Гуфт пайғомбари мари он бемор ро

گفت پیغامبر مر آن بیمار را

Чун иёдат кард ёри зор ро

چون عیادت کرد یار زار را

Ки магар навъе дуое карда Эй

که مگر نوعی دعایی کرده‌ای

Аз ҷаҳолати зҳрбоиии хӯрда Эй

از جهالت زهربایی خورده‌ای

Ёдовар чаҳ дуо мегуфта Эй

یاد آور چه دعا می‌گفته‌ای

Чун зи макри нафас май ошуфта Эй

چون ز مکر نفس می‌آشفته‌ای

Гуфт ёдам нест алои ҳимматӣ

گفت یادم نیست الا همتی

Дор бо ман ёдам ояд соъатӣ

دار با من یادم آید ساعتی

Аз ҳузури нўрбхши Мустафо

از حضور نوربخش مصطفی

Пеш хотир омад ӯро он дуо

پیش خاطر آمد او را آن دعا

Тофт зон равзан ки аз дил то диласт

تافت زان روزن که از دل تا دلست

Равшанӣ ки фарқи ҳақ ва ботиласт

روشنی که فرق حق و باطلست

Гуфт инак ёдам омад эй расӯл

گفت اینک یادم آمد ای رسول

Он дуо ки гуфтаам ман бўолФзўл

آن دعا که گفته‌ام من بوالفضول

Чун гирифтори гунаҳ май омадам

چون گرفتار گنه می‌آمدم

Ғарқаи дасти андар ҳшоиш ме задам

غرقه دست اندر حشایش می‌زدم

Аз ту таҳдид ва ваъидӣ ме расед

از تو تهدید و وعیدی می‌رسید

Муҷримонро аз азоби баси шадид

مجرمان را از عذاب بس شدید

Музтариб май гаштам ва чора набӯд

مضطرب می‌گشتم و چاره نبود

Банди муҳкам буд ва қуфл ногушӯд

بند محکم بود و قفل ناگشود

Неи мақоми сабру неи роҳи гурез

نی مقام صبر و نی راه گریز

Неи умеди тавбаи неи ҷои ситез

نی امید توبه نی جای ستیز

Ман чу Њорут ва чу морут аз ҳузн

من چو هاروت و چو ماروت از حزن

Оҳ мекардам ки эй халлоқи ман

آه می‌کردم که ای خلاق من

Аз хатари Њоруту морути ошкор

از خطر هاروت و ماروت آشکار

Чоҳи Бобулро бкрднди ихтиёр

چاه بابل را بکردند اختیار

То азоби охирати ӣнҷои кашанд

تا عذاب آخرت اینجا کشند

Грбзнду оқилу соҳрўшнд

گربزند و عاقل و ساحروشند

Нек карданду биҷои хеш буд

نیک کردند و بجای خویش بود

Саҳл тар бошад зи оташи ранҷи дӯд

سهل‌تر باشد ز آتش رنج دود

Ҳад надорад васфи ранҷи он ҷаҳон

حد ندارد وصف رنج آن جهان

Саҳл бошад ранҷи дунёи пеши он

سهل باشد رنج دنیا پیش آن

эй хунаки он кӯ ҷиҳодӣ ме кунад

ای خنک آن کو جهادی می‌کند

Бар бадани заҷрӣ ва додӣ ме кунад

بر بدن زجری و دادی می‌کند

То зи ранҷи он ҷаҳонӣ во раҳад

تا ز رنج آن جهانی وا رهد

Бар худ ин ранҷи ибодат май наад

بر خود این رنج عبادت می‌نهد

Ман ҳаме гуфтам ки ё раби он азоб

من همی‌گفتم که یا رب آن عذاب

Ҳам дарин олам барон бар ман шитоб

هم درین عالم بران بر من شتاب

То дар он олам фароғат бошудам

تا در آن عالم فراغت باشدم

Дар чунин дархост ҳалқа ме задам

در چنین درخواست حلقه می‌زدم

Ин чунин ранҷуре пайдоам шуд

این چنین رنجوریی پیدام شد

Ҷони ман аз ранҷ беором шуд

جان من از رنج بی آرام شد

Мондаам аз зикр ва аз авроди худ

مانده‌ام از ذکر و از اوراد خود

Бе хабари гаштами зи хешу неку бад

بی‌خبر گشتم ز خویش و نیک و بد

Гар намедидам кунун ман рӯй ту

گر نمی‌دیدم کنون من روی تو

эй хуҷастаи ваии мубораки буии ту

ای خجسته وی مبارک بوی تو

намешудам аз банди ман якборагӣ

می‌شدم از بند من یکبارگی

Кардем шоҳонаи ин ғмхўоргӣ

کردیم شاهانه این غمخوارگی

