Аз саҳобаи хоҷае бемор шуд

از صحابه خواجه‌ای بیمار شد

Вондри он беморяш чун тор шуд

واندر آن بیماریش چون تار شد

Мустафо омад иёдати сӯй ӯ

مصطفی آمد عیادت سوی او

Чун ҳамаи лутфу карами бади хуй ӯ

چون همه لطف و کرم بد خوی او

Дар иёдат рафтан ту фоидаи сет

در عیادت رفتن تو فایده‌ست

Фоидаи он боз бо ту оид аст

فایدهٔ آن باز با تو عاید است

Фоидаи аввал ки он шахси алил

فایدهٔ اول که آن شخص علیل

Бўк қутбӣ бошаду шоҳи ҷалил

بوک قطبی باشد و شاه جلیل

Чун ду чашми дили надорӣ эй ънўд

چون دو چشم دل نداری ای عنود

Ки наме донеи ту ҳизумро зи авд

که نمی‌دانی تو هیزم را ز عود

Чунк ганҷӣ ҳаст дар олам маранҷ

چونک گنجی هست در عالم مرنج

Ҳеҷ вайронро мадони холии зи ганҷ

هیچ ویران را مدان خالی ز گنج

Қасд ҳар дарвеш мекун аз газоф

قصد هر درویش می‌کن از گزاف

Чун нишони ёбӣ ба ҷад мекун тавоф

چون نشان یابی به جد می‌کن طواف

Чун туро он чашми ботин байн набӯд

چون تو را آن چشم باطن‌بین نبود

Ганҷ май пиндори андар ҳар вуҷӯд

گنج می‌پندار اندر هر وجود

Вар набошад қутб , ёри раҳ буд

ور نباشد قطب، یار ره بوَد

Шаҳ набошад , Форси аспа буд

شه نباشد، فارِسِ اِسپَه بوَد

Пас салаи ёрони раҳи лозими шумор

پس صلهٔ یارانِ ره لازم شمار

Ҳар ки бошадгар пиёдагар савор

هر که باشد گر پیاده گر سوار

Вар аду бошад ҳамин эҳсон накӯаст

ور عدو باشد همین احسان نکوست

Ки ба эҳсони бас аду гашта сети дӯст

که به احسان بس عدو گشته‌ست دوست

Вар нагардад дӯсти кинаш кам шавад

ور نگردد دوست کینش کم شود

Зонк эҳсони кӣнаро марҳам шавад

زانک احسان کینه را مرهم شود

Бас фавойид ҳаст ғайри ин валек

بس فواید هست غیر این ولیک

Аз дарозии хоиФм эй ёри нек

از درازی خایفم ای یار نیک

Ҳосил ин омад ки ёр ҷамъ бош

حاصلْ این آمد که یارِ جمع باش

Ҳамчуи бутгар аз ҳаҷари ёрии тарош

همچو بُتگر از حجر یاری تراش

Зонк анбӯҳӣу ҷамъи корвон

زانک انبوهی و جمع کاروان

Раҳи занонро бишиканади пушту синон

ره‌زنان را بشکند پشت و سنان