Чун дқўқии он қиёматро бидид

چون دقوقی آن قیامت را بدید

Раҳм ӯ ҷӯшеду ашк ӯ давид

رحم او جوشید و اشک او دوید

Гуфт ё раби мангар андари феълашон

گفت یا رب منگر اندر فعلشان

Дасташони гир эй шаҳи некӯи нишон

دستشان گیر ای شه نیکو نشان

Хуши саломаташон ба соҳили боз бар

خوش سلامتشان به ساحل باز بر

эй расидаи дасти ту дар баҳр ва бар

ای رسیده دست تو در بحر و بر

эй Карим вае раҳими сармадӣ

ای کریم و ای رحیم سرمدی

Дар гузор аз бадсиголони ин бадӣ

در گذار از بدسگالان این بدی

эй бидода ройгони сад чашму гӯш

ای بداده رایگان صد چشم و گوش

Бе зи ришват бахш карда ақлу ҳуш

بی ز رشوت بخش کرده عقل و هوش

Пеш аз истеҳқоқи бахшидаи ато

پیش از استحقاق بخشیده عطا

Дида аз мо ҷумлаи куфрону хато

دیده از ما جمله کفران و خطا

эй азим аз мо гуноҳони азим

ای عظیم از ما گناهان عظیم

Ту туоне афв кардан дар ҳарим

تو توانی عفو کردن در حریم

Мо зи озу ҳирси худро сӯхтем

ما ز آز و حرص خود را سوختیم

Венаи дуоро ҳам з ту омухтем

وین دعا را هم ز تو آموختیم

Ҳурмати он ки дуои омухтӣ

حرمت آن که دعا آموختی

Дар чунин зулмат чароғ афрӯхтӣ

در چنین ظلمت چراغ افروختی

Ҳамчунин мерафт бар лафзаши дуо

همچنین می‌رفت بر لفظش دعا

Он замон чун модарон бо вафо

آن زمان چون مادران با وفا

Ашк мерафт аз ду чашмаш ва он дуо

اشک می‌رفت از دو چشمش و آن دعا

Бе худ аз вай мебар омад бар само

بی خود از وی می بر آمد بر سما

Он дуоӣ бе худон худ дигараст

آن دعای بی خودان خود دیگرست

Он дуо зу нест гуфт довараст

آن دعا زو نیست گفت داورست

Он дуо ҳақ мекунад чун ӯ фаност

آن دعا حق می‌کند چون او فناست

Он дуо ва он иҷобат аз худост

آن دعا و آن اجابت از خداست

Воситаи махлуқ на андари миён

واسطهٔ مخلوق نه اندر میان

Бехабар зон лоба кардани ҷисму ҷон

بی‌خبر زان لابه کردن جسم و جان

Бандагони ҳақи раҳиму бурдбор

بندگان حق رحیم و بردبار

Хуй ҳақ доранд дар ислоҳи кор

خوی حق دارند در اصلاح کار

Меҳрбон бе ришватони ёрии гарон

مهربان بی‌رشوتان یاری‌گران

Дар мақоми сахт ва дар рӯзи гарон

در مقام سخت و در روز گران

Ҳин биҷӯ ин қавмро эй мубтало

هین بجو این قوم را ای مبتلا

Ҳин ғанимати дорашони пеш аз бало

هین غنیمت دارشان پیش از بلا

Раст киштӣ аз дами он паҳлавон

رست کشتی از دم آن پهلوان

Воҳли киштиро биҷаҳад худ гумон

واهل کشتی را به‌جَهد خود گمان

Ки магари бозуии эшон дар ҳазар

که مگر بازوی ایشان در حذر

Бар ҳадафи андохти тирӣ аз ҳунар

بر هدف انداخت تیری از هنر

По раҳанд рӯбаҳонро дар шикор

پا رهاند روبهان را در شکار

Ва он з дам донанд рӯбоҳони ғрор

و آن ز دُم دانند روباهان غرار

Ишқҳо бо дам худ бозанад кин

عشقها با دُم خود بازند کین

намераҳанд ҷони моро дар камӣн

می‌رهاند جان ما را در کمین

Рўбҳои поро нигаҳи дор аз кулӯх

روبها پا را نگه دار از کلوخ

По чу набӯд дам чаҳ суд эй чашми шӯх

پا چو نبود دُم چه سود ای چشم‌شوخ

Мо чу рӯбоҳону пои мо киром

ما چو روباهان و پای ما کرام

Май рҳондмони зи сдгўни интиқом

می‌رهاندمان ز صدگون انتقام

Ҳилаи борӣки мо чун дами мост

حیلهٔ باریک ما چون دُم ماست

Ишқҳо бозем бо дами чапу рост

عشقها بازیم با دُم چپ و راست

Дами бҷнбоними зи истидлолу макр

