Боғбонӣ чун назар дар боғ кард
باغبانی چون نظر در باغ کرد
Дид чун дуздон ба боғи худ се мард
دید چون دزدان به باغ خود سه مرد
Як фақиҳ ва як шарифу суфе
یک فقیه و یک شریف و صوفیای
Ҳар яке шухии бадии лои иўФиӣ
هر یکی شوخی بُدی، لایوفیای
Гуфт бо инҳо маро сад ҳуҷҷатаст
گفت با اینها مرا صد حجت است
Лек ҷамъанд ва ҷамоат қӯтаст
لیک جمعاند و جماعت قوت است
Бар ниёем як тана бо се нафар
برنیایم یکتنه با سه نفر
Пас ббрмшони нахуст аз ҳамдигар
پس بِبُرَّمْشان نخست از همدگر
Ҳар якеро ман ба сӯеи афканам
هر یکی را من به سویی افکنم
Чунк танҳо шуд сиблаташ бар кунам
چونک تنها شد، سِبیلش برکنم
Ҳила кард ва кард сӯфиро ба роҳ
حیله کرد و کرد صوفی را به راه
То кунад ёронашро бо ӯ табоҳ
تا کند یارانْش را با او تباه
Гуфт сӯфиро бирав сӯии всоқ
گفت صوفی را: برو سوی وثاق
Як гилӣмовар барои ин рФоқ
یک گلیم آور برای این رفاق
Рафт сӯфӣ гуфт хилват бо ду ёр
رفت صوفی، گفت خلوت با دو یار:
Ту фақиҳии венаи шарифи номдор
تو فقیهای، وین شریفِ نامدار
Мо ба фатвои ту ноне ме хӯрем
ما به فتوی تو نانی میخوریم
Мо ба пари дониш ту ме парем
ما به پرّ دانش تو میپریم
Вена дигар шаҳи зодау султони мост
وین دگر شهزاده و سلطان ماست
Сайидаст аз хонадони мстФост
سید است، از خاندان مصطفاست
Кист он сӯфии шиками хори хасис
کیست آن صوفی، شکمخوار خسیس
То буд бо чун шумо шоҳони ҷлис
تا بود با چون شما شاهان جلیس؟
Чун бибояд мари варо пунба кунед
چون بیاید، مر ورا پنبه کنید
Ҳафтае бар боғу роғи ман занед
هفتهای بر باغ و راغ من زنید
Боғ чаҳ буд ? ҷони ман он шумост
باغ چه بْوَد؟ جان من آنِ شماست
эй шумо бӯда маро чун чашми рост
ای شما بوده مرا چون چشمِ راست
Васваса карду маришонро фирефт
وسوسه کرد و مر ایشان را فریفت
Оҳ каз ёрон наме бояд шкиФт
آه، کز یاران نمیباید شکیفت
Чун ба раҳ карданд сӯфиро ва рафт
چون به ره کردند صوفی را و رفت
Хасм шуд андари пеш бо чӯби зафт
خصم شد اندر پیش با چوب زفت
Гуфт эй саг суфе бошад ки тез
گفت: ای سگ! صوفئی باشد که تیز
Андари оеи боғи мо ту аз ситез
اندر آیی باغ ما تو از ستیز؟
Ин ҷунайдат раҳ намӯду боязид
این جُنَیدت ره نمود و بایزید؟
Аз кадомин шайху перат ин расед
از کدامین شیخ و پیرت این رسید؟
Кӯфти сӯфиро чу танҳо ёфташ
کوفت صوفی را چو تنها یافتش
Ним кишташ кард ва сар бшикофташ
نیم کشتش کرد و سر بشکافتش
Гуфт сӯфии он ман бигузашт лек
گفت صوفی آن من بگذشت، لیک
эй рафиқони пос худ доред нек
ای رفیقان! پاس خود دارید نیک
Мари маро ағёр донистед ҳон
مر مرا اغیار دانستید، هان
Нестам ағёртар зини қлтбон
نیستم اغیارتر زین قَلتَبان
Инч ман хӯрдам шуморо хӯрданӣаст
اینچ من خوردم، شما را خوردنیست
Венаи чунин шарбати ҷазоӣ ҳар днист
وین چنین شربت جزای هر دنیست
Ин ҷаҳон кӯҳаст ва гуфту гӯии ту
این جهان کوه است و گفتوگوی تو
Аз садои ҳам боз ояд сӯии ту
از صدا هم باز آید سوی تو
Чун зи сӯфии гашти фориғи боғбон
چون ز صوفی گشت فارغ باغبان
Як баҳона кард зон пас ҷинси он
یک بهانه کرد زان پس جنس آن
К-эии шариф ман бирав сӯии всоқ
کای شریف من برو سوی وثاق
Ки зи баҳри чошти пухтами ман рқоқ
که ز بهر چاشت پختم من رُقاق
Бар дар хона бигӯ қимоз ро
بر در خانه بگو قیماز را
То биорад он рқоқу қоз ро
تا بیارد آن رُقاق و قاز را
Чун ба раҳ кардаш бигуфт эй тезбин
چون به ره کردش، بگفت: ای تیزبین
Ту фақиҳӣ зоҳираст ину яқин
تو فقیهای، ظاهر است این و یقین
ӯ шарифӣ мекунад даъвии сард
او شریفی میکند دعوی سرد
Модар ӯро ки донад то кӣ кард ?
