Ҳам зи иброҳӣм адҳам омадаст

هم ز ابراهیم ادهم آمدست

Кӯи зи роҳӣ бар лаб дарё нишаст

کو ز راهی بر لب دریا نشست

Далқ худ медӯхт он султони ҷон

دلق خود می‌دوخت آن سلطان جان

Як амӣрӣ омад онҷои ногаҳон

یک امیری آمد آنجا ناگهان

Он амир аз бандагони шайх буд

آن امیر از بندگان شیخ بود

Шайхро бишнохт саҷда кард зуд

شیخ را بشناخت سجده کرد زود

Хира шуд дар шайху андари далқ ӯ

خیره شد در شیخ و اندر دلق او

Шакл дигар гашта халқу халқ ӯ

شکل دیگر گشته خلق و خلق او

Кӯ раҳо кард ончунон мулкии шигарф

کو رها کرد آنچنان ملکی شگرف

Бар гузид он фақри баси борӣки ҳарф

بر گزید آن فقر بس باریک‌حرف

Тарк кард ӯ малики ҳафт иқлӣм ро

ترک کرد او ملک هفت اقلیم را

намезанад бар далқи сӯзан чун гадо

می‌زند بر دلق سوزن چون گدا

Шайхи воқифи гашт аз андеша аш

شیخ واقف گشت از اندیشه‌اش

Шайх чун шераст ва дилҳо беша аш

شیخ چون شیرست و دلها بیشه‌اش

Чун раҷоу хавф дар дилҳо равон

چون رجا و خوف در دلها روان

Нест махфӣ бар ваии асрори ҷаҳон

نیست مخفی بر وی اسرار جهان

Дил нигаҳ доред эй бе ҳосилон

دل نگه دارید ای بی حاصلان

Дар ҳузури ҳазрати соҳиби дилон

در حضور حضرت صاحب‌دلان

Пеши аҳли тани адаб бар зоҳираст

پیش اهل تن ادب بر ظاهرست

Ки худои зишони ниҳонро сотрст

که خدا زیشان نهان را ساترست

Пеши аҳли дили адаб бар ботинаст

پیش اهل دل ادب بر باطنست

Зонк дилашон бар сроири Фотнст

زانک دلشان بر سرایر فاطنست

Ту бъксии пеши кӯрони баҳри ҷоҳ

تو بعکسی پیش کوران بهر جاه

Бо ҳузури оеи нишинии пойгоҳ

با حضور آیی نشینی پایگاه

Пеш биноён кунӣ тарки адаб

پیش بینایان کنی ترک ادب

Нори шаҳватро аз он гаштии ҳтб

نار شهوت را از آن گشتی حطب

Чун надории Фтнту нури ҳудо

چون نداری فطنت و نور هدی

Баҳри кӯрон рӯйро май зани ҷило

بهر کوران روی را می‌زن جلا

Пеши биноёни ҳдс дар рӯй мол

پیش بینایان حدث در روی مال

Ноз мекун бо чунин гандидаи ҳол

ناز می‌کن با چنین گندیده حال

Шайхи сӯзани зуд дар дарё фиканд

شیخ سوزن زود در دریا فکند

Хости сӯзанро ба овози баланд

خواست سوزن را به آواز بلند

Сад ҳазорон моҳии аллоҳе

صد هزاران ماهی اللهیی

Сӯзани зар дар лаб ҳар моҳе

سوزن زر در لب هر ماهیی

Сар бар овараданд аз дарёии ҳақ

سر بر آوردند از دریای حق

Ки бигир эй шайхи сӯзанҳои ҳақ

که بگیر ای شیخ سوزنهای حق

Рӯ бадв кард ва бигуфташ эй амир

رو بدو کرد و بگفتش ای امیر

Малики дил ба ё чунон малики ҳақир

ملک دل به یا چنان ملک حقیر

Ин нишон зоҳираст ин ҳеҷ нест

این نشان ظاهرست این هیچ نیست

То бботн дар рӯй бинии ту бист

تا بباطن در روی بینی تو بیست

Сӯии шаҳр аз боғ шохӣ оваранд

سوی شهر از باغ شاخی آورند

Боғу бустонро куҷо онҷо баранд

باغ و بستان را کجا آنجا برند

Хоссаи боғии кини фалаки як барг ӯст

خاصه باغی کین فلک یک برگ اوست

Блак он мағзаст ва ин олам чу пӯст

بلک آن مغزست و این عالم چو پوست

Бар наме дории сӯии он боғи гом

بر نمی‌داری سوی آن باغ گام

Буии афзӯни ҷӯй ва кун дафъи зуком

بوی افزون جوی و کن دفع زکام

То ки он бӯи ҷозиб ҷонат шавад

تا که آن بو جاذب جانت شود

То ки он бӯи нур чашмонат шавад

تا که آن بو نور چشمانت شود

Гуфт Юсуфи ибни ёқӯби набӣ

گفت یوسف ابن یعقوب نبی

Баҳри бӯи алқўои алии ваҷҳи абӣ

بهر بو القوا علی وجه ابی

Баҳри ин бӯ гуфт Аҳмад дар ъзот

بهر این بو گفت احمد در عظات

Доимои қурраи Айнии фии алслўаҳ

دائما قرة عینی فی الصلوة

Панҷ ҳис бо ҳамдигар пайваста анд

پنج حس با همدگر پیوسته‌اند

Рустаи ин ҳар панҷ аз аслии баланд

رسته این هر پنج از اصلی بلند

Қӯти як қӯт боқӣ шавад

قوت یک قوت باقی شود

Мо бқиро ҳар яке соқӣ шавад

ما بقی را هر یکی ساقی شود

Дидан дида фазояд ишқ ро

دیدن دیده فزاید عشق را

Ишқ дар дида фазояд сидқ ро

عشق در دیده فزاید صدق را

Сидқи бедорӣ ҳар ҳис ме шавад

صدق بیداری هر حس می‌شود

Ҳисҳоро завқ мӯнис ме шавад

حسها را ذوق مونس می‌شود