Гуфт ҳаии ҳаии ин дуо дигар макун

گفت هی هی این دعا دیگر مکن

Бар макун ту хешро аз бех ва бен

بر مکن تو خویش را از بیخ و بن

Ту чаҳ тоқати дорӣ эй мӯри нижанд

تو چه طاقت داری ای مور نژند

Ки наад бар ту чунон кӯҳи баланд

که نهد بر تو چنان کوه بلند

Гуфт тавба кардам эй султон ки ман

گفت توبه کردم ای سلطان که من

Аз сари ҷилдии нлоФми ҳеҷ фан

از سر جلدی نلافم هیچ فن

Ин ҷаҳони тӣаи сет ва ту Мӯсо ва мо

این جهان تیه ست و تو موسی و ما

Аз гунаҳ дар тӣаи мондаи мубтало

از گنه در تیه مانده مبتلا

Қавми Мӯсои роҳ мепаймӯда анд

قوم موسی راه می‌پیموده‌اند

Охири андари гом аввал бӯда анд

آخر اندر گام اول بوده‌اند

Солҳо раҳ мерӯем ва дар ахир

سالها ره می‌رویم و در اخیر

Ҳамчунон дар манзили аввали асир

همچنان در منزل اول اسیر

Гар дили Мӯсои зи мо розии бадӣ

گر دل موسی ز ما راضی بدی

Тӣаро роҳу карон пайдо шудӣ

تیه را راه و کران پیدا شدی

Вари бакули безор будӣ ӯ зи мо

ور بکل بیزار بودی او ز ما

Кӣ раседӣ хонмон ҳеҷ аз само

کی رسیدی خوانمان هیچ از سما

Кӣ зи сангии чашмаҳо ҷӯшон шудӣ

کی ز سنگی چشمه‌ها جوشان شدی

Дар биёбони мони амон ҷон шудӣ

در بیابان‌مان امان جان شدی

Бал ба ҷой хон худ оташ омадӣ

بل به جای خوان خود آتش آمدی

Андарин манзили лҳб бар мо задӣ

اندرین منزل لهب بر ما زدی

Чун ду дил шуд Мӯсои андари кори мо

چون دو دل شد موسی اندر کار ما

Гоҳи хасми мост ва гоҳе ёри мо

گاه خصم ماست و گاهی یار ما

Хашмаш оташ мезанад дар рахти мо

خشمش آتش می‌زند در رخت ما

Ҳалам ӯ рад мекунад тири бало

حلم او رد می‌کند تیر بلا

Кӣ буд ки ҳалам гардад хашм низ

کی بود که حلم گردد خشم نیز

Нест ин нодири зи лутфат эй азиз

نیست این نادر ز لطفت ای عزیز

Мадҳ ҳозир ваҳшатаст аз баҳри ин

مدح حاضر وحشتست از بهر این

Номи Мӯсо май барам қосиди чунин

نام موسی می‌برم قاصد چنین

Варна Мӯсо кӣ раво дорад ки ман

ورنه موسی کی روا دارد که من

Пеши ту ёд оварам аз ҳеҷ тан

پیش تو یاد آورم از هیچ تن

Аҳд мо бишикаст сад бор ва ҳазор

عهد ما بشکست صد بار و هزار

Аҳди ту чун кӯҳи собит бар қарор

عهد تو چون کوه ثابت بر قرار

Аҳди мо коҳ ва ба ҳар бодии забун

عهد ما کاه و به هر بادی زبون

Аҳди ту кӯҳу зи сад ки ҳам фузун

عهد تو کوه و ز صد کُه هم فزون

Ҳақи он қӯт ки бар тлўини мо

حق آن قوت که بر تلوین ما

Раҳматӣ кун эй амири лавнҳо

رحمتی کن ای امیر لونها

Хешро дидему расвои хеш

خویش را دیدیم و رسوایی خویش

Имтиҳон мо макун эй шоҳ беш

امتحان ما مکن ای شاه بیش

То Фзиҳтҳои дигарро ниҳон

تا فضیحتهای دیگر را نهان

Карда бошӣ эй Карими мстъон

کرده باشی ای کریم مستعان

Бе ҳаддии ту дар ҷамол ва дар камол

بی‌حدی تو در جمال و در کمال

Дар кажии мо бе ҳадем ва дар залол

در کژی ما بی‌حدیم و در ضلال

Беҳаддӣ хеш бигумор эй Карим

بی حدی خویش بگمار ای کریم

Бар кажӣ бе ҳади муштии лӣим

بر کژی بی حد مشتی لئیم

Ҳин ки аз тақтеъи мо як тор монад

هین که از تقطیع ما یک تار ماند

Миср будем ва яке девор монад

مصر بودیم و یکی دیوار ماند

Албқиаҳи албқиаҳ эй хдиў

البقیه البقیه ای خدیو

То нагардад шоди куллӣ ҷони дев

