Подшоҳии бандаеро аз карам

پادشاهی بنده‌ای را از کرم

Бар гузида буд бар ҷумлаи ҳашам

بر گزیده بود بر جملهٔ حشم

Ҷомагӣ ӯ вазифаи чли амир

جامگی او وظیفهٔ چل امیر

Даҳ як қадараш надидӣ сад вазир

ده یک قدرش ندیدی صد وزیر

Аз камоли толеъу иқболу бахт

از کمال طالع و اقبال و بخت

ӯ Аёзӣ буду шаҳи Маҳмӯди вақт

او ایازی بود و شه محمودِ وقت

Рӯҳ ӯ бо рӯҳи шаҳ дар асли хеш

روح او با روح شه در اصل خویش

Пеши азин тан бӯда ҳам пайванду хеш

پیش ازین تن بوده هم پیوند و خویش

Кор он дорад ки пеш аз тани бадаст

کار آن دارد که پیش از تن بُدَست

Бигузар аз инҳо ки нав ҳодис шудаст

بگذر از این‌ها که نو حادث شدست

Кори орифи рости кӯ на аҳваласт

کار عارف‌ راست کو نه احول است

Чашм ӯ бар киштҳои авваласт

چشم او بر کِشت‌های اول است

Ончи гандуми коштндшу ончи ҷӯ

آنچ گندم کاشتندش و آنچ جو

Чашм ӯ онҷост рӯзу шаби гарав

چشم او آنجاست روز و شب گرو

Ончи обстсти шаби ҷуз он назод

آنچ آبستست شب جز آن نزاد

Ҳилаҳо ва макрҳо бодаст бод

حیله‌ها و مکرها بادست باد

Кӣ кунад дили хуш ба ҳилтҳои гш

کی کند دل خوش به حیلت‌های گش

Онк бинад ҳилаи ҳақ бар сараш

آنک بیند حیلهٔ حق بر سرش

ӯ даруни дому домӣ май наад

او درون دام و دامی می‌نهد

Ҷони ту неи он ҷаҳди неи ин ҷаҳд

جان تو نی آن جهَد نی این جهَد

Гар бирӯяд вари бирезади сад гиёҳ

گر بروید ور بریزد صد گیاه

Оқибат бар раведи он куштаи илоҳ

عاقبت بر روید آن کِشتهٔ اله

Кишт нав коранд бар кишти нахуст

کشت نو کارند بر کشت نخست

Ин дувум фонӣаст ва он аввали дуруст

این دوم فانی‌ست وان اول درست

Тухми аввали комил ва бгзидаҳ аст

تخم اول کامل و بگزیده است

Тухми сонии фосид ва пусида аст

تخم ثانی فاسد و پوسیده است

Афкани ин тадбири худро пеши дӯст

افکن این تدبیر خود را پیش دوست

Гарчи тадбирати ҳам аз тадбир ӯст

گرچه تدبیرت هم از تدبیر اوست

Кор он дорад ки ҳақ афроштаст

کار آن دارد که حق افراشت است

Охири он равед ки аввал коштаст

آخر آن روید که اول کاشت است

Ҳарчӣ корӣ аз барои ӯ бакор

هرچه کاری از برای او بکار

Чун асири дӯстӣ эй дӯстдор

چون اسیر دوستی ای دوستدار

Гирди нафаси дузду кор ӯ мапӣч

گرد نفس دزد و کار او مپیچ

Ҳарчӣ он на кор ҳақ ҳеҷаст ҳеҷ

هرچه آن نه کار حق هیچست هیچ

Пеш аз онки рӯзи дайн пайдо шавад

پیش از آنک روز دین پیدا شود

Назд молики дузди шаб расво шавад

نزد مالک دزد شب رسوا شود

Рахти дуздида ба тадбиру фанаш

رختِ دزدیده به تدبیر و فنش

Мондаи рӯзи доварӣ бар гарданаш

مانده روز داوری بر گردنش

Сад ҳазорон ақл бо ҳам бар ҷҳнд

صد هزاران عقل با هم بر جهند

То ба ғайри дом ӯ домӣ ниҳанд

تا به غیر دامِ او دامی نهند

Доми худро сахт тар ёбанду бас

دام خود را سخت‌تر یابند و بس

Кӣ намояди қӯтӣ бо бод , хас

کی نماید قوَتی با باد، خس

Гар ту гӯйӣ фоида ҳастӣ чаҳ буд

گر تو گویی فایدهٔ هستی چه بود

