Сездаҳ пайғомбар онҷо омаданд

سیزده پیغامبر آنجا آمدند

Гум Раҳонро ҷумла раҳбар ме шуданд

گم‌رهان را جمله رهبر می‌شدند

Ки ҳиллаи неъмат фузун шуд шукри кӯ

که هله نعمت فزون شد شکر کو

Мураккаби шукр ар бхспди ҳркўо

مرکب شکر ار بخسپد حرکوا

Шукри манъам воҷиб ояд дар хирад

شکر منعم واجب آید در خرد

Варна бигушоед дар хашми абад

ورنه بگشاید در خشم ابد

Ҳин карам байнед венаи худ кас кунад

هین کرم بینید وین خود کس کند

Каз чунин неъмат ба шукрӣ бас кунад

کز چنین نعمت به شکری بس کند

Сар бубахшад шукр хоҳад саҷда Эй

سر ببخشد شکر خواهد سجده‌ای

По бубахшад шукр хоҳад қъдаҳ Эй

پا ببخشد شکر خواهد قعده‌ای

Қавм гуфта шукри моро баради ғӯл

قوم گفته شکر ما را برد غول

Мо шудем аз шукр ва аз неъмати малул

ما شدیم از شکر و از نعمت ملول

Мо чунон пажмурда гаштем азъто

ما چنان پژمرده گشتیم ازعطا

Ки на тоъатмон хуш ояд на хато

که نه طاعتمان خوش آید نه خطا

Мо наме хоҳеми неъматҳоу боғ

ما نمی‌خواهیم نعمتها و باغ

Мо наме хоҳеми асбобу фироқ

ما نمی‌خواهیم اسباب و فراغ

Анбиё гуфтанд дар дили ълтист

انبیا گفتند در دل علتیست

Ки аз он дар ҳақи шиносии оФтист

که از آن در حق‌شناسی آفتیست

Неъмат аз ваии ҷумлагӣ иллат шавад

نعمت از وی جملگی علت شود

Туъма дар бемор кӣ қӯт шавад

طعمه در بیمار کی قوت شود

Чанд хуши пеш ту омад эй Миср

چند خوش پیش تو آمد ای مصر

Ҷумлаи нохуши гашту соф ӯ кидир

جمله ناخوش گشت و صاف او کدر

Ту адуи ин хушӣҳо омадӣ

تو عدو این خوشیها آمدی

Гашти нохуш ҳар чаҳ бар вай каф задӣ

گشت ناخوش هر چه بر وی کف زدی

Ҳар ки Ӯшади ошноу ёри ту

هر که اوشد آشنا و یار تو

Шуд ҳақиру хор дар дидори ту

شد حقیر و خوار در دیدار تو

Ҳар ки ӯ бегона бошад бо ту ҳам

هر که او بیگانه باشد با تو هم

Пеши ту ӯ бас маасту муҳтарам

پیش تو او بس مه‌است و محترم

Ин ҳам аз таъси он беморӣаст

این هم از تاثیر آن بیماریست

Заҳр ӯ дар ҷумла ҷеффатон сорӣаст

زهر او در جمله جفتان ساریست

Дафъи он иллат бибояд кард зуд

دفع آن علت بباید کرد زود

Ки шукр бо он ҳдс хоҳад намӯд

که شکر با آن حدث خواهد نمود

Ҳар хушӣ коед ба ту нохуш шавад

هر خوشی کاید به تو ناخوش شود

Оби ҳайвон гар расад оташ шавад

آب حیوان گر رسد آتش شود

Кимиёии маргу ҷсксти он сифат

کیمیای مرگ و جسکست آن صفت

Марг гардад зон ҳаётати оқибат

مرگ گردد زان حیاتت عاقبت

Баси ғдоиӣ ки зи ваии дил зинда шуд

بس غدایی که ز وی دل زنده شد

Чун биёмад дар тани ту ганда шуд

چون بیامد در تن تو گنده شد

Баси азизӣ ки биноз ашкор шуд

بس عزیزی که بناز اشکار شد

Чун шикорат шуд бар ту хор шуд

چون شکارت شد بر تو خوار شد

Ошнои ақл бо ақл аз сафо

