Суфе дар хонақоҳ аз раҳ расед

صوفیی در خانقاه از ره رسید

Мураккаби худ барад ва дар охир кашид

مرکب خود برد و در آخُر کشید

Обкаш доду алаф аз дасти хеш

آبکش داد و علف از دست خویش

На чунон сӯфӣ ки мо гуфтеми пеш

نه چنان صوفی که ما گفتیم پیش

Эҳтиёташ кард аз саҳву хбот

احتیاطش کرد از سهو و خباط

Чун қазо ояд чаҳ судаст эҳтиёт

چون قضا آید چه سودست احتیاط

Суфиён тақсир буданду фақир

صوفیان تقصیر بودند و فقیر

Коди фуқарои ани икни кФрои ибир

کاد فقراً ان یکن کفراً یبیر

эй тавонгар ки ту сирӣ ҳин маханд

ای توانگر که تو سیری هین مخند

Бар кажии он фақири дардманд

بر کژی آن فقیر دردمند

Аз сари тақсири он сӯфии рама

از سر تقصیر آن صوفی رمه

ХрФрўшӣ дар гирифтанд он ҳама

خرفروشی در گرفتند آن همه

Каз зарурат ҳаст мурдории мубоҳ

کز ضرورت هست مرداری مباح

Баси фасодӣ каз зарурат шуд салоҳ

بس فسادی کز ضرورت شد صلاح

Ҳам дар он дами он хараки бФрўхтнд

هم در آن دم آن خرک بفروختند

Лӯт овараданд ва шамъ афрӯхтанд

لوت آوردند و شمع افروختند

Валвала афтод андари хонқаҳ

ولوله افتاد اندر خانقه

Комшбони лӯт ва самоъаст ва вела

کامشبان لوت و سماعست و وله

Чанд азин сабр ва азин се рӯза чанд

چند ازین صبر و ازین سه روزه چند

Чанд азин занбил ва ин дарюза чанд

چند ازین زنبیل و این دریوزه چند

Мо ҳам аз халқем ва ҷон дорем мо

ما هم از خلقیم و جان داریم ما

Давлати имшаб миҳмон дорем мо

دولت امشب میهمان داریم ما

Тухми ботилро аз он ме коштанд

تخم باطل را از آن می‌کاشتند

Конки он ҷон нест ҷон пиндоштанд

کانک آن جان نیست جان پنداشتند

Ваон мусофир низ аз роҳи дароз

وان مسافر نیز از راه دراز

Хаста буд ва дид он иқболу ноз

خسته بود و دید آن اقبال و ناز

Сӯфӣонаши як ба як бнўохтнд

صوفیانش یک به یک بنواختند

Нарад хизматҳои хуш ме бохтанд

نرد خدمتهای خوش می‌باختند

Гуфт чун медид майлонаш ба вай

گفت چون می‌دید میلانش به وی

Гар тараб имшаб нахоҳам кард кӣ

گر طرب امشب نخواهم کرد کی

Лӯт хӯрданду самоъ оғоз кард

لوت خوردند و سماع آغاز کرد

Хонқаҳ то сақф шуд пари дӯду гирд

خانقه تا سقف شد پر دود و گرد

Дӯди матбахи гирди он по кӯфтан

دود مطبخ گرد آن پا کوفتن

зи иштиёқу ваҷди ҷони ошўФтн

ز اشتیاق و وجد جان آشوفتن

Гоҳи дасти афшон қадам ме кӯфтанд

گاه دست‌افشان قدم می‌کوفتند

Гуҳ ба саҷдаи сафаро май рўФтнд

گه به سجده صفه را می‌روفتند

Дайр ёбад сӯфии оз аз рӯзгор

دیر یابد صوفی آز از روزگار

Зон сабаби сӯфӣ буд бсёрхўор

زان سبب صوفی بود بسیارخوار

Ҷузи магари он суфе каз нури ҳақ

جز مگر آن صوفیی کز نور حق

Сайр хӯрд ӯ фориғаст аз нанги диқ

سیر خورد او فارغست از ننگ دق

Аз ҳазорон андакӣ зин сӯфӣанд

از هزاران اندکی زین صوفیند

Боқӣон дар давлат ӯ ме зӣанд

باقیان در دولت او می‌زیند

Чун самоъ омад зи аввал то карон

چون سماع آمد ز اول تا کران

Мутриб оғозед як зарби гарон

مطرب آغازید یک ضرب گران

Хар бирафт ва хар бирафт оғоз кард

خر برفت و خر برفت آغاز کرد

Зини ҳарорати ҷумларо анбоз кард

زین حرارت جمله را انباز کرد

Зини ҳарорати пои кӯбон то саҳар

زین حرارت پای‌کوبان تا سحر

Кафи занон хар рафт ва хар рафт эй писар