Дар саволат фоида ҳаст эй ънўд

در سؤالت فایده هست ای عنود

Гар надорад ин саволати фоида

گر ندارد این سؤالت فایده

Чаҳ шинавем инро абас бе оида

چه شنویم این را عبث بی‌عایده

Вари саволатро басии фоида ҳост

ور سؤالت را بسی فایده‌هاست

Пас ҷаҳон бефоида охир чарост

پس جهان بی‌فایده آخر چراست؟

Вари ҷаҳон аз як ҷиҳат бе фоидаи сет

ور جهان از یک جهت بی فایده‌ است

Аз ҷиҳатҳои дигар пари оидаи сет

از جهت‌های دگر پر عایده‌ است

Фоидаи тугар маро фоида нест

فایدهٔ تو گر مرا فایده نیست

Мари туро чун фоидаи сет аз ваии маи ист

مر ترا چون فایده‌ست از وی مَایست

Ҳасани Юсуфи олимиро фоида

حُسن یوسف عالمی را فایده

Гарчи бар ихвони абас бад зояда

گرچه بر اخوان عبث بد زایده

Лаҳни Довӯдии чунон маҳбӯб буд

لحن داوودی چنان محبوب بود

Лек бар маҳрӯми бонги чӯб буд

لیک بر محروم بانگِ چوب بود

Оби нил аз оби ҳайвони бади фузун

آب نیل از آب حیوان بُد فزون

Лек бар маҳрӯму мункир буд хӯн

لیک بر محروم و منکر بود خون

Ҳаст бар муъмини шаҳидии зиндагӣ

هست بر مؤمن شهیدی زندگی

Бар мунофиқ мурданасту жандагӣ

بر منافق مردنست و ژندگی

Чист дар олам бигӯ як неъматӣ

چیست در عالم بگو یک نعمتی

Ки на маҳрӯманд аз ваии умматӣ

که نه محرومند از وی امتی

Гову харро фоида чаҳ дар шукр

گاو و خر را فایده چه در شِکر

Ҳаст ҳар ҷонро яке қӯтӣ дигар

هست هر جان را یکی قوتی دگر

Лекгар он қӯт бар ваии ъорзист

لیک گر آن قوت بر وی عارضیست

Пас насиҳат кардан ӯро роизист

پس نصیحت کردن او را رایضی‌ست

Чун касе кӯ аз мараз гул дошт дӯст

چون کسی کو از مرض گِل داشت دوست

Гарчи пиндорад ки он худ қӯт ӯст

گرچه پندارد که آن خود قوت اوست

Қӯти аслиро Фромш карда аст

قوت اصلی را فرامش کرده است

Рӯй дар қӯт мараз оварда аст

روی در قوت مرض آورده است

Нӯшро бгзоштаҳи сам хӯрда аст

نوش را بگذاشته سم خورده است

Қӯти иллатро чу чарбаш карда аст

قوت علت را چو چربش کرده است

Қӯти аслии башар нур худост

قوت اصلیِّ بشر نور خداست

Қӯти ҳайвонӣ мрўро носазост

قوت حیوانی مر او را ناسزاست

Лек аз иллат дарин афтод дил

لیک از علت درین افتاد دل

Ки хӯрд ӯ рӯзу шаби зини обу гул

که خورَد او روز و شب زین آب و گِل

Рӯй зарду пои сусту дили сабк

روی زرد و پای سست و دل سبک

Кӯи ғизои волсмои зоти алҳбк

کو غذای والسَّما ذاتِ الحُبُک؟

Он ғизоӣ хоссагон давлатаст

آن غذای خاصگان دولت است

Хӯрдан он бегулӯ ва олатаст

خوردن آن بی گلو و آلت است

Шуд ғизои офтоб аз нури арш

شد غذای آفتاب از نور عرش

Мари ҳасуду девро аз дӯди фарш

مر حسود و دیو را از دودِ فرش

Дар шаҳидон ирзқўн фармуд ҳақ

در شهیدان یُرزَقون فرمود حق

Он ғизоро неи даҳони бади неи тибқ

آن غذا را نی دهان بُد، نی طبق

Дили з ҳар ёрӣ ғизоӣ ме хӯрд

دل ز هر یاری غذایی می‌خورد

Дили з ҳар илмии сафойӣ май барад

دل ز هر علمی صفایی می‌برد

Сӯрат ҳар одамӣ чун косаи ист

