Аждаҳоеи хирсро дарме кашид

اژدهایی خرس را درمی‌کشید

Шермардӣ рафт ва фарёдаш расед

شیرمردی رفت و فریادش رسید

Ширмрдоннд дар олами мадад

شیرمردانند در عالم مدد

Он замони коФғон мазлӯмон расад

آن زمان کافغان مظلومان رسد

Бонги мазлӯмони з ҳарҷо бишинаванд

بانگ مظلومان ز هرجا بشنوند

Он тараф чун раҳмат ҳақ ме дуанд

آن طرف چون رحمت حق می‌دوند

Он сутунҳои халалҳои ҷаҳон

آن ستونهای خللهای جهان

Он табибони маразҳои ниҳон

آن طبیبان مرضهای نهان

Маҳзи меҳру доварӣ ва раҳматанд

محض مهر و داوری و رحمتند

Ҳамчуи ҳақ беиллат ва бе ришватанд

همچو حق بی علت و بی رشوتند

Ин чаҳ ёрӣ мекунӣ икборгиш

این چه یاری می‌کنی یکبارگیش

Гуяд аз баҳри ғаму бичоргиш

گوید از بهر غم و بیچارگیش

Меҳрбонӣ шуд шикори шермард

مهربانی شد شکار شیرمرد

Дар ҷаҳон дору наҷуед ғайри дард

در جهان دارو نجوید غیر درد

Ҳар куҷои дардии даво онҷо равад

هر کجا دردی دوا آنجا رود

Ҳар куҷо пастӣаст оби онҷои дӯд

هر کجا پستیست آب آنجا دود

Оби раҳмат боядат , рӯи пасти шӯ

آبِ رحمت بایدت، رو پست شو

Вонгҳони хури хамри раҳмат , масти шӯ

وانگهان خور خمر رحمت، مست شو

Раҳмати андар раҳмат омад то ба сар

رحمت اندر رحمت آمد تا به سر

Бар яке раҳмати фурӯи мои эй писар

بر یکی رحمت فرو مای ای پسر

Чархро дар зери пои ор эй шуҷоъ

چرخ را در زیر پا آر ای شجاع

Бишинав аз фавқи фалаки бонги самоъ

بشنو از فوق فلک بانگ سماع

Пунбаи васвос берун кун зи гӯш

پنبهٔ وسواس بیرون کن ز گوش

То ба гӯшт ояд аз гардуни хурӯш

تا به گوشت آید از گردون خروش

Пок кун ду чашмро аз мӯии айб

پاک کن دو چشم را از موی عیب

То бибинӣ боғу срўстони ғайб

تا ببینی باغ و سروستان غیب

Дафъ кун аз мағз ва аз бинии зуком

دفع کن از مغز و از بینی زَکام

То ки риҳи аллоҳ дар ояд дар машом

تا که ریح الله در آید در مشام

Ҳеҷ магузор аз табу сафрои асар

هیچ مگذار از تب و صفرا اثر

То биёбӣ аз ҷаҳони таъми шукр

تا بیابی از جهان طعم شکر

Доруӣ мардӣ кун ва анин мапуӣ

داروی مردی کُن و عَنین مپوی

То бурун оянд сад гавани хуб рӯй

تا برون آیند صد گونِ خوب‌روی

Кандаи танро зи пой ҷон бикун

کُندهٔ تن را ز پای جان بِکَن

То кунад ҷавлон ба гирдати анҷуман

تا کُند جولان به گردت انجمن

Ғули бухл аз дасту гардан давр кун

غَلِّ بُخل از دست و گردن دور کن

Бахт нав дарёб дар чархи куҳан

بختِ نو دریاب در چرخِ کهن

Вар наме туоне ба каъбаи лутфи пар

ور نمی‌توانی به کعبهٔ لطف پر

Арза кун бечорагӣ бар чора гар

عرضه کن بیچارگی بر چاره‌گر

Зорӣу гиряи қавии сармояи ист

زاری و گریه قوی سرمایه‌ایست

Раҳмати куллӣ қавитар дояи ист

رحمتِ کلّی قوی‌تر دایه‌ایست