دُم بجنبانیم ز استدلال و مکر

То ки ҳайрон монад аз мо зайду бикр

تا که حیران ماند از ما زید و بکر

Толиби ҳайронии халқони шудем

طالب حیرانی خلقان شدیم

Дасти тамаъи андар алуҳият задем

دستِ طمع اندر الوهیت زدیم

То бофусуни молик дилҳо шавем

تا بافسون مالک دلها شویم

Ин намебайнем мо кандар гӯям

این نمی‌بینیم ما کاندر گویم

Дар гӯй ва дар чаҳӣ эй қлтбон

در گوی و در چهی ای قلتبان

Дасти вои дор аз сболи дигарон

دست وا دار از سبال دیگران

Чун ба бастонеи рисии зебоу хуш

چون به بُستانی رسی زیبا و خوش

Баъд аз он домони халқони гиру каш

بعد از آن دامان خلقان گیر و کش

эй муқӣми ҳабси чор ва панҷ ва шаш

ای مقیم حبس چار و پنج و شش

Нағз ҷое дигаронро ҳам бикаш

نغز جایی دیگران را هم بکش

эй чу хрбндаҳи ҳарифи куни хар

ای چو خربنده حریف کون خر

Бӯса гоҳе ёфтӣ моро бабр

بوسه گاهی یافتی ما را ببر

Чун надодати бандагии дӯсти даст

چون ندادت بندگی دوست دست

Майли шоҳӣ аз куҷооти хостст

میل شاهی از کجاات خاستست

Дар ҳавои онки гўиндти зиҳӣ

در هوای آنک گویندت زهی

Бастае дар гардани ҷонати зиҳӣ

بسته‌ای در گردن جانت زهی

Рўбҳои ин дами ҳиялатро бҳл

روبها این دم حیلت را بهل

Вақф кун дил бар худовандони дил

وقف کن دل بر خداوندان دل

Дар паноҳи шер кам ноед кабоб

در پناه شیر، کم ناید کباب

Рўбҳои ту сӯии ҷиФаҳ кам шитоб

روبها تو سوی جیفه کم شتاب

Ту дило манзури ҳақ онгаҳ шӯй

تو دلا منظور حق آنگه شوی

Ки чу ҷузвии сӯии кули худ рӯй

که چو جزوی سوی کل خود روی

Ҳақ ҳаме гуяд назармон дар диласт

حق همی‌گوید نظرمان در دلست

Нест бар сӯрат ки он об ва гуласт

نیست بر صورت که آن آب و گلست

Ту ҳамеи гӯйии марои дил низ ҳаст

تو همی‌گویی مرا دل نیز هست

Дили фароз арш бошад не ба паст

دل فراز عرش باشد نی به پست

Дар гули тираи яқини ҳам об ҳаст

در گِل تیره یقین هم آب هست

Лек зон обат нишоед оби даст

لیک زان آبت نشاید آب‌دست

Зон ки гар обаст мағлуб гуласт

زان که گر آبست مغلوب گِلست

Пас дили худро магӯ кин ҳам диласт

پس دل خود را مگو کین هم دلست

Он дилӣ каз осмонҳо бартараст

آن دلی کز آسمانها برترست

Он дили абдол ё пайғомбараст

آن دل ابدال یا پیغامبرست

Пок гашта он зи гули софӣ шуда

پاک گشته آن ز گِل صافی شده

Дар фузӯнии омадаи вофе шуда

در فزونی آمده وافی شده

Тарк гул карда сӯии баҳри омада

ترکِ گِل کرده سوی بحر آمده

Руста аз зиндони гули баҳрӣ шуда

رسته از زندانِ گِل بحری شده

Оби мо маҳбӯс гул монадаст ҳин

آب ما محبوس گِل ماندست هین

Баҳри раҳмат ҷазб кун моро зи тин

بحر رحمت جذب کن ما را ز طین

Баҳр гуяд ман туро дар худ кашам

بحر گوید من تورا در خود کِشم

Лек май лофӣ ки ман оби хушам

لیک می‌لافی که من آب خوشم

Лофи ту маҳрӯм медорад туро

لاف تو محروم می‌دارد تورا

Тарки он пиндошт кун дар ман дро

ترک آن پنداشت کن در من درآ

Об гул хоҳад ки дар дарё равад

آبِ گِل خواهد که در دریا رود

Гули гирифтаи пои об ва ме кашад

گِل گرفته پای آب و می‌کشد

Гар раҳанд пои худ аз дасти гул

گر رهاند پای خود از دست گل

Гул бимонад хушк ва ӯ шуд мустақил

گل بماند خشک و او شد مستقل

Он кашӣдан чист аз гули об ро

آن کشیدن چیست از گل آب را

Ҷазби ту нақлу шароби ноб ро