کف‌زنان خر رفت و خر رفت ای پسر

Аз раҳи тақлиди он сӯфии ҳамин

از ره تقلید آن صوفی همین

Хар бирафт оғоз кард андари ҳнин

خر برفت آغاز کرد اندر حنین

Чун гузашти он нӯшу ҷӯш ва он самоъ

چون گذشت آن نوش و جوش و آن سماع

Рӯзи гашт ва ҷумла гуфтанд алўдоъ

روز گشت و جمله گفتند الوداع

Хонқаҳ холӣ шуд ва сӯфӣ бимонад

خانقه خالی شد و صوفی بماند

Гирд аз рахти он мусофир ме фишонд

گرد از رخت آن مسافر می‌فشاند

Рахт аз ҳуҷра бурун оварад ӯ

رخت از حجره برون آورد او

То ба хар бар бандади он ҳамроҳи ҷӯ

تا به خر بر بندد آن همراه‌جو

То расад дар ҳамРаҳон ӯ май шитофт

تا رسد در همرهان او می‌شتافت

Рафт дар охири хари худро наёфт

رفت در آخُر خر خود را نیافت

Гуфт он ходим ба обаш барда аст

گفت آن خادم به آبش برده است

Зонк хари дӯши оби камтар хӯрда аст

زانک خر دوش آب کمتر خورده است

Ходим омад гуфт сӯфӣ хар куҷост

خادم آمد گفت صوفی خر کجاست

Гуфт ходими риши байн , ҷангии бхост

گفت خادم ریش بین، جنگی بخاست

Гуфт ман харро ба ту бспрдаҳ ам

گفت من خر را به تو بسپرده‌ام

Ман туро бар хар муваккил карда ам

من تو را بر خر موکل کرده‌ام

Аз ту хоҳам онч ман додам ба ту

از تو خواهم آنچ من دادم به تو

Бози даҳ онч фиристодам ба ту

باز ده آنچ فرستادم به تو

Баҳс бо тавҷеҳ кун ҳуҷҷат меар

بحث با توجیه کن حجت میار

Ончи ман бспрдмти во пас сипор

آنچ من بسپردمت وا پس سپار

Гуфт пайғамбар ки дастат ҳар чаҳ барад

گفت پیغمبر که دستت هر چه برد

Боядаш дар оқибати вои пас супурд

بایدش در عاقبت وا پس سپرد

Вар нае аз саркашии розии бад-ӣн

ور نه‌ای از سرکشی راضی بدین

Нак ман ва ту хонаи қозии дайн

نک من و تو خانهٔ قاضی دین

Гуфт ман мағлуб будам суфиён

گفت من مغلوب بودم صوفیان

Ҳамла овараданд ва будам бими ҷон

حمله آوردند و بودم بیم جان

Ту ҷигарбандии миёни гурбагон

تو جگربندی میان گربگان

Андар андозӣу ҷӯӣ зон нишон

اندر اندازی و جویی زان نشان

Дар миёни сад гуруснаи гарда Эй

در میان صد گرسنه گرده‌ای

Пеши сад саги гурбаи пажмурда Эй

پیش صد سگ گربهٔ پژمرده‌ای

Гуфт гирам каз ту злмои бстднд

گفت گیرم کز تو ظلما بستدند

Қосиди хӯни ман мискин шуданд

قاصد خون من مسکین شدند

Ту ниёе ва нагӯйӣ мари маро

تو نیایی و نگویی مر مرا

Ки харатро мебаранд эй бе наво

که خرت را می‌برند ای بی‌نوا

То хар аз ҳар ки буд ман вои хуррам

تا خر از هر که بود من وا خرم

Варна тавзеъӣ кунанд эшон зарам

ورنه توزیعی کنند ایشان زرم

Сад тадорук буд чун ҳозир баданд

صد تدارک بود چون حاضر بدند

Ин замон ҳар як ба иқлӣмӣ шуданд

این زمان هر یک به اقلیمی شدند

Ман киро гирам киро қозӣ барам

من که را گیرم که را قاضی برم

Ин қазои худ аз ту омад бар серум

این قضا خود از تو آمد بر سرم

Чун ниёе ва нагӯйӣ эй ғариб

چون نیایی و نگویی ای غریب

Пеш омад ин чунин зулмии маҳиб

پیش آمد این چنین ظلمی مهیب

Гуфт валлоҳи омадами ман борҳо

گفت والله آمدم من بارها

То туро воқиф кунам зини корҳо

تا ترا واقف کنم زین کارها

Ту ҳаме гуфтӣ ки хар рафт эй писар

تو همی‌گفتی که خر رفت ای پسر

Аз ҳамаи гӯяндагон бо завқ тар

از همه گویندگان با ذوق‌تر

