Гуфт мо аввал фиришта бӯда ем
گفت ما اول فرشته بودهایم
Роҳи тоъатро бҷон паймӯда ем
راه طاعت را بجان پیمودهایم
Соликони роҳро муҳаррам бадем
سالکان راه را محرم بدیم
Сокинони аршро ҳамдам бадем
ساکنان عرش را همدم بدیم
Пешаи аввали куҷо аз дил равад
پیشهٔ اول کجا از دل رود
Меҳри аввал кӣ зи дил берун шавад
مهر اول کی ز دل بیرون شود
Дар сафаргар рӯми бинӣ ё хутан
در سفر گر روم بینی یا ختن
Аз дили ту кӣ равад ҳуби алўтн
از دل تو کی رود حب الوطن
Мо ҳам аз мисатон ин мебӯда ем
ما هم از مستان این می بودهایم
Ошиқони дарга вай бӯда ем
عاشقان درگه وی بودهایم
Нофи мо бар меҳр ӯ бибрида анд
ناف ما بر مهر او ببریدهاند
Ишқ ӯ дар ҷон мо корида анд
عشق او در جان ما کاریدهاند
Рӯзи некӯ дидаем аз рӯзгор
روز نیکو دیدهایم از روزگار
Оби раҳмат хӯрдаем андари баҳор
آب رحمت خوردهایم اندر بهار
Не ки моро даст фазлаш коштаст
نی که ما را دست فضلش کاشتست
Аз адами моро на ӯ бар доштаст
از عدم ما را نه او بر داشتست
эй басо каз ваии навозиш дида ем
ای بسا کز وی نوازش دیدهایم
Дар гулистон ризо гардӣда ем
در گلستان رضا گردیدهایم
Бар сари мо дасти раҳмат май ниҳод
بر سر ما دست رحمت مینهاد
Чашмаҳои лутф аз мо май кушод
چشمههای لطف از ما میگشاد
Вақт тифлӣам ки будам шерҷу
وقت طفلیام که بودم شیرجو
Гоҳўормро кӣ ҷунбонед ӯ
گاهوارم را کی جنبانید او
Аз кӣ хӯрдам шери ғайри шер ӯ
از کی خوردم شیر غیر شیر او
Кӣ марои пурвирди ҷузи тадбир ӯ
کی مرا پرورد جز تدبیر او
Хуии кон бо шер рафт андари вуҷӯд
خوی کان با شیر رفت اندر وجود
Кӣ тавон онро зи мардуми вогшўд
کی توان آن را ز مردم واگشود
Гар итобӣ кард дарёии карам
گر عتابی کرد دریای کرم
Баста кӣ гирданд дарҳои карам
بسته کی گردند درهای کرم
Асл нақдаш доду лутф ва бахшишаст
اصل نقدش داد و لطف و بخششست
Қаҳр бар вай чун ғуборӣ аз ғашаст
قهر بر وی چون غباری از غشست
Аз барои лутфи оламро бсохт
از برای لطف عالم را بساخت
Зарраҳоро офтоб ӯ навохт
ذرهها را آفتاب او نواخت
Фурқат аз қаҳраш агар обистанаст
فرقت از قهرش اگر آبستنست
Баҳри қадари васл ӯ донистанаст
بهر قدر وصل او دانستنست
То диҳад ҷонро фироқаши гӯшмол
تا دهد جان را فراقش گوشمال
Ҷони бидонади қадари айёми висол
جان بداند قدر ایام وصال
Гуфт пайғомбар ки ҳақ фармӯда аст
گفت پیغامبر که حق فرموده است
Қасди ман аз халқ эҳсон бӯда аст
قصد من از خلق احسان بوده است
Офаридам то зи ман судӣ кунанд
آفریدم تا ز من سودی کنند
То зи шаҳдам даст олудӣ кунанд
تا ز شهدم دستآلودی کنند
На барои онк то судӣ кунам
نه برای آنک تا سودی کنم
Вази бараҳнаи ман қабое бар кунам
وز برهنه من قبایی بر کنم
Чанд рӯзӣ ки зи пешами рондаи сет
چند روزی که ز پیشم راندهست
Чашми ман дар рӯй хубаши мондаи сет
چشم من در روی خوبش ماندهست
Каз чунон рӯеи чунин қаҳр эй аҷаб
کز چنان رویی چنین قهر ای عجب
Ҳар касе машғӯл гашта дар сабаб
هر کسی مشغول گشته در سبب
Ман сабабро нанигарам кон ҳодисаст
من سبب را ننگرم کان حادثست
Зонк ҳодиси ҳодисиро боисаст
زانک حادث حادثی را باعثست
Лутфи собиқро назора ме кунам
لطف سابق را نظاره میکنم
Ҳарчӣ он ҳодиси ду пора ме кунам
هرچه آن حادث دو پاره میکنم
Тарки саҷда аз ҳасади гирам ки буд
ترک سجده از حسد گیرم که بود
Он ҳасад аз ишқи хезад на аз ҷҳўд
آن حسد از عشق خیزد نه از جحود
Ҳар ҳасад аз дӯстии хезади яқин
هر حسد از دوستی خیزد یقین
Ки шавад бо дӯст ғайриӣ ҳамнишин
که شود با دوست غیری همنشین
Ҳаст шарти дӯстии ғайрати пазӣ
هست شرط دوستی غیرتپزی
Ҳамчуи шарти атсаи гуфтани дайри зӣ
همچو شرط عطسه گفتن دیر زی
Чунк бар нтъши ҷузи ин бозӣ набӯд
چونک بر نطعش جز این بازی نبود
Гуфт бозӣ кун чаҳ донам дар фузуд
گفت بازی کن چه دانم در فزود
Он яке бозӣ ки бади ман бохатм
آن یکی بازی که بد من باختم
Хештанро дар балои андохтам
خویشتن را در بلا انداختم
Дар балои ҳам май чашми лаззот ӯ
در بلا هم میچشم لذات او
Мот ӯем мот ӯем мот ӯ
مات اویم مات اویم مات او
Чун раҳанд хештанро эй сира
چون رهاند خویشتن را ای سره
Ҳеҷ кас дар шаш ҷиҳат аз шшдраҳ
هیچ کس در شش جهت از ششدره
Ҷузви шаш аз кули шаш чун во раҳад
جزو شش از کل شش چون وا رهد
Хосса ки бе чун мрўрои каж наад
خاصه که بی چون مرورا کژ نهد
Ҳар ки дар шаш ӯ дарун оташаст
هر که در شش او درون آتشست
Ӯш барраанд ки халлоқ шашаст
اوش برهاند که خلاق ششست
Худ агар куфраст вагар имон ӯ
خود اگر کفرست و گر ایمان او
Даст боф ҳазратаст ва он ӯ
دستباف حضرتست و آن او