جذب تو نقل و شراب ناب را

Ҳамчунин ҳар шаҳватии андари ҷаҳон

همچنین هر شهوتی اندر جهان

Хоҳи молу хоҳи ҷоҳу хоҳи нон

خواه مال و خواه جاه و خواه نان

Ҳар яке зинҳо туро мастӣ кунад

هر یکی زینها تورا مستی کند

Чун наёбӣ он хуморат ме занад

چون نیابی آن خمارت می‌زند

Ин хумори ғами далел он шудаст

این خمارِ غم دلیلِ آن شدست

Ки бидон мафқуди мастии ?ути бадаст

که بدان مفقود، مستی‌ات بُدست

Ҷуз ба андозаи зарурати зини мгир

جز به اندازهٔ ضرورت زین مگیر

То нагардад ғолиб ва бар ту амир

تا نگردد غالب و بر تو امیر

Сар кашидӣ ту ки ман соҳиби дилам

سر کشیدی تو که من صاحب‌دلم

Ҳоҷат ғайриӣ надорам восилам

حاجتِ غیری ندارم واصلم

Ончнонки об дар гул сар кашад

آنچنانک آب در گِل سر کشد

Ки манам об ва чаро ҷӯям мадад

که منم آب و چرا جویم مدد

Дили ту ин олӯдаро пиндоштӣ

دل تو این آلوده را پنداشتی

Лоҷарами дили зи аҳли дили бардоштӣ

لاجرم دل ز اهل دل برداشتی

Худ равои дорӣ ки он дил бошад ин

خود روا داری که آن دل باشد این

Кӯ буд дар ишқи шеру ангабин

کو بود در عشق شیر و انگبین

Лутфи шеру ангабин акс диласт

لطفِ شیر و انگبین عکس دلست

Ҳар хуширо он хуш аз дил ҳосиласт

هر خوشی را آن خوش از دل حاصلست

Пас буд дили ҷавҳару олами арз

پس بُوَد دل جوهر و عالم عرض

Сояи дил чун буд дилро ғараз

سایهٔ دل چون بود دل را غرض؟

Он дилии кӯ ошиқ моласту ҷоҳ

آن دلی کو عاشق مالست و جاه

ё забуни ин гулу оби сиёҳ

یا زبون این گِل و آب سیاه

ё хёлотӣ ки дар зулмот ӯ

یا خیالاتی که در ظلمات او

Май прстдшон барои гуфту гӯ

می‌پرستدشان برای گفت و گو

Дил набошад ғайри он дарёии нур

دل نباشد غیر آن دریای نور

Дили назаргоҳи худои вонгоаҳи кӯр

دل نظرگاه خدا وانگاه کور

На дили андари сад ҳазорон хосу ом

نه دل اندر صد هزاران خاص و عام

Дар яке бошад кадомаст он кадом

در یکی باشد کدامست آن کدام

Резаи дилро бҳли дилро биҷӯ

ریزهٔ دل را بهل دل را بجو

То шавад он реза чун кӯҳии азу

تا شود آن ریزه چون کوهی ازو

Дил муҳӣтаст андарин хиттаи вуҷӯд

دل محیطست اندرین خطهٔ وجود

Зар ҳаме ифшоанд аз эҳсону ҷӯад

زر همی‌افشاند از احسان و جود

Аз саломи ҳақи сломиҳои нисор

از سلام حق سلامیها نثار

намекунад бар аҳли олами ихтиёр

می‌کند بر اهل عالم اختیار

Ҳар киро доман дурустасту маъаад

هر که را دامن درستست و مُعَد

Он нисори дил бар онкас ме расад

آن نثار دل بر آنکس می‌رسد

Домани ту он ниёзасту ҳузур

دامن تو آن نیازست و حضور

Ҳин манеҳ дар домани он санги фуҷур

هین منه در دامن آن سنگ فجور

То надард доманат зон сангҳо

تا ندرد دامنت زان سنگها

То бадонеи нақдро аз рангҳо

تا بدانی نقد را از رنگها

Санг пар кардӣ ту доман аз ҷаҳон

سنگ پُر کردی تو دامن از جهان

Ҳам зи санги симу зар чун кӯдакон

هم ز سنگ سیم و زر چون کودکان

Аз хаёли симу зар чун зар набӯд

از خیال سیم و زر چون زر نبود

Доман сидқат дарид ва ғам фузуд

دامن صدقت درید و غم فزود

Кӣ намояди кӯдаконро санги санг

کی نماید کودکان را سنگ، سنگ

То нагирад ақли доманашон ба чанг

تا نگیرد عقلْ دامنشان به چنگ

Пер ақл омад на он мӯии сипед

پیر، عقل آمد نه آن موی سپید

Мӯ намегунҷад дарин бахту умед

مو نمی‌گنجد درین بخت و امید