Боз гуяд бтро каз оби хез

باز گوید بط را کز آب خیز

То бибинӣ даштҳоро қндриз

تا ببینی دشتها را قندریز

Бт оқил гуядаш эй бози давр

بط عاقل گویدش ای باز دور

Оби моро ҳсн ва амнасту сарвар

آب ما را حصن و امنست و سرور

Дев чун боз омад эй бтони шитоб

دیو چون باز آمد ای بطان شتاب

Ҳин ба берун кам равед аз ҳсни об

هین به بیرون کم روید از حصن آب

Бозро гӯйанд рӯи рӯи бози гирд

باز را گویند رو رو باز گرد

Аз сари мо дасти дор эй пои мард

از سر ما دست دار ای پای‌مرد

Мо барӣ аз даъватати даъвати туро

ما بری از دعوتت دعوت تو را

Мо нанӯшем ин дами ту коФро

ما ننوشیم این دم تو کافرا

Ҳсни моро қанду қндстони туро

حصن ما را قند و قندستان تو را

Ман нахоҳам ҳадяи ?ут , бустони туро

من نخواهم هدیه‌ات، بِستان تو را

Чунк ҷон бошад наёяд лӯт кам

چونک جان باشد نیاید لوت کم

Чунк лашкар ҳаст кам ноед илм

چونک لشکر هست کم ناید علم

Хоҷаи ҳозми басӣ узр оваред

خواجهٔ حازم بسی عذر آورید

Бас баҳона кард бо деви мурӣд

بس بهانه کرد با دیو مرید

Гуфт ин дам корҳо дорам муҳим

گفت این دم کارها دارم مهم

Гар биёям он нагардад мунтазам

گر بیایم آن نگردد منتظم

Шоҳи кори нозукам фармӯда аст

شاه کار نازکم فرموده است

зи интизорами шоҳ шаб нағунуда аст

ز انتظارم شاه شب نغنوده است

Ман наёрам тарки амр шоҳ кард

من نیارم ترک امر شاه کرد

Ман нтонм шуд бар шаҳ рӯй зард

من نتانم شد برِ شه روی‌زرد

Ҳар сабоҳ ва ҳар мсои сарҳанги хос

هر صباح و هر مسا سرهنگ خاص

намерасад аз ман ҳаме ҷӯяд мнос

می‌رسد از من همی‌جوید مناص

Ту равои дорӣ ки оем сӯии даҳ ?

تو روا داری که آیم سوی ده؟

То дар абрӯи афканди султони гиреҳ ?

تا در ابرو افکنَد سلطان گره؟

Баъд аз он дармони хашмаш чун кунам ?

بعد از آن درمان خشمش چون کنم؟

Зиндаи худро зини магар мадфӯн кунам

زنده خود را زین مگر مدفون کنم

Зини нмт ӯ сад баҳона боз гуфт

زین نمط او صد بهانه باز گفت

Ҳилаҳо бо ҳукм ҳақ нафитод ҷуфт

حیله‌ها با حکم حق نفتاد جفت

Гар шавад зарроти олами ҳилаи печ

گر شود ذرات عالم حیله‌پیچ

Бо қазоӣ осмон ҳеҷанд ҳеҷ

با قضای آسمان هیچند هیچ

Чун гурезади ин замин аз осмон ?

چون گریزد این زمین از آسمان؟

Чун кунад ӯ хешро аз ваии ниҳон ?

چون کند او خویش را از وی نهان؟

Ҳарчӣ ояд зи осмони сӯии замин

هرچه آید ز آسمان سوی زمین

На мФр дорад на чора на камӣн

نه مفر دارد نه چاره نه کمین

Оташ ар хуршед меборад бирав

آتش ار خورشید می‌بارد برو

ӯ ба пеш оташаш биниҳода рӯ

او به پیش آتشش بنهاده رو

Вари ҳаме тӯфон кунад борон бирав

ور همی طوفان کند باران برو

Шаҳрҳоро мекунад вайрон бирав

شهرها را می‌کند ویران برو

ӯ шудаи таслим ӯ Айюби вор

او شده تسلیم او ایوب‌وار

Ки « асирам ҳарчӣ май хоҳии бабор »

