو حکمت ضالهٔ مؤمن بود

Он з ҳар ки башнавад мўқн буд

آن ز هر که بشنود موقن بود

Чунк худро пеш ӯ ёбад фақат

چونک خود را پیش او یابد فقط

Чун буд шак чун кунад ӯро ғалат

چون بود شک چون کند او را غلط

Ташнаеро чун бигӯе ту шитоб

تشنه‌ای را چون بگویی تو شتاب

Дар қадаҳ обаст бустони зуди об

در قدح آبست بستان زود آب

Ҳеҷ гуяд ташна кин даъвӣаст рӯ

هیچ گوید تشنه کین دعویست رو

Аз барам эй муддаии маҳҷӯри шӯ

از برم ای مدعی مهجور شو

ё гувоҳ ва ҳуҷҷатӣ бинмо ки ин

یا گواه و حجتی بنما که این

Ҷинс обаст ва аз он моءи муайян

جنس آبست و از آن ماء معین

ё ба Тифли шери модар бонг зад

یا به طفل شیر مادر بانگ زد

Ки биёи ман модарами ҳон эй валад

که بیا من مادرم هان ای ولد

Тифл гуяд модро ҳуҷҷат биор

طفل گوید مادرا حجت بیار

То ки бо шерат бигирам ман қарор

تا که با شیرت بگیرم من قرار

Дар дил ҳар умматӣ каз ҳақи мазаи сет

در دل هر امتی کز حق مزه‌ست

Рӯйу овози паямбари муъҷизаи сет

روی و آواز پیمبر معجزه‌ست

Чун паямбар аз бурун бонгӣ занад

چون پیمبر از برون بانگی زند

Ҷони уммат дар дарун саҷда кунад

جان امت در درون سجده کند

Зонк ҷинси бонг ӯ андари ҷаҳон

زانک جنس بانگ او اندر جهان

Аз касе нашунида бошад гӯши ҷон

از کسی نشنیده باشد گوش جان

Он ғариб аз завқи овози ғариб

آن غریب از ذوق آواز غریب

Аз забони ҳақи шунӯди ании қариб

از زبان حق شنود انی قریب