Исои Марям ба кӯҳӣ ме гурехт

عیسیِ مریم به کوهی می‌گریخت

Ширгўиии хӯн ӯ май хости рехт

شیر گویی خونِ او می‌خواست ریخت

Он яке дар паии давид ва гуфт хайр

آن یکی در پی دوید و گفت خیر

Дар пят кас нест чаҳ гурезӣ чу тайр

در پیت کس نیست چه گریزی چو طیر

Бо шитоб ӯ ончунон май тохти ҷуфт

با شتاب او آنچنان می‌تاخت جفت

Каз шитоби худ ҷавоб ӯ нагуфт

کز شتاب خود جواب او نگفت

Як ду майдон дар пай исо баранд

یک دو میدان در پی عیسی براند

Пас бҷди ҷади исоро бихонад

پس به‌ جِدِّ جِد،عیسی را بخواند

Каз паии маразоти ҳақи як лаҳзаи бист

کز پی مرضات حق یک لحظه بیست

Ки марои андари гурезати мшклист

که مرا اندر گریزت مشکلیست

Аз кӣ ин сӯ май гурезӣ эй Карим

از کی این سو می‌گریزی ای کریم

На пяти шер ва на хасму хавфу бим

نه پیت شیر و نه خصم و خوف و بیم

Гуфт аз аҳмақ гризонм бирав

گفت از احمق گریزانم برو

намеРаҳонам хешро бандам машав

می‌رهانم خویش را، بندم مشو

Гуфт охири он масеҳо на тӯй

گفت آخر آن مسیحا نه توی

Ки шавад кӯру кар аз ту мстўӣ

که شود کور و کر از تو مستوی

Гуфт оре гуфт он шаҳи нестӣ

گفت آری گفت آن شه نیستی

Ки фусуни ғайбро моўистӣ

که فسون غیب را ماویستی

Чун бихонӣ он фусун бар мурда Эй

چون بخوانی آن فسون بر مرده‌ای

Брҷҳд чун шер сайд оварда Эй

برجهد چون شیرِ صید آورده‌ای

Гуфт ореи он манам гуфто ки ту

گفت آری آن منم گفتا که تو

На зи гул мурғон кунӣ эй хуби рӯ

نه ز گِل مرغان کنی ای خوب‌رو

Гуфт оре гуфт пас эй рӯҳи пок

گفت آری گفت پس ای روح پاک

Ҳарчӣ хоҳӣ мекунӣ аз кист бок

هرچه خواهی می‌کنی از کیست باک

Бо чунин бурҳон ки бошад дар ҷаҳон

با چنین برهان که باشد در جهان

Ки набошад мари туро аз бандагон

که نباشد مر تورا از بندگان

Гуфт исо ки ба зоти поки ҳақ

گفت عیسی که به ذات پاک حق

Мубдиъи тани холиқи ҷон дар сабақ

مُبدع تن، خالق جان در سبق

Ҳурмати зоту сифоти пок ӯ

حرمت ذات و صفات پاک او

Ки буд гардуни гиребони чок ӯ

که بود گردون گریبان‌چاک او

Кони фусуну исми аъзамро ки ман

کان فسون و اسم اعظم را که من

Бар кар ва бар кӯр хондам шуд ҳасан

بر کر و بر کور خواندم شد حَسَن

Бар ки сангин бхўондм шуд шикоф

بر کُهِ سنگین بخواندم شد شکاف

Хирқаро бадаред бар худ то бноФ

خرقه را بدرید بر خود تا به‌ناف

Бртни мурдаи бхўондми гашти ҳӣ

بر تن مرده بخواندم گشت حَی

Бар сари лошии бхўондми гашти шайъ

بر سر لاشَی بخواندم گشت شَی

Хондам онро бар дили аҳмақ ба ваад

خواندم آن را بر دل احمق به وُدّ

Сад ҳазорон бор ва дармонӣ нашуд

صد هزاران بار و درمانی نشد

Санги хорои гашт ва зон ху бар нагашт

سنگ خارا گشت و زان خو بر نگشت

Рег шуд каз вай наравед ҳеҷ кишт

ریگ شد کز وی نروید هیچ کشت

Гуфт ҳикмат чист конҷои исми ҳақ

گفت حکمت چیست کآنجا اسم حق

Суд кард ӣнҷо набӯд онро сабақ

سود کرد اینجا نبود آن را سبق

Он ҳамон ранҷаст ва ин ранҷӣ чаро

آن همان رنج است و این رنجی چرا

ӯ нашуд инро ва онро шуд даво

او نشد این را و آن را شد دوا

Гуфт ранҷи аҳмақӣ қаҳр худост

گفت رنجِ احمقی قهرِ خداست

Ранҷ ва кӯрӣ нест қаҳр он ибтилост

رنج و کوری نیست قهر آن ابتلاست

Ибтилои рнҷисти кон раҳм оварад

ابتلا رنجیست کان رحم آورد

Аҳмақии рнҷисти кон захм оварад

احمقی رنجیست کان زخم آورد

Онч доғ ӯст меҳр ӯ карда аст

آنچ داغ اوست مُهر او کرده است

Чорае бар вай наёрад баради даст

چاره‌ای بر وی نیارد بُرد دست

з аҳмақон бигурез чун исо гурехт

ز احمقان بگریز چون عیسی گریخت

Суҳбати аҳмақи басии хӯнҳо ки рехт

صحبت احمق بسی خون‌ها که ریخت

Андаки андаки обро дуздади ҳаво

اندک اندک آب را دزدد هوا

Дайни чунин дуздади ҳам аҳмақ аз шумо

دین چنین دزدد هم احمق از شما

Гармятро дуздад ва сардӣ диҳад

گرمیت را دزدد و سردی دهد

Ҳамчуи он кӯи зери куни сангӣ наад

همچو آن کاو زیر کون سنگی نهد

Он гурези исо на аз бим буд

آن گریزِ عیسی نه از بیم بود

Омнст ӯ он паии таълим буд

آمن است او‌، آن پیِ تعلیم بود

Змҳрир ар пар кунад офоқ ро

زمهریر ار پُر کند آفاق را

Чаҳ ғами он хуршед бо ишроқ ро

چه غم آن خورشیدِ با اشراق را