Дояу модари баҳонаи ҷӯ буд

دایه و مادر بهانه‌جو بود

То ки кӣ он Тифл ӯ гирён шавад

تا که کی آن طفلِ او گریان شود

Тифли ҳоҷоти шуморо офарид

طفل حاجاتِ شما را آفرید

То бинолед ва шавад шераши падед

تا بنالید و شود شیرش پدید

Гуфт адъўои аллоҳ безорӣ мабош

گفت ادعوا الله بی زاری مباش

То баҷушад шерҳои мҳрҳош

تا بجوشد شیرهای مهرهاش

Ҳўии ҳўии боду широФшони абр

هوی هوی باد و شیرافشان ابر

Дар ғам моанд як соъати ту сабр

در غم ما اند یک ساعت تو صبر

Фии алсмоءи рзқкми бишнида Эй

فی السماءِ رزقُکُم بشنیده‌ای

Андарин пастӣ чаҳ бар чФсидаҳ Эй

اندرین پستی چه بر چُفسیده‌ای

Тарсу навмедяти дони овози ғӯл

ترس و نومیدیت دان آوازِ غول

намекашад гӯши ту то қаъри сФўл

می‌کِشد گوش تو تا قعرِ سفول

Ҳар наДоӣ ки туро боло кашид

هر ندایی که ترا بالا کشید

Он Нидо май дон ки аз боло расед

آن ندا می‌دان که از بالا رسید

Ҳар наДоӣ ки туро ҳирс оварад

هر ندایی که ترا حرص آورد

Бонги гиреҳгии дон ки ӯ мардуми дард

بانگ گرگی دان که او مردم درد

Ин баландӣ нест аз рӯй макон

این بلندی نیست از روی مکان

Ин блндиҳости сӯии ақлу ҷон

این بلندیهاست سوی عقل و جان

Ҳар сабаб болотар омад аз асар

هر سبب بالاتر آمد از اثر

Сангу оҳан Фоиқ омад бар шарар

سنگ و آهن فایق آمد بر شرر

Он фулонии фавқи он саркаш нишаст

آن فلانی فوقِ آن سرکش نشست

Гарчи дар сӯрат ба паҳлуяш нишаст

گرچه در صورت به پهلویش نشست

Фавқӣ онҷост аз рӯй шараф

فوقی آنجاست از روی شرف

Ҷои давр аз садр бошад мстхФ

جای دور از صدر باشد مُستَخَف

Сангу оҳани зини ҷиҳат ки собиқ аст

سنگ و آهن زین جهت که سابق است

Дар амали фавқии ин ду лоиқ аст

در عمل فوقیِ این دو لایق است

Вони шарар аз рӯй мақсӯдии хеш

وآن شرر از روی مقصودیِ خویش

зи оҳан ва сангаст зини рӯи пешу пеш

ز آهن و سنگست زین رو پیش و پیش

Сангу оҳани аввалу поёни шарар

سنگ و آهن اول و پایان شرر

Лек ин ҳар ду тананду ҷони шарар

لیک این هر دو تنند و جان شرر

Дар замони шох аз самар собиқ тараст

در زمان شاخ از ثَمر سابق‌ترست

Дар ҳунар аз шох ӯ Фоиқ тараст

در هنر از شاخ او فایق‌ترست

Чунк мақсӯд аз шаҷар омад самар

چونکِ مقصود از شجر آمد ثَمَر

Пас самари аввал буд вохри шаҷар

پس ثمر اول بود وآخر شجر

Хирс чун фарёд кард аз аждаҳо

خرس چون فریاد کرد از اژدها

Шермардӣ кард аз чангаши ҷудо

شیرمردی کرد از چنگش جدا

Ҳиялату мардӣ ба ҳам доданд пушт

حیلت و مردی به هم دادند پُشت

Аждаҳоро ӯ бад-ӣн қӯт бикушт

اژدها را او بدین قوَّت بکُشت

Аждаҳоро ҳаст қӯт , ҳила нест

اژدها را هست قوّت، حیله نیست

Низ фавқи ҳилаи ту ҳилаи ист

نیز فوقِ حیلهٔ تو حیله‌ایست

Ҳилаи худро чу дидӣ бози рӯ