آشنایی عقل با عقل از صفا

Чун шавад ҳар дам фузун бошад вло

چون شود هر دم فزون باشد ولا

Ошнои нафас бо ҳар нафаси паст

آشنایی نفس با هر نفس پست

Ту яқин май дон ки дам дам камтараст

تو یقین می‌دان که دم دم کمترست

Зонк нафасаши гирди иллат май тунд

زانک نفسش گرد علت می‌تند

Маърифатро зуд фосид ме кунад

معرفت را زود فاسد می‌کند

Гар нахоҳӣ дӯстро фардои нафир

گر نخواهی دوست را فردا نفیر

Дӯстӣ бо оқил ва бо ақли гир

دوستی با عاقل و با عقل گیر

Аз сумуми нафас чун бо иллатӣ

از سموم نفس چون با علتی

Ҳар чаҳгирӣ ту маразро олатӣ

هر چه گیری تو مرض را آلتی

Гар бигирӣ гавҳарӣ сангӣ шавад

گر بگیری گوهری سنگی شود

Вар бигирӣ меҳри дил ҷангӣ шавад

ور بگیری مهر دل جنگی شود

Вар бигирӣ нуктаи бикрии латиф

ور بگیری نکتهٔ بکری لطیف

Баъди даракати гашт безавқу касиф

بعد درکت گشت بی‌ذوق و کثیف

Ки ман инро бас шунидам куҳна шуд

که من این را بس شنیدم کهنه شد

Чизи дигари гӯ ба ҷузи он эй ъзд

چیز دیگر گو به جز آن ای عضد

Чизи дигари тоза ва нав гуфта гир

چیز دیگر تازه و نو گفته گیر

Бози фардо зон шӯии сайру нафир

باز فردا زان شوی سیر و نفیر

Дафъ иллат кун чу иллат ху шавад

دفع علت کن چو علت خو شود

Ҳрҳдисии куҳнаи пешат нав шавад

هرحدیثی کهنه پیشت نو شود

То ки аз куҳнаи براردи барги нав

تا که از کهنه برآرد برگ نو

Бушкованд куҳнаи сад хӯшаи зи гӯ

بشکفاند کهنه صد خوشه ز گو

Мо табибонем шогирдони ҳақ

ما طبیبانیم شاگردان حق

Баҳр қулзум дид моро ФонФлқ

بحر قلزم دید ما را فانفلق

Он табибон табиат дигаранд

آن طبیبان طبیعت دیگرند

Ки ба дил аз роҳ набзӣ бингаранд

که به دل از راه نبضی بنگرند

Мо ба дил бевосита хуш бингарем

ما به دل بی واسطه خوش بنگریم

Каз фаросати мо ба олӣ манзарем

کز فراست ما به عالی منظریم

Он табибон ғизоанду смор

آن طبیبان غذااند و ثمار

Ҷони ҳайвонии бадишони устувор

جان حیوانی بدیشان استوار

Мо табибон фаъолему мақол

ما طبیبان فعالیم و مقال

Мулҳами мо партави нури ҷалол

ملهم ما پرتو نور جلال

Кини чунин феълии турои нофеъ буд

کین چنین فعلی ترا نافع بود

Ва ончунон феълии зи раҳи қотеъ буд

و آنچنان فعلی ز ره قاطع بود

Инчунин қавлии туро пеш оварад

اینچنین قولی ترا پیش آورد

Ва ончунон қавлии туро неш оварад

و آنچنان قولی ترا نیش آورد

Он табибонро буд бўлии далел

آن طبیبان را بود بولی دلیل

Венаи далели мо буд ваҳии ҷалил

وین دلیل ما بود وحی جلیل

Даст муздӣ менахоҳем аз касе

دست‌مزدی می نخواهیم از کسی

Дасти музд мо расад аз ҳақи басӣ

دست‌مزد ما رسد از حق بسی

Ҳин салои бемории носур ро

هین صلا بیماری ناسور را

Доруии мо як бики ранҷур ро

داروی ما یک بیک رنجور را