Ҳар ки зишон гуфт аз айбу гуноҳ

هر که زیشان گفت از عیب و گناه

Вази дил чун санги вази ҷони сиёҳ

وز دل چون سنگ وز جان سیاه

Вази сабки дории фармонҳои ӯ

وز سبک‌داری فرمانهای او

Вази фароғат аз ғами фардоӣ ӯ

وز فراغت از غم فردای او

Вази ҳаваси вази ишқи ин дунёии дун

وز هوس وز عشق این دنیای دون

Чун занони мари нафасро бӯдани забун

چون زنان مر نفس را بودن زبون

Ваон фирор аз нуктаҳои носеҳон

وان فرار از نکته‌های ناصحان

Ваон рамидан аз лақои солеҳон

وان رمیدن از لقای صالحان

Бо дил ва бо аҳли дили бегонагӣ

با دل و با اهل دل بیگانگی

Бо шаҳони тазвиру рӯбаҳи шонагӣ

با شهان تزویر و روبه‌شانگی

Сайри чашмонро гадо пиндоштан

سیر چشمان را گدا پنداشتن

Аз ҳасадашони хФиаҳи душмани доштан

از حسدشان خفیه دشمن داشتن

Гар пазиради чизи ту гӯйӣ гадост

گر پذیرد چیز تو گویی گداست

Варна гӯйии зарқ ва макраст ва дағост

ورنه گویی زرق و مکرست و دغاست

Гар даромезад ту гӯйии томъст

گر در آمیزد تو گویی طامعست

Врнии гӯйӣ дар такаббури мўлъст

ورنی گویی در تکبر مولعست

ё мунофиқи вори узри оре ки ман

یا منافق‌وار عذر آری که من

Мондаам дар нафақаи фарзанду зан

مانده‌ام در نفقهٔ فرزند و زن

На марои пурвои сари хориднст

نه مرا پروای سر خاریدنست

На марои пурвой дайн варзиданаст

نه مرا پروای دین ورزیدنست

эй фалони моро баҳамати ёди дор

ای فلان ما را بهمت یاد دار

То шавем аз авлиёи поёни кор

تا شویم از اولیا پایان کار

Ин сухани неи ҳам зи дард ва сӯз гуфт

این سخن نی هم ز درد و سوز گفت

Хўобнокӣ ҳарза гуфт ва боз хуфт

خوابناکی هرزه گفت و باز خفت

Ҳеҷ чора нест аз қӯти аёл

هیچ چاره نیست از قوت عیال

Аз бен дандон кунам кспи ҳалол

از بن دندان کنم کسپ حلال

Чаҳ ҳалол Эй гашта аз аҳли залол

چه حلال ای گشته از اهل ضلال

Ғайри хӯни ту наме байнами ҳалол

غیر خونِ تو نمی‌بینم حلال

Аз худои чораи сеташ ва аз қӯти не

از خدا چاره‌ستش و از قوت نی

Чора шаст аз дайн ва аз тоғӯти не

چاره‌ش است از دین و از طاغوت نی

эй ки сабрат нест аз дунёии дун

ای که صبرت نیست از دنیای دون

Сабр чун дории зи нъми алмоҳдўн

صبر چون داری ز نعم الماهدون

эй ки сабрат нест аз нозу Наим

ای که صبرت نیست از ناز و نعیم

Сабр чун дорӣ аз аллоҳи Карим

صبر چون داری از الله کریم

эй ки сабрат нест аз поку палид

ای که صبرت نیست از پاک و پلید

Сабр чун дорӣ аз он кини офарид

صبر چون داری از آن کین آفرید

Кӯи халилии кӯ бурун омад зи ғор

کو خلیلی کو برون آمد ز غار

Гуфт ҳозои раби ҳони кӯи кирдигор

گفت هذا رب هان کو کردگار

Ман нахоҳам дар ду олами бнгрист

من نخواهم در دو عالم بنگریست

То набинам ин ду маҷлис он кист

تا نبینم این دو مجلس آن کیست

Бе тамошои сифатҳои худо

بی تماشای صفتهای خدا

Гар хӯрам нон дар гулӯ монад маро

گر خورم نان در گلو ماند مرا

Чун гўорди луқма бедидор ӯ

چون گوارد لقمه بی دیدار او

Бе тамошои гулу гулзор ӯ

بی تماشای گل و گلزار او

Ҷуз бар аўмиди худои зини обу хур

جز بر اومید خدا زین آب و خور

Кӣ хӯрд як лаҳзаи ғайри гову хар

کی خورد یک لحظه غیر گاو و خر

Онки колонъоми бади бали ҳам азл

آنک کالانعام بد بل هم اضل

Гарчи пар макраст он гандаи бағал

گرچه پر مکرست آن گنده‌بغل

Макр ӯ срзир ва ӯ срзир шуд

مکر او سرزیر و او سرزیر شد

Рўзгорки бараду рӯзаш дайр шуд

روزگارک برد و روزش دیر شد

Фкргоҳш кунад шуд ақлаши хрФ

فکرگاهش کُند شد عقلش خرف

Умр шуд чизе надорад чун алиф

عمر شد چیزی ندارد چون الف

Онч мегуяд дарин андеша ам

آنچ می‌گوید درین اندیشه‌ام

Он ҳам аз дастон он нафасаст ҳам

آن هم از دستان آن نفسست هم

Вонч мегуяд ғафурасту раҳим

وآنچ می‌گوید غفورست و رحیم

Нест он ҷузи ҳилаи нафаси лӣим

نیست آن جز حیلهٔ نفس لئیم

эй зи ғами мурда ки даст аз нон тиҳӣаст

ای ز غم مُرده که دست از نان تهیست

Чун ғафурасту раҳими ин тарс чист

چون غفورست و رحیم این ترس چیست