مادر او را که داند تا که کرد؟
Бар зан ва бар феъли зан дил ме наед
بر زن و بر فعل زن دل مینهید؟
Ақли ноқиси вонгҳонии аътмид
عقلِ ناقص وانگهانی اعتمید؟
Хештанро бар алӣ ва бар набӣ
خویشتن را بر علی و بر نبی
Бастааст андари замонаи баси ғбӣ
بسته است اندر زمانه بس غَبی
Ҳар ки бошад аз зино ва зонён
هر که باشد از زنا و زانیان
Ин баради занн дар ҳақи раббонӣон
این برد ظن در حق ربّانیان
Ҳар ки бар гардад сараш аз чархҳо
هر که برگردد سرش از چرخها
Ҳамчуи худ гарданда бинад хона ро
همچو خود گردنده بیند خانه را
Онч гуфт он боғбони бўолФзўл
آنچ گفت آن باغبان بوالفضول
Ҳол ӯ бади давр аз авлоди расӯл
حال او بُد، دور از اولاد رسول
Гар набӯдӣ ӯ натиҷаи муртадон
گر نبودی او نتیجهٔ مرتدان
Кӣ чунин гуфтӣ барои хонадон
کی چنین گفتی برای خاندان؟
Хонд афсун ҳо шунид онро фақиҳ
خواند افسونها، شنید آن را فقیه
Дар пай аш рафт он ситамкори сафеҳ
در پیاش رفت آن ستمکار سفیه
Гуфт эй хари андарин боғат кӣ хонд
گفت: ای خر! اندر این باغت که خواند؟
Дуздӣ аз пайғомбарат мирос монад
دزدی از پیغمبرت میراث ماند؟
Шерро бача ҳаме монад бадв
شیر را بچه همیماند بدو
Ту ба пайғомбар ба чаҳ Монӣ ? бигӯ
تو به پیغمبر به چه مانی؟ بگو!
Бо шариф он кард марди млтҷӣ
با شریف آن کرد مرد ملتجی
Ки кунад бо оли ёсини хориҷӣ
که کند با آل یاسین خارجی
То чаҳ кин доранд доими деву ғӯл
تا چه کین دارند دایم دیو و غول
Чун язиду шимур бо оли расӯл
چون یزید و شمر با آل رسول؟
Шуд шариф аз захми он золими хароб
شد شریف از زخم آن ظالم خراب
Бо фақиҳ ӯ гуфт мо ҷустем аз об
با فقیه او گفت: ما جَستیم از آب
Пои дор акнӯн ки монадӣ фард ва кам
پای دار اکنون که ماندی فرد و کم
Чун дуҳули шӯи захм май хур дар шикам
چون دهل شو، زخم میخور در شکم
Гар шарифу лоиқу ҳамдами ним
گر شریف و لایق و همدم نیم
Аз чунин золими туро ман кам ним
از چنین ظالم تو را من کم نیم
Мар маро додӣ бад-ӣни соҳиби ғараз
مر مرا دادی بدین صاحب غرض
Аҳмақӣ кардӣ туро бӣси алъўз
احمقی کردیِ تو را بئس العوض
Шуд азу фориғ биёмад к-эии фақиҳ
شد از او فارغ، بیامد کای فقیه
Чаҳ фақиҳӣ эй ту нанг ҳар сафеҳ
چه فقیهای، ای تو ننگ هر سفیه؟
Фатво ?ут инаст эй бибридаи даст
فتویات این است ای بُبْریدهدست؟
Кандар ое ва нагӯйӣ амр ҳаст
کاندر آیی و نگویی امر هست؟
Ин чунин рухсати бхўондӣ дар всит
این چنین رخصت بخواندی در وسیط؟
ё бадасти ин масъалаи андари муҳӣт
یا بُدست این مساله اندر محیط؟
Гуфт ҳқстт бизан дастат расед
گفت حق استت، بزن، دستت رسید
Ин сазои онк аз ёрон бурид
این سزای آنک از یاران برید