تا نگردد شاد کلی جان دیو

Баҳри мо неи баҳри он лутфи нахуст

بهر ما نی بهر آن لطف نخست

Ки ту кардӣ гмрҳонро бози ҷуст

که تو کردی گمرهان را باز جست

Чун намӯдӣ қудратат бинмоӣ раҳм

چون نمودی قدرتت بنمای رحم

эй ниҳодаи раҳмҳо дар лаҳму шҳм

ای نهاده رحمها در لحم و شحم

Ин дуогар хашм афзоед ту ро

این دعا گر خشم افزاید تو را

Ту дуо таълим фармо мҳтро

تو دعا تعلیم فرما مهترا

Ончунон кодми биФтод аз биҳишт

آنچنان کآدم بیفتاد از بهشت

Раҷъаташ додӣ ки раст аз деви зишт

رجعتش دادی که رست از دیو زشت

Дев кӣ буд кӯи з одам бугзарад

دیو کی بود کو ز آدم بگذرد

Бар чунин нтъии азуи бозии барад

بر چنین نطعی ازو بازی بَرد

Дар ҳақиқати нафъ одам шуд ҳама

در حقیقت نفع آدم شد همه

Лаънати ҳосид шуда он дмдмаҳ

لعنت حاسد شده آن دمدمه

Бозе дид ва ду сад бозӣ надид

بازیی دید و دو صد بازی ندید

Пас сутуни хонаи худро бурид

پس ستون خانهٔ خود را برید

Оташӣ зад шаб бикушт дигарон

آتشی زد شب بکشت دیگران

Боди оташро бикушт ӯ барон

باد آتش را بکشت او بران

Чашми бандӣ буд лаънати дев ро

چشم‌بندی بود لعنت دیو را

То зиён хасм дид он рию ро

تا زیان خصم دید آن ریو را

Худ зиёни ҷон ӯ шуд рию ӯ

خود زیان جان او شد ریو او

Гӯйии одам буд деви дев ӯ

گویی آدم بود دیو دیو او

Лаънат ин бошад ки кажбинаш кунад

لعنت این باشد که کژبینش کند

Ҳосиду худбину пар кинаш кунад

حاسد و خودبین و پر کینش کند

То надонад ки ҳар онк кард бад

تا نداند که هر آنک کرد بد

Оқибат боз ояд ва бар вай занад

عاقبت باز آید و بر وی زند

Ҷумлаи фарзин бандҳо бинад бъкс

جمله فرزین‌بندها بیند بعکس

Мот бар вай гардаду нуқсону вкс

مات بر وی گردد و نقصان و وکس

Зонкгар ӯ ҳеҷ бинад хеш ро

زانک گر او هیچ بیند خویش را

Мӯҳлик ва носур бинад риш ро

مهلک و ناسور بیند ریش را

Дарди хезади зини чунин дидани дарун

درد خیزد زین چنین دیدن درون

Дард ӯро аз ҳиҷоби оради бурун

درد او را از حجاب آرد برون

То нагирад модаронро дарди зиҳ

تا نگیرد مادران را درد زه

Тифл дар зодани наёбади ҳеҷ раҳ

طفل در زادن نیابد هیچ ره

Ин амонат дар дилу дили ҳомилаи сет

این امانت در دل و دل حامله‌ست

Ин насиҳатҳо мисоли қобилаи сет

این نصیحتها مثال قابله‌ست

Қобила гуяд ки занро дард нест

قابله گوید که زن را درد نیست

Дард бояд дарди кӯдакро раҳеаст

درد باید درد کودک را رهیست

Онк ӯ бедард бошад раҳ занаст

آنک او بی‌درد باشد ره‌زنست

Зонк бе дардии ано алҳақ гуфтанаст

زانک بی‌دردی انا الحق گفتنست

Он ано бевақт гуфтан лаънатаст

آن انا بی وقت گفتن لعنتست

Он ано дар вақт гуфтан раҳматаст

آن انا در وقت گفتن رحمتست

Он анои Мансур раҳмат шуд яқин

آن انا منصور رحمت شد یقین

Он анои фиръавн лаънат шуд бибин

آن انا فرعون لعنت شد ببین

Лоҷарам ҳар мурғ беҳангом ро

لاجرم هر مرغ بی‌هنگام را

Сар баридан воҷибаст эълом ро

سر بریدن واجبست اعلام را

Сар баридан чист куштани нафас ро

سر بریدن چیست کشتن نفس را

Дар ҷиҳоду тарки гуфтани тФс ро

در جهاد و ترک گفتن تفس را

Ончнонки неши кздм бар кунӣ

آنچنانک نیش کزدم بر کنی

То ки ёбад ӯ зи куштани эминӣ

