Гуфт перии мари табибиро ки ман

گفت پیری مر طبیبی را که من

Дар зҳирм аз димоғи хештан

در زحیرم از دماغ خویشتن

Гуфт аз перӣаст он заъфи димоғ

گفت از پیریست آن ضعف دماغ

Гуфт бар чашмами з зулмат ҳаст доғ

گفت بر چشمم ز ظلمت هست داغ

Гуфт аз перӣаст эй шайхи қадим

گفت از پیریست ای شیخ قدیم

Гуфт пуштам дард меояд азим

گفت پشتم درد می‌آید عظیم

Гуфт аз перӣаст эй шайх назор

گفت از پیریست ای شیخ نزار

Гуфт ҳар чаҳ мехӯрам набӯд гўор

گفت هر چه می‌خورم نبود گوار

Гуфт заъфи меъдаи ҳам аз перӣаст

گفت ضعف معده هم از پیریست

Гуфт вақти дами марои дмгирист

گفت وقت دم مرا دمگیریست

Гуфт ореи инқитоъи дам буд

گفت آری انقطاع دم بود

Чун расад перии ду сад иллат шавад

چون رسد پیری دو صد علت شود

Гуфт эй аҳмақи барин бар дӯхтӣ

گفت ای احمق برین بر دوختی

Аз табибии ту ҳамин омухтӣ

از طبیبی تو همین آموختی

эй мдмғи ақлати ин дониши надод

ای مدمغ عقلت این دانش نداد

Ки худо ҳар ранҷро дармони ниҳод

که خدا هر رنج را درمان نهاد

Ту хари аҳмақи зи андаки моиагӣ

تو خر احمق ز اندک‌مایگی

Бар замин монадӣ зи кӯтаҳи поягӣ

بر زمین ماندی ز کوته‌پایگی

Пас табибаш гуфт эй умри ту шаст

پس طبیبش گفت ای عمر تو شصت

Ин ғазаби венаи хашми ҳам аз перӣаст

این غضب وین خشم هم از پیریست

Чун ҳамаи авсоф ва аҷзо шуд наҳиф

چون همه اوصاف و اجزا شد نحیف

Хештани дорӣ ва сабрат шуд заъиф

خویشتن‌داری و صبرت شد ضعیف

Бар нтобад ду сухан зу ҳай кунад

بر نتابد دو سخن زو هی کند

Тоби як ҷуръа надорад қӣ кунад

تاب یک جرعه ندارد قی کند

Ҷузи магари перӣ ки аз ҳақаст маст

جز مگر پیری که از حقست مست

Дар дарун ӯ ҳаёти тайибаи сет

در درون او حیات طیبه‌ست

Аз бурун пераст ва дар ботини сбӣ

از برون پیرست و در باطن صبی

Худ чаҳ чизаст он вале ва он набӣ

خود چه چیزست آن ولی و آن نبی

Гар на пайдоанд пеши неку бад

گر نه پیدااند پیش نیک و بد

Чист бо эшон хасонро ин ҳасад

چیست با ایشان خسان را این حسد

Вар наме донндшони илми алиқин

ور نمی‌دانندشان علم الیقین

Чист ин буғзу ҳиялсозӣу кин

چیست این بغض و حیل‌سازی و کین

Вари бдонндии ҷазои растхез

ور بدانندی جزای رستخیز

Чун знндии хеш бар шамшери тез

چون زنندی خویش بر شمشیر تیز

Бар ту механдад мубин ӯро чунон

بر تو می‌خندد مبین او را چنان

Сад қиёмат дар дрўнстши ниҳон

صد قیامت در درونستش نهان

Дӯзаху ҷинати ҳама аҷзоӣ ӯст

دوزخ و جنت همه اجزای اوست

Ҳарчӣ андешии ту ӯ болой ӯст

هرچه اندیشی تو او بالای اوست

Ҳарчӣ андешӣ пазироӣ фаност

هرچه اندیشی پذیرای فناست

Онк дар андеша ноед он худост

آنک در اندیشه ناید آن خداست

Бар дар ин хонаи густохӣ з чист

بر در این خانه گستاخی ز چیست

Гар ҳаме донанд кандар хона кист

گر همی‌دانند کاندر خانه کیست

Аблаҳони таъзим масҷид ме кунанд

ابلهان تعظیم مسجد می‌کنند

Дар ҷафои аҳли дил ҷад ме кунанд

در جفای اهل دل جد می‌کنند

Он муҷозаст ин ҳақиқат эй харон

آن مجازست این حقیقت ای خران

Нест масҷиди ҷузи даруни сарварон

نیست مسجد جز درون سروران

Масҷидии кон андарун авлиёст

مسجدی کان اندرون اولیاست

Саҷдаи гоҳ ҷумлааст онҷо худост

سجده‌گاه جمله است آنجا خداست

То дили аҳли дилии номад ба дард

تا دل مرد خدا نآمد به درد

Ҳеҷ қарниро худо расво накард

هیچ قرنی را خدا رسوا نکرد

Қасди ҷанг анбиё ме доштанд

قصد جنگ انبیا می‌داشتند

Ҷисми диданд одамӣ пиндоштанд

جسم دیدند آدمی پنداشتند

Дар ту ҳаст ахлоқи он пешинён

در تو هست اخلاق آن پیشینیان

Чун наме тарсӣ ки ту бошӣ ҳамон

چون نمی‌ترسی که تو باشی همان

Он нишонеҳо ҳама чун дар ту ҳаст

آن نشانیها همه چون در تو هست

Чун ту зишонии куҷо хоҳӣ бараст

چون تو زیشانی کجا خواهی برست