Ёдам омад қиссаи аҳли сабо
یادم آمد قصهٔ اهل سبا
Каз дами аҳмақ сабоашон шуд вабо
کز دَمِ احمق صباشان شد وبا
Он сабо монад ба шаҳри баси калон
آن سبا ماند به شهرِ بس کلان
Дар фасона бишинавӣ аз кӯдакон
در فسانه بشنوی از کودکان
Кӯдакони афсона ҳо ме оваранд
کودکان افسانهها میآورند
Дарҷ дар афсонаи шани баси сару панд
درج در افسانهشان بس سِر و پند
Ҳазлҳо гӯйанд дар афсона ҳо
هزلها گویند در افسانهها
Ганҷ май ҷӯ дар ҳамаи вайрона ҳо
گنج میجو در همه ویرانهها
Буд шаҳрии баси азиму ма вале
بود شهری بس عظیم و مِه، ولی
Қадар ӯ қадари скраҳ беш не
قدرِ او قدرِ سُکَرّه بیش نی
Баси азиму баси фароху баси дароз
بس عظیم و بس فراخ و بس دراز
Сахти зафти зафти андозаи пиёз
سخت زفتِ زفت اندازهٔ پیاز
Мардуми даҳ шаҳри маҷмӯи андрў
مَردم ده شهر مجموع اندرو
Лек ҷумлаи се тани ношстаҳи рӯ
لیک جمله سه تن ناشستهرو
Андрўи халқу хилоиқ бе шумор
اندرو خلق و خلایق بیشمار
Лек он ҷумлаи се хоми пухтаи хор
لیک آن جمله سه خام پختهخوار
Ҷони нокарда ба ҷонон тохтан
جانِ ناکرده به جانان تاختن
Гар ҳазоронаст бошад ним тан
گر هزارانست باشد نیم تن
Он яке баси даври байну дидаи кӯр
آن یکی بس دور بین و دیدهکور
Аз сулаймони кӯру дидаи пои мӯр
از سلیمان کور و دیده پای مور
Ва он дигар баси тизгўшу сахти кар
و آن دگر بس تیزگوش و سخت کر
Ганҷ ва дар вай нест як ҷӯи санги зар
گنج و در وی نیست یک جو سنگ زر
Вон дигар ъўру бараҳнаи лошаи боз
وآن دگر عور و برهنه لاشهباز
Лек доманҳои ҷома ӯ дароз
لیک دامنهای جامهٔ او دراز
Гуфт кӯр инак сипоҳӣ ме расанд
گفت کور اینک سپاهی میرسند
Ман ҳамеи байнам ки чаҳ қавманд ва чанд
من همیبینم که چه قومند و چند
Гуфт кари ореи шунӯдами бонгашон
گفت کر آری شنودم بانگشان
Ки чаҳ мегӯйанд пайдоу ниҳон
که چه میگویند پیدا و نهان
Он бараҳна гуфт тарсони зини манам
آن برهنه گفت ترسان زین منم
Ки бибаранд аз дарозии доманам
که ببرند از درازی دامنم
Кӯр гуфт инак ба наздик омаданд
کور گفت اینک به نزدیک آمدند
Хез бигурезем пеш аз захму банд
خیز بگریزیم پیش از زخم و بند
Кар ҳаме гуяд ки ореи машғала
کر همیگوید که آری مشغله
намешавад наздиктар ёрони ҳилла
میشود نزدیکتر یاران هله
Он бараҳна гуфт оўаҳи доманам
آن برهنه گفت آوه دامنم
Аз тамаъ баранд ва ман ноомнм
از طمع برند و من ناآمنم
Шаҳрро ҳаштанд ва берун омаданд
شهر را هشتند و بیرون آمدند
Дар ҳазимат дар диҳӣ андар шуданд
در هزیمت در دهی اندر شدند
Андари он даҳ мурғ фарбеҳ ёфтанд
اندر آن ده مرغ فربه یافتند
Лек зарраи гӯшт бар вай на нижанд
لیک ذرهٔ گوشت بر وی نه نژند
Мурғи мурдаи хушки вази захми калоғ
مرغ مردهٔ خشک وز زخم کلاغ
Устихонҳо зор гашта чун пноғ
استخوانها زار گشته چون پناغ
Зон ҳаме хӯрданд чун аз сайди шер
زان همیخوردند چون از صید شیر
Ҳар яке аз хӯрданаш чун пели сайр
هر یکی از خوردنش چون پیل سیر
Ҳар се зон хӯрданду бас фарбеҳ шуданд
هر سه زان خوردند و بس فربه شدند
Чун се пели баси бузург ва ма шуданд
چون سه پیل بس بزرگ و مه شدند
Ончунон каз фарбеҳӣ ҳар як ҷавон
آنچنان کز فربهی هر یک جوان
Дар нгнҷидии зи зафтӣ дар ҷаҳон
در نگنجیدی ز زفتی در جهان
Бо чунин гбзӣ ва ҳафт андоми зафт
با چنین گبزی و هفت اندام زفت
Аз шикоф дар буруни ҷустанд ва рафт
از شکاف در برون جستند و رفت
Роҳи марги халқ нопидо раҳеаст
راه مرگ خلق ناپیدا رهیست
Дар назар ноед ки он беҷо раҳеаст
در نظر ناید که آن بیجا رهیست
Нак паёпаии корвонҳо мқтФӣ
نک پیاپی کاروانها مقتفی
Зини шикоф дар ки ҳаст он мхтФӣ
زین شکاف در که هست آن مختفی
Бар дар ар ҷӯӣ наёбӣ он шикоф
بر در ار جویی نیابی آن شکاف
Сахти нопидо ва зу чандини зифоф
سخت ناپیدا و زو چندین زفاف