Гуфт Мӯсоро яке марди ҷавон

گفت موسی را یکی مرد جوان

Ки биомузами забони ҷонварон

که بیاموزم زبان جانوران

То буд каз бонги ҳайвоноту дад

تا بود کز بانگ حیوانات و دد

Ибратӣ ҳосил кунам дар дайни худ

عبرتی حاصل کنم در دین خود

Чун забонҳои банӣ одами ҳама

چون زبان‌های بنی‌آدم همه

Дар пай обасту нону дмдмаҳ

در پی آبست و نان و دمدمه

Бўки ҳайвонотро дардӣ дигар

بوک حیوانات را دردی دگر

Бошад аз тадбири ҳангоми гузар

باشد از تدبیر هنگام گذر

Гуфт Мӯсои рӯ гузар кун зини ҳавас

گفت موسی رو گذر کن زین هوس

Кин хатар дорад басӣ дар пеш ва пас

کاین خطر دارد بسی در پیش و پس

Ибрату бедорӣ аз яздони талаб

عبرت و بیداری از یزدان طلب

На аз китоб ва аз мақолу ҳарфу лаб

نه از کتاب و از مقال و حرف و لب

Гарм тар шуд мард зон манъаш ки кард

گرم‌تر شد مرد زان منعش که کرد

Гарм тар гардад ҳаме аз манъи мард

گرم‌تر گردد همی از منع مرد

Гуфт эй Мӯсо чу нур ту битофт

گفت ای موسی چو نور تو بتافت

Ҳар чаҳ чизе буд чизе аз ту ёфт

هر‌چه چیزی بود چیزی از تو یافت

Мари марои маҳрӯм кардани зини мурод

مر مرا محروم کردن زین مراد

Лоиқ лутфат набошад эй ҷавод

لایق لطفت نباشد ای جواد

Ин замони қоими мақоми ҳақи тӯй

این زمان قایم مقام حق توی

Ёс бошадгар марои монеъи шӯй

یاس باشد گر مرا مانع شوی

Гуфт Мӯсо ё раби ин марди салим

گفت موسی یا رب این مرد سلیم

Сухраи крдстши магари деви раҷим

سخره کردستش مگر دیو رجیم

Гар биомузами зиёни кораш буд

گر بیاموزم زیان کارش بود

Вари нёмўзми дилаш бад ме шавад

ور نیاموزم دلش بد می‌شود

Гуфт эй Мӯсои биомузаш ки мо

گفت ای موسی بیاموزش که ما

Рад накардем аз карами ҳаргизи дуо

رد نکردیم از کرم هرگز دعا

Гуфт ё раб ӯ пушаймонӣ хӯрд

گفت یا رب او پشیمانی خورد

Даст хоед ҷомаҳоро бар дард

دست خاید‌، جامه‌ها را بَر‌درَد

Нест қудрат ҳар касеро созўор

نیست قدرت هر کسی را سازوار

Аҷзи беҳтари мояи прҳизкор

عجز بهتر مایهٔ پرهیزکار

Фақри азин рӯ фахр омад ҷовдон

فقر ازین رو فخر آمد جاودان

Ки ба тақво монад дасти норасон

که به تقوی ماند دست نارسان

Зон Гана ва зон ғанӣ мардӯд шуд

زان غنا و زان غنی مردود شد

Ки зи қудрати сабрҳо бадрӯд шуд

که ز قدرت صبرها بدرود شد

Одамиро аҷз ва фақр омад амон

آدمی را عجز و فقر آمد امان

Аз балои нафаси пари ҳирсу ғамон

از بلای نفس پر حرص و غمان

Он ғам омад зи орзӯҳои фузул

آن غم آمد ز آرزوهای فضول

Ки бидон ху кардааст он сайди ғӯл

که بدان خو کرده است آن صید غول

Орзӯии гул буд гули хора ро

آرزوی گِل بود گِل‌خواره را

Глшкри нгўорди он бечора ро

گُل‌شکر نگوارد آن بیچاره را