حیلهٔ خود را چو دیدی باز رو

Каз куҷо омад , сӯии оғози рӯ

کز کجا آمد، سوی آغاز رو

Ҳар чаҳ дар пастӣаст омад аз ъло

هر چه در پستیست آمد از عَلا

Чашмро сӯии баландӣ на ?ҳулло

چشم را سوی بلندی نه هَلا

Равшанӣ бахшад назари андари ълиٰ

روشنی بخشد نظر اندر علیٰ

Гарчи аввали хирагии оради блиٰ

گرچه اول خیرگی آرد بلیٰ

Чашмро дар равшаноӣ хуй кун

چشم را در روشنایی خوی کُن

Гар на хФошии назари он сӯй кун

گر نه خفاشی نظر آن سوی کُن

Оқибати бинии нишони нури тест

عاقبت‌بینی نشانِ نورِ تست

Шаҳвати ҳолеи ҳақиқати гӯри тест

شهوتِ حالی حقیقت گورِ تست

Оқибати бинӣ ки сад бозӣ бидид

عاقبت‌بینی که صد بازی بدید

Мисли он набӯд ки як бозӣ шунид

مثلِ آن نبود که یک بازی شنید

Зон яке бозии чунон мағрур шуд

زان یکی بازی چنان مغرور شد

Каз такаббури зи аўстодон давр шуд

کز تکّبر ز اوستادان دور شد

Сомрии вори он ҳунар дар худ чу дид

سامری‌وار آن هنر در خود چو دید

ӯ зи Мӯсо аз такаббур сар кашид

او ز موسی از تکّبر سر کشید

ӯ зи Мӯсои он ҳунар омӯхта

او ز موسی آن هنر آموخته

Вази муаллими чашмро бар дӯхта

وز معلم چشم را بر دوخته

Лоҷарами Мӯсо дигар бозӣ намӯд

لاجرم موسی دگر بازی نمود

То ки он бозӣу ҷонашро рабӯд

تا که آن بازی و جانش را ربود

эй басои дониш ки андари сари дӯд

ای بسا دانش که اندر سر دَوَد

То шавад сарвар , бидон худ сар равад

تا شود سرور، بدان خود سر رود

Сар нахоҳӣ ки равад , ту пой бош

سر نخواهی که رود، تو پای باش

Дар паноҳи қутби соҳиб роٰӣ бош

در پناهِ قطبِ صاحب‌راٰی باش

Гарчи шоҳӣ , хеши фавқ ӯ мубин

گرچه شاهی، خویش فوقِ او مبین

Гарчи шаҳдӣ , ҷузи набот ӯ мучин

گرچه شهدی، جز نباتِ او مچین

Фикри ту нақшаст ва фикр ӯст ҷон

فکر تو نقش است و فکر اوست جان

Нақд ту қалбаст ва нақд ӯст кон

نقد تو قلبست و نقد اوست کان

ӯ тӯии худро биҷӯ , дар ӯй ӯ

او توی خود را بجو، در اوی او

Кӯу кӯи гӯ , фохтаи шӯи сӯй ӯ

کو و کو گو، فاخته شو سوی او

Вар нахоҳӣ хизмати абноءи ҷинс

ور نخواهی خدمت ابناء جِنس

Дар даҳони аждаҳоеи ҳамчуи хирс

در دهانِ اژدهایی همچو خرس

Бўк , устодӣ раҳанд мари ту ро

بوک، استادی رهاند مر تو را

Вази хатар берун кашонад мари ту ро

وز خطر بیرون کشاند مر تو را

Зоре мекун чу зӯрат нест ҳин

زاریی می‌کن چو زورت نیست هین

Чунк кӯрии сари макаш аз роҳи байн

چونک کوری سر مکش از راه‌بین

Ту кам аз хирсӣ наме нолии зи дард

تو کم از خرسی نمی‌نالی ز درد

Хирс раст аз дард , чун фарёд кард

خرس رست از درد، چون فریاد کرد

эй худои ин санги дилро мум кун

ای خدا این سنگِ دل را موم کن

Нолаашро ту хуш ва марҳӯм кун

ناله‌اش را تو خوش و مرحوم کن