Раҳмати сад ту бар он билқиси бод

رحمت صد تو بر آن بلقیس باد

Ки худояши ақли сад мурда бидод

که خدایش عقل صد مرده بداد

Ҳудҳудӣ нома биовараду нишон

هدهدی نامه بیاورد و نشان

Аз сулаймон чанд ҳарфӣ бо баён

از سلیمان چند حرفی با بیان

Хонд ӯ он нуктаҳои бо шумӯл

خواند او آن نکته‌های با شمول

Бо ҳақорат нанигаред андари расӯл

با حقارت ننگرید اندر رسول

Ҷисм ҳудҳуд диду ҷон анқоаш дид

جسم هدهد دید و جان عنقاش دید

Ҳис чу кафӣ диду дил дарёаш дид

حس چو کفی دید و دل دریاش دید

Ақл бо ҳиси зини тилисмоти ду ранг

عقل با حس زین طلسمات دو رنگ

Чун Муҳамад бо Абуҷаҳлон ба ҷанг

چون محمد با ابوجهلان به جنگ

Кофарони диданди Аҳмадро башар

کافران دیدند احمد را بشر

Чун надиданд аз ваии аншқи алқмр

چون ندیدند از وی انشق القمر

Хоки зан дар дидаи ҳиси байни хеш

خاک زن در دیدهٔ حس‌بین خویش

Дидаи ҳис душман ақласту кеш

دیدهٔ حس دشمن عقلست و کیش

Дидаи ҳисро худо аъмош хонд

دیدهٔ حس را خدا اعماش خواند

Бут парастиш гуфту зид моаш хонд

بت‌پرستش گفت و ضد ماش خواند

Зонк ӯ каф диду дарёро надид

زانک او کف دید و دریا را ندید

Зонк ҳоле диду фардоро надид

زانک حالی دید و فردا را ندید

Хоҷаи фардоу ҳолеи пеш ӯ

خواجهٔ فردا و حالی پیش او

ӯ намебинад зи ганҷии ҷузи тсў

او نمی‌بیند ز گنجی جز تسو

Заррае зон офтоби оради паём

ذره‌ای زان آفتاب آرد پیام

Офтоби он зарраро гардад ғулом

آفتاب آن ذره را گردد غلام

Қатрае каз баҳр ваҳдат шуд сафир

قطره‌ای کز بحر وحدت شد سفیر

Ҳафт баҳри он қатраро бошад асир

هفت بحر آن قطره را باشد اسیر

Гар каф хокӣ шавад чолок ӯ

گر کف خاکی شود چالاک او

Пеши хокаши сар наад афлок ӯ

پیش خاکش سر نهد افلاک او

Хоки одам чунк шуд чолоки ҳақ

خاک آدم چونک شد چالاک حق

Пеши хокаш сар ниҳанд амлоки ҳақ

پیش خاکش سر نهند املاک حق

Алсмоءи аншқти охир аз чаҳ буд

السماء انشقت آخر از چه بود

Аз яке чашмӣ ки хоке гушӯд

از یکی چشمی که خاکیی گشود

Хок аз дардӣ нишинад зери об

خاک از دردی نشیند زیر آب

Хоки байн каз арш бигузашт аз шитоб

خاک بین کز عرش بگذشت از شتاب

Он латофат пас бидон каз об нест

آن لطافت پس بدان کز آب نیست

Ҷузи атои мубдиъ ваҳоб нест

جز عطای مبدع وهاب نیست

Гар кунад суфлои ҳавоу нор ро

گر کند سفلی هوا و نار را

Вари зи гул ӯ бигузаранд хор ро

ور ز گل او بگذراند خار را

Ҳокимасту иФъли аллоҳи мо ишо

حاکمست و یفعل الله ما یشا

Кӯи зи айни дарди ангезади даво

کو ز عین درد انگیزد دوا

Гар ҳавоу норро суфло кунад

گر هوا و نار را سفلی کند

Тирагӣу дардӣ ва сФлӣ кунад

تیرگی و دردی و ثفلی کند

Вари замину обро алавӣ кунад

ور زمین و آب را علوی کند

Роҳи гардунро ба по мтўӣ кунад

راه گردون را به پا مطوی کند

Пас яқин шуд ки тъзи ман тшо

پس یقین شد که تعز من تشا

Хокеро гуфтпурҳо бар гшо

خاکیی را گفت پرها بر گشا

Оташиро гуфт рӯи Иблиси шӯ

آتشی را گفت رو ابلیس شو

Зери ҳафтуми хок бо талбиси шӯ

زیر هفتم خاک با تلبیس شو

Одам хокӣ бирав ту бар сҳо

آدم خاکی برو تو بر سها

эй блиси оташии рӯ то срӣ

ای بلیس آتشی رو تا ثری

Чори табъу иллати аввалии ним

چار طبع و علت اولی نیم

Дар тасарруфи доимои ман боқайи

در تصرف دایما من باقیم

Кори ман бе иллатасту мустақӣм

کار من بی علتست و مستقیم

Ҳаст тақдирам на иллат эй сқим

هست تقدیرم نه علت ای سقیم

Одати худро бгрдонми буқат

عادت خود را بگردانم بوقت

Ин ғубор аз пеш бинишонам буқат

این غبار از پیش بنشانم بوقت

Баҳрро гӯям ки ҳин пари нори шӯ

بحر را گویم که هین پر نار شو

Гӯям оташро ки рӯи гулзори шӯ

گویم آتش را که رو گلزار شو

Кӯҳро гӯям сабки шӯи ҳамчуи пашм

کوه را گویم سبک شو همچو پشم

Чархро гӯям фурӯ дар пеши чашм

چرخ را گویم فرو در پیش چشم

Гӯям эй хуршеди мақруни шӯ ба моҳ

گویم ای خورشید مقرون شو به ماه

Ҳар дуро созам чу ду абри сиёҳ

هر دو را سازم چو دو ابر سیاه

Чашмаи хуршедро созем хушк

چشمهٔ خورشید را سازیم خشک

Чашмаи хӯнро ба фан созем машк

چشمهٔ خون را به فن سازیم مشک

Офтобу ма чу ду гови сиёҳ

آفتاب و مه چو دو گاو سیاه

Юғ бар гардани бибандадашони илоҳ

یوغ بر گردن ببنددشان اله