Чун расиданди он нафари наздик ӯ

چون رسیدند آن نفر نزدیک او

Бонг бар зад ҳай каёнед атқў

بانگ بر زد هی کیانید اتقو

Бо адаб гуфтанд мо аз дӯстон

با ادب گفتند ما از دوستان

Баҳри пурсиши омадеми ӣнҷои бҷон

بهر پرسش آمدیم اینجا بجان

Чунӣ эй дарёии ақли зўи фунун

چونی ای دریای عقل ذو فنون

Ин чаҳ бӯҳтонаст бар ақлати ҷунун

این چه بهتانست بر عقلت جنون

Дӯди гулхан кӣ расад дар офтоб

دود گلخن کی رسد در آفتاب

Чун шавад анқои шикаста аз ғроб

چون شود عنقا شکسته از غراب

Вои мгир аз мо баён кун ин сухан

وا مگیر از ما بیان کن این سخن

Мо мҳбоним бо мо ин макун

ما محبانیم با ما این مکن

Мари муҳибонро нишоед давр кард

مر محبان را نشاید دور کرد

ё брўпўшу дағал мағрур кард

یا بروپوش و دغل مغرور کرد

Розро андари миёновар шҳо

راز را اندر میان آور شها

Рӯ макун дар абри пинҳонии мҳо

رو مکن در ابر پنهانی مها

Мо муҳибу содиқу дил хаста ем

ما محب و صادق و دل خسته‌ایم

Дар ду олами дил ба ту дар баста ем

در دو عالم دل به تو در بسته‌ایم

Фӯҳш оғозеду дашном аз газоф

فحش آغازید و دشنام از گزاف

Гуфт ӯ диўонгонаҳи зӣу қоф

گفت او دیوانگانه زی و قاف

Бар ҷаҳиду санг парон карду чӯб

بر جهید و سنگ پران کرد و چوب

Ҷумлагӣ бигурехтанд аз бими кӯб

جملگی بگریختند از بیم کوب

Қаҳқаҳа хандид ва ҷунбонед сар

قهقهه خندید و جنبانید سر

Гуфт боди риши ин ёрони нигар

گفت باد ریش این یاران نگر

Дӯстони байни кӯи нишони дӯстон

دوستان بین کو نشان دوستان

Дӯстонро ранҷ бошад ҳамчуи ҷон

دوستان را رنج باشد همچو جان

Кӣ карон гирад зи ранҷи дӯсти дӯст

کی کران گیرد ز رنج دوست دوست

Ранҷи мағзу дӯстии онро чу пӯст

رنج مغز و دوستی آن را چو پوست

Неи нишон дӯстӣ шуд сархушӣ

نی نشان دوستی شد سرخوشی

Дар балоу офату меҳнати кашӣ

در بلا و آفت و محنت‌کشی

Дӯст ҳамчун зари бало чун оташаст

دوست همچون زر بلا چون آتشست

Зари холис дар дил оташ хушаст

زر خالص در دل آتش خوشست