صورت هر آدمی چون کاسه‌ای‌ست

Чашм аз маънӣ ӯ ҳассосаи ист

چشم از معنیِّ او حساسه‌ای‌ست

Аз лақоӣ ҳар касе чизеи хурӣ

از لقای هر کسی چیزی خوری

Вази қирон ҳар қарини чизеи барӣ

وز قِران هر قرین چیزی بَری

Чун ситора бо ситора шуд қарин

چون ستاره با ستاره شد قرین

Лоиқ ҳар ду асар зояд яқин

لایق هر دو اثر زاید یقین

Чун қирони мард ва зан зояд башар

چون قرانِ مرد و زن زاید بشر

Вази қирони санг ва оҳан шуд шарар

وز قران سنگ و آهن شد شرر

Вази қирони хок бо боронҳо

وز قران خاک با باران‌ها

Миваҳоу сабза ва райҳонҳо

میوه‌ها و سبزه و ریحان‌ها

Вази қирони сабзаҳо бо одамӣ

وز قران سبزه‌ها با آدمی

Дилхушӣ ва беғамӣу хуррамӣ

دلخوشی و بی‌غمی و خرمی

Вази қирони хуррамӣ бо ҷони мо

وز قران خرمی با جان ما

Май бзоиди хӯбӣу эҳсони мо

می‌بزاید خوبی و احسان ما

Қобил хӯрдан шавад аҷсоми мо

قابل خوردن شود اجسام ما

Чун бар ояд аз тафарруҷи коми мо

چون بر آید از تفرج کام ما

Сурхи рӯе аз қирони хӯн буд

سرخ‌رویی از قران خون بود

Хӯни зи хуршеди хуши гулгун буд

خون ز خورشیدِ خوشِ گلگون بود

Беҳтарини рангҳо сурхӣ буд

بهترینِ رنگ‌ها سرخی بود

Ваон з хуршедаст ва аз вай ме расад

وان ز خورشید است و از وی می‌رسد

Ҳар заминии кон қарин шуд бо Зуҳал

هر زمینی کان قرین شد با زحل

Шӯраи гашту киштро набӯд маҳал

شوره گشت و کِشت را نبود محل

Қӯти андар феъл ояд зи иттифоқ

قوت اندر فعل آید ز اتفاق

Чун қирони дев бо аҳли нифоқ

چون قران دیو با اهل نفاق

Ин маъонии рост аз чархи нуҳум

این معانی راست از چرخ نهم

Бе ҳамаи тоқу трми тоқу трм

بی همه طاق و طُرُم، طاق و طُرُم

Халқро тоқ ва трм ориятаст

خلق را طاق و طرم عاریت است

Амрро тоқ ва трм моҳиятаст

امر را طاق و طرم ماهیت است

Аз паии тоқу трми хории кашанд

از پی طاق و طرم خواری کشند

Бар умеди ъз дар хорӣ хушанд

بر امیدِ عزّ در خواری خَوشند

Бар умеди ъзи даҳ рӯзаи хдўк

بر امید عز ده‌روزه‌ی خُدوک

Гардан худ кардаанд аз ғам чу дӯк

گردن خود کرده‌اند از غم چو دوک

Чун намеоянд ӣнҷо ки манам

چون نمی‌آیند اینجا که منم

Кандарин ъзи офтоби равшанам

کاندرین عز آفتاب روشنم

Машриқи хуршеди бурҷи қиргўн

مشرق خورشید برج قیرگون

Офтоби мо зи машриқҳо бурун

آفتاب ما ز مشرق‌ها برون

Машриқ ӯ нисбати заррот ӯ

مشرق او نسبت ذرات او

На бар омад на фурӯ шуд зот ӯ

نه بر آمد نه فرو شد ذات او

Мо ки вопас монад заррот вайем

ما که واپس ماندِ ذرات وی‌ایم

Дар ду олами офтоб бе фӣем

در دو عالم آفتاب بی فَی‌ایم

Бози гирди шамс май гирдами аҷаб

باز گِرد شمس می‌گردم عجب

Ҳам зи фар шамс бошад ин сабаб

هم ز فرِّ شمس باشد این سبب

Шамс бошад бар сабабҳо матлаъ

شمس باشد بر سبب‌ها مطّلع

Ҳам азуи ҳабли сабабҳо мунқатиъ

هم ازو حبلِ سبب‌ها منقطع

Сад ҳазорон бор бибаредам умед

صد هزاران بار بُبریدم امید

Аз кӣ аз шамси ин шумо бовар кунед ?