که «اسیرم هرچه می‌خواهی ببار»

эй ки ҷузви ин заминии сари макаш

ای که جزو این زمینی سر مکش

Чунк бинии ҳукми яздон дар макаш

چونک بینی حکم یزدان در مکش

Чун хлқнокми шунӯдии ман туроб

چون خلقناکم شنودی من تراب

Хок бошӣ ҷуст аз ту рӯи мтоб

خاک باشی جست از تو رو متاب

Байн ки андари хок тухмӣ коштам

بین که اندر خاک تخمی کاشتم

Кард хокӣу маниши афроштам

کرد خاکی و منش افراشتم

Ҳамлаи дигари ту хокии пешаи гир

حملهٔ دیگر تو خاکی پیشه گیر

То кунам бар ҷумла мерант амир

تا کنم بر جمله میرانت امیر

Об аз боло ба пастӣ дар равад

آب از بالا به پستی در رود

Онгаҳ аз пастӣ ба боло бар равад

آنگه از پستی به بالا بر رود

Гандум аз боло ба зер хок шуд

گندم از بالا به زیر خاک شد

Баъд аз он ӯ хӯша ва чолок шуд

بعد از آن او خوشه و چالاک شد

Дона ҳар мива омад дар замин

دانهٔ هر میوه آمد در زمین

Баъд аз он сарҳо бар оварад аз дафин

بعد از آن سرها بر آورد از دفین

Асли неъматҳо зи гардун то ба хок

اصل نعمتها ز گردون تا به خاک

Зер омад шуд ғизои ҷони пок

زیر آمد شد غذای جان پاک

Аз тавозуъ чун з гардун шуд ба зер

از تواضع چون ز گردون شد به زیر

Гашти ҷузви одамии ҳии далер

گشت جزو آدمی حی دلیر

Пас сифот одамӣ шуд он ҷамод

پس صفات آدمی شد آن جماد

Бар фарози арши парони гашти шод

بر فراز عرش پران گشت شاد

Каз ҷаҳони зиндаи зи аввали омадем

کز جهان زنده ز اول آمدیم

Боз аз пастии сӯии болои шудем

باز از پستی سوی بالا شدیم

Ҷумлаи аҷзо дар таҳаррук дар сукӯн

جمله اجزا در تحرک در سکون

Нотиқон ки анои илайҳи роҷъўн

ناطقان که انا الیه راجعون

Зикру тасбеҳоти аҷзои ниҳон

ذکر و تسبیحات اجزای نهان

Ғулғулии афканди андари осмон

غلغلی افکند اندر آسمان

Чун қазои оҳанг норанҷот кард

چون قضا آهنگ نارنجات کرد

Рӯстои шаҳреро мот кард

روستایی شهریی را مات کرد

Бо ҳазорон ҳзми хоҷа мот шуд

با هزاران حزم خواجه مات شد

Зон сафар дар маъраз офот шуд

زان سفر در معرض آفات شد

Эътимодаш бар саботи хеш буд

اعتمادش بر ثبات خویش بود

Гарчи ки бади ним сайлаш дар рабӯд

گرچه کُه بُد نیم سیلش در ربود

Чун қазо берун кунад аз чархи сар

چون قضا بیرون کند از چرخ سر

Оқилон гирданд ҷумлаи кӯру кар

عاقلان گردند جمله کور و کر

Моҳён уфтанд аз дарёи бурун

ماهیان افتند از دریا برون

Дом гирад мурғи паронро забун

دام گیرد مرغ پران را زبون

То парӣу дев дар шиша шавад

تا پری و دیو در شیشه شود

Блаки Њорутӣ ба Бобул дар равад

بلک هاروتی به بابل در رود

Ҷуз касе кандар қазо андар гурехт

جز کسی کاندر قضا اندر گریخت

Хӯн ӯро ҳеҷ трбиъӣ нарехт

خون او را هیچ تربیعی نریخت

Ғайри он ки дар гурезӣ дар қазо

غیر آن که در گریزی در قضا

Ҳеҷ ҳилаи надиҳадат аз ваии раҳо

هیچ حیله ندهدت از وی رها