Ҳалқаи он суфиёни мстФид

حلقهٔ آن صوفیان مستفید

Чунк дар ваҷду тараб охир расед

چونک در وجد و طرب آخر رسید

Хон биовараданд баҳри миҳмон

خوان بیاوردند بهر میهمان

Аз бҳимаҳ ёд оварад он замон

از بهیمه یاد آورد آن زمان

Гуфт ходимро ки дар охир бирав

گفت خادم را که در آخُر برو

Рост кун баҳри бҳимаҳи коҳу ҷӯ

راست کن بهر بهیمه کاه و جو

Гуфт лои ҳавли ин чаҳ афзӯн гуфтанаст

گفت لا حول این چه افزون گفتنست

Аз қадими ин корҳо кор манаст

از قدیم این کارها کار منست

Гуфт тар кун он ҷӯшро аз нахуст

گفت تر کن آن جوش را از نخست

Кон хар перасту дндонҳоши суст

کان خر پیرست و دندانهاش سست

Гуфт лои ҳавли ин чаҳ май гӯйии мҳо

گفت لا حول این چه می‌گویی مها

Аз ман омӯзанд ин тартибҳо

از من آموزند این ترتیبها

Гуфт полонаши фурӯ на пеши пеш

گفت پالانش فرو نه پیش پیش

Доруии мнбли буна бар пушти риш

داروی منبل بنه بر پشت ریش

Гуфт лои ҳавли охир эй ҳикмати гузор

گفت لا حول آخر ای حکمت‌گزار

Ҷинси ту меҳмонам омад сад ҳазор

جنس تو مهمانم آمد صد هزار

Ҷумлаи розӣ рафтаанд аз пеши мо

جمله راضی رفته‌اند از پیش ما

Ҳаст меҳмони ҷони моу хеши мо

هست مهمان جان ما و خویش ما

Гуфт обаши даҳ валикини шери гарм

گفت آبش ده ولیکن شیر گرم

Гуфт лои ҳавл аз туам бигирифт шарм

گفت لا حول از توم بگرفت شرم

Гуфт андари ҷӯи ту камтар коҳ кун

گفت اندر جو تو کمتر کاه‌کن

Гуфт лои ҳавли ин сухан кӯтоҳ кун

گفت لا حول این سخن کوتاه کن

Гуфт ҷояшро брўб аз сангу пшк

گفت جایش را بروب از سنگ و پشک

Вар будтар рез бар ваии хоки хушк

ور بود تر ریز بر وی خاک خشک

Гуфт лои ҳавл эй падари ло ҳавл кун

گفت لا حول ای پدر لا حول کن

Бо расӯли аҳли камтари гӯи сухан

با رسول اهل کمتر گو سخن

Гуфт бустони шонаи пушти хари бухор

گفت بستان شانه پشت خر بخار

Гуфт лои ҳавл эй падар шармӣ бидор

گفت لا حول ای پدر شرمی بدار

Ходим ин гуфту миёнро басти чуст

خادم این گفت و میان را بست چست

Гуфт рафтам коҳу ҷӯи орми нахуст

گفت رفتم کاه و جو آرم نخست

Рафт ва аз охир накард ӯ ҳеҷ ёд

رفت و از آخر نکرد او هیچ یاد

Хоб харгӯшӣ бидон сӯфӣ бидод

خواب خرگوشی بدان صوفی بداد

Рафт ходими ҷониби авбош чанд

رفت خادم جانب اوباش چند

Кард бар андарзи сӯфӣ риш ханд

کرد بر اندرز صوفی ریش‌خند

Сӯфӣ аз раҳи монда буд ва шуд дароз

صوفی از ره مانده بود و شد دراز

Хобҳо медид бо чашми фароз

خوابها می‌دید با چشم فراز

Кони хараш дар чанги гиреҳгии монда буд

کان خرش در چنگ گرگی مانده بود

Пораҳо аз пушту рониш май рабӯд

پاره‌ها از پشت و رانش می‌ربود

Гуфт лои ҳавли ин чаҳ молихулёст

گفت لا حول این چه مالیخولیاست

эй аҷаби он ходим мушфиқ куҷост

ای عجب آن خادم مشفق کجاست

Боз медид он хараш дар роҳи рӯ

باز می‌دید آن خرش در راه‌رو

