Буд кӯрии кӯ ҳаме гуфт аломон

بود کوری کو همی‌گفت الامان

Ман ду кӯрӣ дорам эй аҳли замон

من دو کوری دارم ای اهل زمان

Пас дубора раҳматам оред ҳон

پس دوباره رحمتم آرید هان

Чун ду кӯрӣ дорам ва ман дар миён

چون دو کوری دارم و من در میان

Гуфт як кӯрят мебайнем мо

گفت یک کوریت می‌بینیم ما

Он дигар кӯрӣ чаҳ бошад вои намо

آن دگر کوری چه باشد وا نما

Гуфт зишти овозаму нохуши наво

گفت زشت‌آوازم و ناخوش نوا

Зишти овозӣ ва кӯрӣ шуд дўто

زشت‌آوازی و کوری شد دوتا

Бонги зиштами моя ғам ме шавад

بانگ زشتم مایهٔ غم می‌شود

Меҳри халқ аз бонги ман кам ме шавад

مهر خلق از بانگ من کم می‌شود

Зишти овозами баҳри ҷо ки равад

زشت آوازم بهر جا که رود

Мояи хашму ғам ва кин ме шавад

مایهٔ خشم و غم و کین می‌شود

Бар ду кӯрии раҳмро дўто кунед

بر دو کوری رحم را دوتا کنید

Ин чунин ноганҷро гнҷо кунед

این چنین ناگنج را گنجا کنید

Зиштии овоз кам шуд зини гила

زشتی آواز کم شد زین گله

Халқ шуд бар ваии брҳмти як дила

خلق شد بر وی برحمت یک‌دله

Кард некӯ чун бигуфт ӯ роз ро

کرد نیکو چون بگفت او راز را

Лутфи овози дилаши овоз ро

لطف آواز دلش آواز را

Вонки овози дилаши ҳам бад буд

وانک آواز دلش هم بد بود

Он се кӯрии даврии сармад буд

آن سه کوری دوری سرمد بود

Лек ваҳобон ки беиллат диҳанд

لیک وهابان که بی علت دهند

Бўки дастӣ бар сар зишташ ниҳанд

بوک دستی بر سر زشتش نهند

Чунк овозаши хуш ва мазлӯм шуд

چونک آوازش خوش و مظلوم شد

Зу дили сангини дилон чун мум шуд

زو دل سنگین‌دلان چون موم شد

Нолаи кофар чу зиштасту шҳиқ

نالهٔ کافر چو زشتست و شهیق

Зон намегардад иҷобатро рафиқ

زان نمی‌گردد اجابت را رفیق

Ахсؤо бар зишт овоз омадаст

اخسؤا بر زشت آواز آمدست

Кӯи зи хӯни халқ чун саг буд маст

کو ز خون خلق چون سگ بود مست

Чунк нолаи хирси раҳмати каш буд

چونک نالهٔ خرس رحمت‌کش بود

Нола ?ут набӯд чунин нохуш буд

ناله‌ات نبود چنین ناخوش بود

Дон ки бо Юсуфи ту гиреҳгӣ карда Эй

دان که با یوسف تو گرگی کرده‌ای

ё зи хӯн бе гуноҳии хӯрда Эй

یا ز خون بی گناهی خورده‌ای

Тавба кун вази хӯрда истифроғ кун

توبه کن وز خورده استفراغ کن

Вари ҷароҳат куҳна шуд рӯ доғ кун

ور جراحت کهنه شد رو داغ کن