Аблаҳон гӯйанд кини афсона ро

ابلهان گویند کین افسانه را

Хат бикаш зеро дурӯғасту хато

خط بکش زیرا دروغست و خطا

Зонк Марями вақти вазъи ҳамли хеш

زانک مریم وقت وضع حمل خویش

Буд аз бегонаи давр ва ҳам зи хеш

بود از بیگانه دور و هم ز خویش

Аз буруни шаҳри он ширини фусун

از برون شهر آن شیرین فسون

То нашуд фориғ наомад худ дарун

تا نشد فارغ نیامد خود درون

Чун бзодш онгаҳонаш бар канор

چون بزادش آنگهانش بر کنار

Бар гирифту барад то пеши табор

بر گرفت و برد تا پیش تبار

Модари яҳё куҷо дидаш ки то

مادر یحیی کجا دیدش که تا

Гуяд ӯро ин сухан дар моҷаро

گوید او را این سخن در ماجرا