Подшоҳии ду ғуломи арзони харид

پادشاهی دو غلام ارزان خرید

Бо яке зон ду сухан гуфт ва шунид

با یکی زان دو سخن گفت و شنید

Ёфташ зираки дилу ширини ҷавоб

یافتش زیرک‌دل و شیرین جواب

Аз лаби шукр чаҳ зояд шкроб

از لب شِکر چه زاید شکرآب

Одамӣ махфӣаст дар зери забон

آدمی مخفیست در زیر زبان

Ин забони пардаи сет бар даргоҳи ҷон

این زبان پرده‌ست بر درگاه جان

Чунк бодии пардаро дар ҳам кашид

چونک بادی پرده را در هم کشید

Сари саҳн хона шуд бар мо падед

سِرّ صحن خانه شد بر ما پدید

Кандар он хонаи гуҳар ё гандумаст

کاندر آن خانه گهر یا گندمست

Ганҷи зар ё ҷумлаи мору кздмст

گنج زر یا جمله مار و کزدمست

ё дарав ганҷасту Марӣ бар карон

یا درو گنجست و ماری بر کران

Зонк набӯд ганҷи зар бе посбон

زانک نبود گنج زر بی پاسبان

Бетааммул ӯ сухан гуфтӣ чунон

بی تامل او سخن گفتی چنان

Каз пас панҷсад тааммули дигарон

کز پس پانصد تامل دیگران

Гуфте дар ботинаши дрёстӣ

گفتیی در باطنش دریاستی

Ҷумлаи дарёи гавҳари гўёстӣ

جمله دریا گوهر گویاستی

Нур ҳар гавҳар казу тобон шудӣ

نور هر گوهر کزو تابان شدی

Ҳақу ботилро азу фарқон шудӣ

حق و باطل را ازو فرقان شدی

Нури фарқон фарқ кардӣ баҳри мо

نور فرقان فرق کردی بهر ما

Зарраи зарраи ҳақу ботилро ҷудо

ذره ذره حق و باطل را جدا

Нури гавҳари нури чашм мо шудӣ

نور گوهر نور چشم ما شدی

Ҳам савол ва ҳам ҷавоб аз мо бадӣ

هم سؤال و هم جواب از ما بدی

Чашм каж кардӣ ду дидӣ қурси моҳ

چشم کژ کردی دو دیدی قرص ماه

Чун саволаст ин назар дар иштибоҳ

چون سؤالست این نظر در اشتباه

Рости гардони чашмро дар моҳтоб

راست گردان چشم را در ماهتاب

То яке бинии ту маро нак ҷавоб

تا یکی بینی تو مه را نک جواب

Фкртт ки кажи мубини некӯи нигар

فکرتت گو، کژ مبین نیکو نگر

Ҳаст ҳам нуру шуъоъи он гуҳар

هست هم نور و شعاع آن گهر

Ҳар ҷавобии кони з гӯш ояд бадал

هر جوابی کان ز گوش آید بدل

Чашм гуфт аз ман шинави онро бҳл

چشم گفت از من شنو آن را بهل

Гӯши даллолаи сету чашми аҳли висол

گوش دلاله‌ست و چشم اهل وصال

Чашми соҳиби ҳолу гӯши асҳоби қол

چشم صاحب حال و گوش اصحاب قال

Дар шунӯди гӯши табдили сифот

در شنود گوش تبدیل صفات

Дар аёни дидаҳо табдили зот

در عیان دیده‌ها تبدیل ذات

зи оташ ар илмат яқин шуд аз сухан

ز آتش ار علمت یقین شد از سخن

Пухтагии ҷӯ дар яқин манзил макун

پختگی جو در یقین منزل مکن

То насӯзӣ нест он айни алиқин

تا نسوزی نیست آن عین الیقین

Ин яқини хоҳӣ дар оташ дар нишин

این یقین خواهی در آتش در نشین

Гӯш чун нофиз буд дида шавад

گوش چون نافذ بود دیده شود

Варна қул дар гӯш печида шавад

ورنه قل در گوش پیچیده شود

Ин сухан поён надорад бози гирд

این سخن پایان ندارد باز گرد

То ки шаҳ бо он ғуломонаш чаҳ кард

تا که شه با آن غلامانش چه کرد