از کی؟ از شمس؟ این شما باور کنید؟

Ту маро бовар макун каз офтоб

تو مرا باور مکن کز آفتاب

Сабр дорам ман ва ё моҳии зи об

صبر دارم من و یا ماهی ز آب

Вар шавам навмеди навмидии ман

ور شوم نومید نومیدیّ من

Айн сунъ офтобаст эй ҳасан

عین صنع آفتاب است ای حَسن

Айни сунъ аз нафаси сонеъ чун барад

عین صنع از نفس صانع چون برد

Ҳеҷ ҳаст аз ғайр ҳастӣ чун чарад

هیچ هست از غیر هستی چون چرد

Ҷумлаи ҳастӣҳо азин равзаи чаранд

جمله هستی‌ها ازین روضه چرند

Гар барроқ ва тозён вар худ харанд

گر براق و تازیان ور خود خَرند

Вонки гардишҳо аз он дарё надид

وانک گردش‌ها از آن دریا ندید

Ҳар дами оради рӯ ба миҳробии ҷадид

هر دم آرد رو به محرابی جدید

ӯ зи баҳри ъзби об шӯр хӯрд

او ز بحر عذب آبِ شور خورد

То ки оби шӯр ӯро кӯр кард

تا که آب شور او را کور کرد

Баҳр мегуяд ба дасти рости хур

بحر می‌گوید به دست راست خَور

зи оби ман эй кӯр то ёбии басар

ز آب من، ای کور، تا یابی بصر

Ҳаст дасти рости ӣнҷои занни рост

هست دست راست اینجا ظن راست

Кӯи бидонади неку бадро каз куҷост

کو بداند نیک و بد را کز کجاست

Найзаи грдонист эй найза ки ту

نیزه‌گردانی‌ست ای نیزه، که تو

Рост май гардии гуҳӣ гоҳе дўтў

راست می‌گردی گهی گاهی دوتو

Мо зи ишқи шамси дайн бе нохунем

ما ز عشق شمس دین بی‌ناخنیم

Варна мо он кӯрро бино кунем

ورنه ما آن کور را بینا کنیم

Ҳони зиё алҳақ ҳисоми аддӣни ту зуд

هان ضیاء الحق حسام الدین تو زود

Доруаш кун кӯрии чашми ҳасуд

دارُوَش کن کوری چشم حسود

Тўтёии кибриёии тизФъл

توتیای کبریای تیزفعل

Доруии зулмати каши астизФъл

داروی ظلمت‌کُشِ استیزفعل

Онкгар бар чашми аъамӣ бар занад

آنک گر بر چشم اعمی برزنَد

Зулмати сад соларо зу бар кунад

ظلمت صد ساله را زو برکند

Ҷумлаи кӯронро дўокни ҷузи ҳасуд

جمله کوران را دوا کن جز حسود

Каз ҳасудӣ бар ту май оради ҷҳўд

کز حسودی بر تو می‌آرد جحود

Мари ҳасудатро агар чаҳ он манам

مر حسودت را اگر چه آن منم

Ҷони мада то ҳамчунин ҷон ме кунам

جان مده تا همچنین جان می‌کنم

Онк ӯ бошад ҳасуди офтоб

آنک او باشد حسود آفتاب

Вонк май ранҷади з буд офтоб

وانک می‌رنجد ز بود آفتاب

Инат дард бе давои кўрости оҳ

اینت درد بی‌دوا کاو راست آه

Инат афтодаи абад дар қаъри чоҳ

اینت افتاده ابد در قعر چاه

Нафии хуршед азал боист ӯ

نفی خورشید ازل بایستِ او

Кӣ барояд ин мурод ӯ бигӯ

کی برآید این مراد او بگو

Боз он бошад ки боз ояд ба шоҳ

باز آن باشد که باز آید به شاه

Боз кӯраст онк шуд гум карда роҳ

بازِ کور است آنک شد گم‌کرده راه

Роҳро гум кард ва дар вайрон фитод