Боз май гаштам ки ӯ худ воқифаст

باز می‌گشتم که او خود واقفست

Зин қазо розӣаст мардӣ орифаст

زین قضا راضیست مردی عارفست

Гуфт онро ҷумла мегуфтанд хуш

گفت آن را جمله می‌گفتند خوش

Мари марои ҳам завқ омад гуфтанаш

مر مرا هم ذوق آمد گفتنش

Мари марои тақлидашон бар бод дод

مر مرا تقلیدشان بر باد داد

Ки ду сад лаънат бар он тақлиди бод

که دو صد لعنت بر آن تقلید باد

Хоссаи тақлиди чунин бе ҳосилон

خاصه تقلید چنین بی‌حاصلان

Хашми иброҳӣм бо бар оФлон

خشم ابراهیم با بر آفلان

Акси завқи он ҷамоат ме задӣ

عکس ذوق آن جماعت می‌زدی

Венаи дилам зон акс завқӣ ме шудӣ

وین دلم زان عکس ذوقی می‌شدی

Акси чандон бояд аз ёрони хуш

عکس چندان باید از یاران خوش

Ки шӯй аз баҳр бе акси оби каш

که شوی از بحر بی‌عکس آب‌کش

Акс коўл зад ту он тақлиди дон

عکس کاول زد تو آن تقلید دان

Чун паёпай шуд шавад таҳқиқи он

چون پیاپی شد شود تحقیق آن

То нашуд таҳқиқ аз ёрон мабар

تا نشد تحقیق از یاران مبر

Аз садаф мгсл нагашт он қатра дар

از صدف مگسل نگشت آن قطره در

Софи хоҳии чашму ақлу самъ ро

صاف خواهی چشم و عقل و سمع را

Бар дарон ту пардаҳои тамаъ ро

بر دران تو پرده‌های طمع را

Зонк он тақлиди сӯфӣ аз тамаъ

زانک آن تقلید صوفی از طمع

Ақл ӯ бар баст аз нуру лмъ

عقل او بر بست از نور و لمع

Тамаъи лӯту тамаъи он завқу самоъ

طمع لوت و طمع آن ذوق و سماع

Монеъ омад ақл ӯро зи итилоъ

مانع آمد عقل او را ز اطلاع

Гар тамаъ дар оина бар хостӣ

گر طمع در آینه بر خاستی

Дар нифоқи он оина чун мостӣ

در نفاق آن آینه چون ماستی

Гар тарозуро тамаъ будӣ ба мол

گر ترازو را طمع بودی به مال

Рост кӣ гуфтӣ тарозуи васфи ҳол

راست کی گفتی ترازو وصف حال

Ҳар набӣӣ гуфт бо қавм аз сафо

هر نبیی گفت با قوم از صفا

Ман нахоҳам музди пайғом аз шумо

من نخواهم مزد پیغام از شما

Ман далелами ҳақи шуморо муштарӣ

من دلیلم حق شما را مشتری

Дод ҳақ даллолем ҳар ду сиррӣ

داد حق دلالیم هر دو سری

Чист музди кори ман дидори ёр

چیست مزد کار من دیدار یار

Гарчи худ бўбкр бахшад чли ҳазор

گرچه خود بوبکر بخشد چل هزار

Чли ҳазор ӯ набошад музди ман

چل هزار او نباشد مزد من

Кӣ буд шабаҳи шабаҳ дар адан

کی بود شِبهِ شَبَه دُر عَدَن

Як ҳикоят гӯямат бишинав бҳўш

یک حکایت گویمت بشنو بهوش

То бадоне ки тамаъ шуд банди гӯш

تا بدانی که طمع شد بند گوش

Ҳар киро бошад тамаъ алкн шавад

هر که را باشد طمع الکن شود

Бо тамаъ кӣ чашму дил равшан шавад

با طمع کی چشم و دل روشن شود

Пеши чашм ӯ хаёли ҷоҳу зар

پیش چشم او خیال جاه و زر

Ҳамчунон бошад ки мӯии андари басар

همچنان باشد که موی اندر بصر

Ҷузи магари мастӣ ки аз ҳақи пар буд

جز مگر مستی که از حق پُر بود

Гарчи бидиҳии ганҷҳо ӯ ҳур буд

گرچه بدهی گنجها او حُر بود

Ҳар ки аз дидор бархӯрдор шуд

هر که از دیدار برخوردار شد

Ин ҷаҳон дар чашм ӯ мурдор шуд

این جهان در چشم او مردار شد

Лек он сӯфии зи мастии давр буд

لیک آن صوفی ز مستی دور بود

Лоҷарам дар ҳирс ӯ шбкўр буд

لاجرم در حرص او شبکور بود

Сад ҳикоят башнавад мадҳуши ҳирс

صد حکایت بشنود مدهوش حرص

Дар наёяд нуктае дар гӯши ҳирс

در نیاید نکته‌ای در گوش حرص