Ибратаст он қиссае ҷони мари туро

عبرتست آن قصه ای جان مر ترا

То ки розӣ бошӣ дар ҳукми худо

تا که راضی باشی در حکم خدا

То ки зирак бошӣу никўгмон

تا که زیرک باشی و نیکوگمان

Чун бибинӣ воқеаи бади ногаҳон

چون ببینی واقعهٔ بد ناگهان

Дигарон гирданд зард аз бими он

دیگران گردند زرد از بیم آن

Ту чу гули хандони гуҳи суду зиён

تو چو گل خندان گه سود و زیان

Зонк гулгар барг баргаш ме кунӣ

زانک گل گر برگ برگش می‌کنی

Ханда нагузорад нагардад мнснӣ

خنده نگذارد نگردد منثنی

Гуяд аз хорӣ чаро уфтами бағам

گوید از خاری چرا افتم به‌غم

Хандаро ман худ з хор оварда ам

خنده را من خود ز خار آورده‌ام

Ҳарчӣ аз ту ёва гардад аз қазо

هرچه از تو یاوه گردد از قضا

Ту яқини дон ки харидат аз бало

تو یقین دان که خریدت از بلا

Мо алтсўФи қоли виҷдони алФрҳ

ما التصوف قال وجدان الفرح

Фӣ алФؤод ъанд ?утёни алтрҳ

فی الفؤاد عند اتیان الترح

Он уқобашро уқобии дон ки ӯ

آن عقابش را عقابی دان که او

Дар рабӯди он музейро зон неки ху

در ربود آن موزه را زان نیک‌خو

То раҳанд пошро аз захми мор

تا رهاند پاش را از زخم مار

эй хунаки ақлӣ ки бошад бе ғубор

ای خنک عقلی که باشد بی غبار

Гуфт лои тосўои алии мо Фоткм

گفت لا تاسوا علی ما فاتکم

Ани ?утии алсрҳони воридии шоткм

ان اتی السرحان واردی شاتکم

Кони балои дафъи балоҳои бузург

کان بلا دفع بلاهای بزرگ

Ва он зиёни манъи зиёнҳои сутург

و آن زیان منع زیانهای سترگ