راه را گم کرد و در ویران فتاد

Боз дар вайрон бар ҷғдон фитод

باز در ویران برِ جغدان فتاد

ӯ ҳама нураст аз нури ризо

او همه نور است از نور رضا

Лек Кӯруш кард сарҳанги қазо

لیک کورش کرد سرهنگ قضا

Хок дар чашмаш зад ва аз роҳи барад

خاک در چشمش زد و از راه برد

Дар миёни ҷғду вайронаши супурд

در میان جغد و ویرانش سپرد

Бар сиррии ҷғдонш бар сар ме зананд

بر سری جغدانش بر سر می‌زنند

Пару бол нозанинаш ме кунанд

پرّ و بال نازنینش می‌کَنند

Валвала афтод дар ҷғдон ки ҳо

ولوله افتاد در جغدان که ها

Боз омад то бигирад ҷои мо

باز آمد تا بگیرد جای ما

Чун сегон кӯии пари хашму маҳиб

چون سگان کوی پر خشم و مهیب

Андари афтоданд дар далқи ғариб

اندر افتادند در دلق غریب

Боз гуяд ман чаҳ дар хӯрдам ба ҷғд

باز گوید من چه در خوردم به جغد

Сад чунин вайрон фидо кардам ба ҷғд

صد چنین ویران فدا کردم به جغد

Ман нахоҳам буд ӣнҷо май рӯм

من نخواهم بود اینجا می‌روم

Сӯии шоҳаншоҳ роҷеъ ме шавам

سوی شاهنشاه راجع می‌شوم

Хештани мкшид эй ҷғдон ки ман

خویشتن مکشید ای جغدان که من

На муқӣмам май рӯми сӯии ватан

نه مقیمم می‌روم سوی وطن

Ин хароби обод дар чашм шумост

این خراب آباد در چشم شماست

Варна моро соиди шаҳ ноз ҷост

ورنه ما را ساعد شه ناز جاست

Ҷғди гуфтои боз ҳиялат ме кунад

جغد گفتا باز حیلت می‌کند

То зи хону мони шуморо бар кунад

تا ز خان و مان شما را بر کند

Хонаҳои мо бигирад ӯ ба макр

خانه‌های ما بگیرد او به مکر

Барканд моро ба солусии зи вкр

برکند ما را به سالوسی ز وکر

Май намояди сирии ин ҳиялати параст

می‌نماید سیری این حیلت‌پرست

Валлоҳ аз ҷумла ҳарисон бадтараст

والله از جمله حریصان بدترست

ӯ хӯрд аз ҳирси тинро ҳамчуи дбс

او خورد از حرص طین را همچو دبس

Дунбаи мспорид эй ёрон ба хирс

دنبه مسپارید ای یاران به خرس

Лоф аз шаҳ мезанад вази дасти шаҳ

لاف از شه می‌زند وز دست شه

То барад ӯ мо сулаймонро зи раҳ

تا برد او ما سلیمان را ز ره

Худ чаҳ ҷинс шоҳ бошад мурғакӣ

خود چه جنس شاه باشد مرغکی

Машнуашгар ақли дории андакӣ

مشنوش گر عقل داری اندکی

Ҷинс шоҳаст ӯ ва ё ҷинси вазир

جنس شاهست او و یا جنس وزیر

Ҳеҷ бошад лоиқи гўзинаҳи сайр

هیچ باشد لایق گوزینه سیر

Онч мегуяд зи макру феълу фан

آنچ می‌گوید ز مکر و فعل و فن

Ҳаст султон бо ҳашами ҷӯёии ман

هست سلطان با حشم جویای من

Инат молихулёӣ нопазир

اینت مالیخولیای ناپذیر

Инат лофи хому доми гӯли гир

اینت لاف خام و دام گول‌گیر

Ҳар ки ин бовар кунад аз аблҳист

هر که این باور کند از ابلهیست

Мурғаки лоғар чаҳ дархуради шҳист

مرغک لاغر چه درخورد شهیست