Гуҳ ба чоҳӣ мефитод ва гуҳ бигӯ

گه به چاهی می‌فتاد و گه بگو

Гӯна гаван медид нохуши воқеа

گونه‌گون می‌دید ناخوش واقعه

Фотиҳа мехонд ӯ волқоръаҳ

فاتحه می‌خواند او والقارعه

Гуфт чора чист ёрон ҷуста анд

گفت چاره چیست یاران جسته‌اند

Рафтаанду ҷумлаи дарҳо баста анд

رفته‌اند و جمله درها بسته‌اند

Боз мегуфт эй аҷаби он ходмк

باز می‌گفت ای عجب آن خادمک

На ки бо мо гашти ҳам нону намак

نه که با ما گشت هم‌نان و نمک

Ман накардам бо ваии алои лутфу лин

من نکردم با وی الا لطف و لین

ӯ чаро бо ман кунад баракси кин

او چرا با من کند برعکس کین

Ҳар адоватро сабаб бояд санад

هر عداوت را سبب باید سند

Варна ҷинсияти вафо талқин кунад

ورنه جنسیت وفا تلقین کند

Боз мегуфт одам бо лутфу ҷӯад

باز می‌گفت آدم با لطف و جود

Кӣ бар он Иблис ҷӯрӣ карда буд

کی بر آن ابلیس جوری کرده بود

Одамии мари мору кздмро чаҳ кард

آدمی مر مار و کزدم را چه کرد

Кӯ ҳаме хоҳад мрўрои маргу дард

کو همی‌خواهد مرورا مرگ و درد

Гургро худ хосияти бдриднст

گرگ را خود خاصیت بدریدنست

Ин ҳасад дар халқ охир равшанаст

این حسد در خلق آخر روشنست

Боз мегуфт ин гумон бад хатост

باز می‌گفت این گمان بد خطاست

Бар бародари ин чунин заннам чарост

بر برادر این چنین ظنم چراست

Боз гуфтӣ ҳзми суъи алзни тест

باز گفتی حزم سؤ الظن تست

Ҳар ки бдзн нест кӣ монад дуруст

هر که بدظن نیست کی ماند درست

Сӯфии андари васваса ваон хари чунон

صوفی اندر وسوسه وان خر چنان

Ки чунин бодои ҷазои душманон

که چنین بادا جزای دشمنان

Он хари мискини миёни хоку санг

آن خر مسکین میان خاک و سنگ

Каж шудаи полони даридаи полҳнг

کژ شده پالان دریده پالهنگ

Кушта аз раҳи ҷумлаи шаб бе алаф

کشته از ره جملهٔ شب بی علف

Гоҳ дар ҷон кандану гуҳ дар талаф

گاه در جان کندن و گه در تلف

Хари ҳамаи шаб зикр мекард эй илоҳ

خر همه شب ذکر می‌کرد ای اله

Ҷӯ раҳо кардам кам аз як мушти коҳ

جو رها کردم کم از یک مشت کاه

Бо забон ҳол мегуфт эй шуюух

با زبان حال می‌گفت ای شیوخ

Раҳматӣ ки сӯхтами зини хоми шӯх

رحمتی که سوختم زین خام شوخ

Ончи он хар дид аз ранҷу азоб

آنچ آن خر دید از رنج و عذاب

Мурғ хокӣ бинад андари сайли об

مرغ خاکی بیند اندر سیل آب

Бас ба паҳлуи гашти он шаб то саҳар

بس به پهلو گشت آن شب تا سحر

Он хари бечора аз ҷўъи албқр

آن خر بیچاره از جوع البقر

Рӯз шуд ходим биёмад бомдод

روز شد خادم بیامد بامداد

Зуди полони ҷуст бар пушташи ниҳод

زود پالان جست بر پشتش نهاد

Хари фурушонаи ду се захмаши бузад

خر فروشانه دو سه زخمش بزد

Кард бо хари онч зон саг ме сазад

کرد با خر آنچ زان سگ می‌سزد

Хари ҷаҳандаи гашт аз тезии неш

خر جهنده گشت از تیزی نیش

Кӯи забон то хар бигӯед ҳоли хеш

کو زبان تا خر بگوید حال خویش