تا که یابد او ز کشتن ایمنی

Бар кунӣ дандони пари заҳрии зи мор

بر کنی دندان پر زهری ز مار

То раҳад мор аз балои сангсор

تا رهد مار از بلای سنگسار

Ҳеҷ накушуд нафасро ҷузи зилли пер

هیچ نکشد نفس را جز ظل پیر

Домани он нафаси кашро сахти гир

دامن آن نفس‌کش را سخت گیر

Чун бигирӣ сахти он тавфиқи ҳавасат

چون بگیری سخت آن توفیق هوست

Дар ту ҳар қӯт ки ояд ҷазб ӯст

در تو هر قوت که آید جذب اوست

Мо Ромяти ази Ромяти рости дон

ما رمیت اذ رمیت راست دان

Ҳар чаҳ корди ҷон буд аз ҷони ҷон

هر چه کارد جان بود از جان جان

Даст гӣранда вайасту бурдбор

دست گیرنده ویست و بردبار

Дам бидам он дами азуи аўмиди дор

دم بدم آن دم ازو اومید دار

Нест ғамгар дайр бе ӯ монда Эй

نیست غم گر دیر بی او مانده‌ای

Дайргиру сахти гираши хонда Эй

دیرگیر و سخت‌گیرش خوانده‌ای

Дайр гирад сахт гирад раҳматаш

دیر گیرد سخت گیرد رحمتش

Як дамат ғоиб надорад ҳазраташ

یک دمت غایب ندارد حضرتش

Вари ту хоҳии шарҳи ин васлу вло

ور تو خواهی شرح این وصل و ولا

Аз сар андеша мехон волзҳӣ

از سر اندیشه می‌خوان والضحی

Вари ту гӯйии ҳам бадӣҳо аз вайаст

ور تو گویی هم بدیها از ویست

Лек он нуқсони фазл ӯ кист

لیک آن نقصان فضل او کیست

Он бадӣ додан камол ӯст ҳам

آن بدی دادن کمال اوست هم

Ман мисолӣ гӯямат эй муҳташам

من مثالی گویمت ای محتشم

Кард наққошии ду гӯнаи нақшҳо

کرد نقاشی دو گونه نقشها

Нақшҳои софу нақшӣ бе сафо

نقشهای صاف و نقشی بی صفا

Нақш Юсуф карду ҳури хуши сиришт

نقش یوسف کرد و حور خوش‌سرشت

Нақши ъФритону Иблисони зишт

نقش عفریتان و ابلیسان زشت

Ҳар ду гӯнаи нақш устодӣ ӯст

هر دو گونه نقش استادی اوست

Зиштӣ ӯ нест он родӣ ӯст

زشتی او نیست آن رادی اوست

Зиштро дар ғоят зиштӣ кунад

زشت را در غایت زشتی کند

Ҷумлаи зиштӣҳо ба гардиш бар тунд

جمله زشتیها به گردش بر تند

То камоли донишаш пайдо шавад

تا کمال دانشش پیدا شود

Мункири устодяш расво шавад

منکر استادیش رسوا شود

Вар надонад зишт кардан ноқис аст

ور نداند زشت کردن ناقص است

Зини сабаби халлоқи габр ва мухлис аст

زین سبب خلاق گبر و مخلص است

Пас азин рӯи куфр ва имон шоҳиданд

پس ازین رو کفر و ایمان شاهدند

Бар худовандяш ва ҳар ду соҷднд

بر خداوندیش و هر دو ساجدند

Лек муъмини дон ки тўъои соҷдст

لیک مؤمن دان که طوعا ساجدست

Зонк ҷӯёии ризо ва қосидаст

زانک جویای رضا و قاصدست

Ҳаст карҳо габри ҳам яздони параст

هست کرها گبر هم یزدان‌پرست

Лек қасд ӯ Муродӣ дигараст

لیک قصد او مرادی دیگرست

Қалъаи султон иморат ме кунад

قلعهٔ سلطان عمارت می‌کند

Лек даъвӣ аморат ме кунад

لیک دعوی امارت می‌کند

Гашта ёғӣ то ки малик ӯ буд

گشته یاغی تا که ملک او بود

Оқибати худ қалъа султонӣ шавад

عاقبت خود قلعه سلطانی شود

Муъмини он қалъа барои подшоҳ

مؤمن آن قلعه برای پادشاه

намекунад маъмур на аз баҳри ҷоҳ

می‌کند معمور نه از بهر جاه

Зишт гуяд эй шаҳи зишти офарин

زشت گوید ای شه زشت‌آفرین

Қодирӣ бар хуб ва бар зишти маин

قادری بر خوب و بر زشت مهین

Хуб гуяд эй шаҳи ҳасану баҳо

خوب گوید ای شه حسن و بها

Пок гардонидем аз айбҳо

پاک گردانیدیم از عیبها