Камтарини ҷғд ар занад бар мағз ӯ

کمترین جغد ار زند بر مغز او

Мари варои ёригарӣ аз шоҳи кӯ

مر ورا یاری‌گری از شاه کو

Гуфт боз ар як пари ман бишиканад

گفت باز ار یک پر من بشکند

Бехи ҷғдстони шҳншаҳ бар кунад

بیخ جغدستان شهنشه بر کند

Ҷғд чаҳ буд худ агар бозии маро

جغد چه بود خود اگر بازی مرا

Дил биринҷанд кунад бо ман ҷафо

دل برنجاند کند با من جفا

Шаҳ кунад тӯда ба ҳар шебу фароз

شه کند توده به هر شیب و فراز

Сад ҳазорон хирман аз сарҳои боз

صد هزاران خرمن از سرهای باز

Посбони ман ъаноёт вайаст

پاسبان من عنایات ویست

Ҳар куҷо ки ман рӯми шаҳ дар пист

هر کجا که من روم شه در پیست

Дар дили султони хаёли ман муқӣм

در دل سلطان خیال من مقیم

Бе хаёли ман дили султони сқим

بی خیال من دل سلطان سقیم

Чун биппаранд марои шаҳ дар равиш

چون بپراند مرا شه در روش

Май пурм бар авҷи дил чун партаваш

می‌پرم بر اوج دل چون پرتوش

Ҳамчуи моҳу офтобӣ май пурм

همچو ماه و آفتابی می‌پرم

Пардаҳои осмонҳо май дирам

پرده‌های آسمانها می‌درم

Равшании ақлҳо аз Фкртм

روشنی عقلها از فکرتم

АнФтори осмон аз фитратам

انفطار آسمان از فطرتم

Бозам ва ҳайрон шавад дар ман ҳумо

بازم و حیران شود در من هما

Ҷғд кӣ буд то бидонади сари мо

جغد کی بود تا بداند سر ما

Шаҳ барои ман зи зиндон ёд кард

شه برای من ز زندان یاد کرد

Сад ҳазорон бастаро озод кард

صد هزاران بسته را آزاد کرد

Як дамам бо ҷғдҳо дмсоз кард

یک دمم با جغدها دمساز کرد

Аз дами ман ҷғдҳоро боз кард

از دم من جغدها را باز کرد

эй хунаки ҷғдӣ ки дар парвози ман

ای خنک جغدی که در پرواز من

Фаҳм кард аз некбахтии рози ман

فهم کرد از نیکبختی راز من

Дар ман овезед то нозон шавед

در من آویزید تا نازان شوید

Гарчи ҷғдонид шаҳбозон шавед

گرچه جغدانید شهبازان شوید

Онк бошад бо чунон шоҳии ҳабиб

آنک باشد با چنان شاهی حبیب

Ҳар куҷо уфтад чаро бошад ғариб

هر کجا افتد چرا باشد غریب

Ҳар ки бошад шоҳи дардашро даво

هر که باشد شاه دردش را دوا

Гар чу не нолад набошад бе наво

گر چو نی نالد نباشد بی نوا

Молики малики ним ман табли хор

مالک ملک نیم من طبل‌خوار

Табл бозам мезанад шаҳ аз канор

طبل بازم می‌زند شه از کنار

Табли бози ман Нидои арҷъӣ

طبل باز من ندای ارجعی

Ҳақи гувоҳи ман ба рағми муддаӣ

حق گواه من به رغم مدعی

Ман ним ҷинси шҳншаҳи даври азу

من نیم جنس شهنشه دور ازو

Лек дорам дар таҷаллии нури азу

لیک دارم در تجلی نور ازو

Нест ҷинсияти з рӯй шаклу зот

نیست جنسیت ز روی شکل و ذات

Оби ҷинс хок омад дар набот

آب جنس خاک آمد در نبات

Боди ҷинс оташ омад дар қавом

باد جنس آتش آمد در قوام

Табъро ҷинс омадаст охири мудом

طبع را جنس آمدست آخر مدام

Ҷинси мо чун нест ҷинси шоҳи мо

جنس ما چون نیست جنس شاه ما

Мои мо шуд баҳри мои ӯ фано

مای ما شد بهر مای او فنا

Чун фано шуд моии мо ӯ монад фард

چون فنا شد مای ما او ماند فرد

Пеши пои асп ӯ гирдам чу гирд

پیش پای اسپ او گردم چو گرد

Хок шуд ҷон ва нишонеҳои ӯ

خاک شد جان و نشانیهای او

Ҳаст бар хокаши нишони пой ӯ

هست بر خاکش نشان پای او

Хоки поиши шӯ барои ин нишон

خاک پایش شو برای این نشان

То шӯии тоҷи сари гардани кашон

تا شوی تاج سر گردن‌کشان

То ки нФрибди шуморо шакли ман

تا که نفریبد شما را شکل من

Нақл ман нӯшед пеш аз нақли ман

نُقلِ من نوشید پیش از نَقلِ من

эй басои касро ки сӯрат роҳ зад

ای بسا کس را که صورت راه زد

Қасд сӯрат кард ва бар аллоҳ зад

قصد صورت کرد و بر الله زد

Охири ин ҷон бо бадан пайваста аст

آخر این جان با بدن پیوسته است

Ҳеҷ ин ҷон бо бадан монанд ҳаст

هیچ این جان با بدن مانند هست

Тоби нури чашм бо пиҳаст ҷуфт

تاب نور چشم با پیهست جفت

Нури дил дар қатра хӯнӣ наҳуфт

نور دل در قطرهٔ خونی نهفت

Шодии андари гардау ғам дар ҷигар

شادی اندر گرده و غم در جگر

Ақл чун шамъии даруни мағзи сар

عقل چون شمعی درون مغز سر

Ин таъаллуқҳо на бе Киеваст ва чун

این تعلقها نه بی کیفست و چون

Ақлҳо дар дониш чунӣ забун

عقلها در دانش چونی زبون

Ҷони кул бо ҷони ҷузв осеб кард

جان کل با جان جزو آسیب کرد

Ҷони азуи дарии ситад дар ҷайб кард

جان ازو دُرّی ستد در جیب کرد

Ҳамчуи Марям , ҷон аз он осеби ҷайб

همچو مریم، جان از آن آسیب جیب

Ҳомила шуд аз Масеҳи длФриб

حامله شد از مسیح دلفریب

Он масӣҳӣ на ки бар хушк ва тараст

آن مسیحی نه که بر خشک و ترست

Он масӣҳӣ каз масоҳат бартараст

آن مسیحی کز مساحت برترست

Пас зи ҷони ҷон чу ҳомили гашти ҷон

پس ز جان جان چو حامل گشت جان

Аз чунин ҷонӣ шавад ҳомили ҷаҳон

از چنین جانی شود حامل جهان

Пас ҷаҳон зояд ҷаҳонии дайгарӣ

پس جهان زاید جهانی دیگری

Ин ҳашарро вои намояди маҳшарӣ

این حشر را وا نماید محشری

То қиёмат гар бигӯям бшмрм

تا قیامت گر بگویم بشمرم

Ман зи шарҳи ин қиёмати қосирам

من ز شرح این قیامت قاصرم

Ин суханҳо худ ба маънӣ ё рбист

این سخنها خود به معنی یا ربیست

Ҳарфҳо доми дами ширини лбист

حرفها دام دم شیرین‌لبیست

Чун кунад тақсири пас чун тан занад

چون کند تقصیر پس چون تن زند

Чунк лаббайкаш ба ёрб ме расад

چونک لبیکش به یارب می‌رسد

Ҳаст лаббайкӣ ки натавонӣ шунид

هست لبیکی که نتوانی شنید

Лек сар то пой битавонӣ чашид

لیک سر تا پای بتوانی چشید