Хоҷау бачагон ҷҳозӣ сохтанд
خواجه و بچگان جهازی ساختند
Бар сутурони ҷониб даҳ тохтанд
بر ستوران جانب ده تاختند
Шодмонаи сӯии саҳрои ронданд
شادمانه سوی صحرا راندند
СоФрўо кӣ тғнмўо бар хонданд
سافروا کی تغنموا بر خواندند
Каз сафарҳо моҳ Кайхусрав шавад
کز سفرها ماه کیخسرو شود
Бе сафарҳо моҳ кӣ хусрав шавад ?
بی سفرها ماه کی خسرو شود؟
Аз сафар бидқ шавад фарзини род
از سفر بیدق شود فرزینِ راد
Ваз сафар ёбед Юсуфи сад мурод
وز سفر یابید یوسف صد مراد
Рӯз рӯй аз офтобӣ сӯхтанд
روز روی از آفتابی سوختند
Шаби зи ахтар роҳ ме омухтанд
شب ز اختر راه میآموختند
Хуб гашта пеши эшон роҳи зишт
خوب گشته پیش ایشان راهِ زشت
Аз нишоти даҳ шудаи раҳ чун биҳишт
از نشاطِ دِه شده ره چون بهشت
Талх аз ширини лабон хуш ме шавад
تلخ از شیرینلبان خوش میشود
Хор аз гулзор дилкаш ме шавад
خار از گلزار دلکش میشود
Ҳанзал аз маъшӯқ хурмо ме шавад
حنظل از معشوق خرما میشود
Хона аз ҳамхона саҳро ме шавад
خانه از همخانه صحرا میشود
эй басо аз нозанинони хоркаш
ای بسا از نازنینان خارکش
Бар умеди гули изори моҳ вааш
بر امید گلعذار ماهوش
эй басо ҳмол гашта пушти риш
ای بسا حمال گشته پشتریش
Аз барои дилбари ма рӯй хеш
از برای دلبر مهروی خویش
Карда оҳангари ҷамоли худ сиёҳ
کرده آهنگر جمال خود سیاه
То ки шаб ояд бабўсад рӯй моҳ
تا که شب آید ببوسد روی ماه
Хоҷа то шаб бар дуконии чори мех
خواجه تا شب بر دکانی چار میخ
Зонк сарвӣ дар дилаш карда сети бех
زانک سروی در دلش کردهست بیخ
Тоҷирии дарё ва хушкӣ ме равад
تاجری دریا و خشکی میرود
Он ба меҳри хонаи шинӣ май дӯд
آن به مهر خانهشینی میدود
Ҳар киро бо мурдаи савдое буд
هر که را با مُرده سودایی بود
Бар умеди зиндаи симое буд
بر امید زندهسیمایی بود
Он даравгар рӯй оварда ба чӯб
آن دروگر روی آورده به چوب
Бар умеди хизмати ма рӯй хуб
بر امید خدمت مهروی خوب
Бар умеди зинда Эй кун иҷтиҳод
بر امید زندهای کن اجتهاد
Ков нагардад баъди рӯзии ду ҷамод
کاو نگردد بعدِ روزی دو جماد
Мӯнисии мгзини хасиро аз хасӣ
مونسی مگزین خسی را از خسی
Орият бошад дарави он мӯнисӣ
عاریت باشد درو آن مونسی
Инси ту бо модар ва бобо куҷост
انس تو با مادر و بابا کجاست
Гар ба ҷузи ҳақи мўнсонтро вафост
گر به جز حق مونسانت را وفاست
Инси ту бо дояу лоло чаҳ шуд
انس تو با دایه و لالا چه شد
Гар касе шояд бғири ҳақи ъзд
گر کسی شاید بغیر حق عضد
Инси ту бо шер ва бо пистон намонад
انس تو با شیر و با پستان نماند
Нафрати ту аз дабиристон намонад
نفرت تو از دبیرستان نماند
Он шуъоъӣ буд бар деворашон
آن شعاعی بود بر دیوارشان
Ҷониби хуршед во рафт он нишон
جانب خورشید وا رفت آن نشان
Бар ҳар он чизе ки уфтад он шуъоъ
بر هر آن چیزی که افتد آن شعاع
Ту бар он ҳам ошиқи ое эй шуҷоъ
تو بر آن هم عاشق آیی ای شجاع
Ишқи ту бар ҳар чаҳ он мавҷӯд буд
عشق تو بر هر چه آن موجود بود
Он зи васфи ҳақи зарандӯд буд
آن ز وصف حق زر اندود بود
Чун зарӣ бо асл рафт ва мис бимонад
چون زری با اصل رفت و مس بماند
Табъ сайр омад талоқ ӯ баранд
طبع سیر آمد طلاق او براند
Аз зарандӯд сафоташ по бикаш
از زر اندود صفاتش پا بکش
Аз ҷаҳолати қалбро кам гӯии хуш
از جهالت قلب را کم گوی خوَش
Кони хушӣ дар қалбҳо орият аст
کان خوشی در قلبها عاریت است
Зери зинати моя безинат аст
زیر زینت مایهٔ بیزینت است
Зари з рӯй қалб дар кон ме равад
زر ز روی قلب در کان میرود
Сӯии он кони рӯи ту ҳам кон ме равад
سوی آن کان رو تو هم کآن میرود
Нур аз девор то хур ме равад
نور از دیوار تا خور میرود
Ту бидон хури рӯ ки дар хур ме равад
تو بدان خور رو که در خور میرود
Зин сипас бустони ту об аз осмон
زین سپس بستان تو آب از آسمان
Чун надидӣ ту вафо дар новдон
چون ندیدی تو وفا در ناودان
Маъдан дунба набошад доми гург
معدن دنبه نباشد دام گرگ
Кӣ шиносади маъдани он гурги сутург
کی شناسد معدن آن گرگ سترگ
Зари гумони бурданди баста дар гиреҳ
زر گمان بردند بسته در گره
намешитобиданд мағрурон ба даҳ
میشتابیدند مغروران به ده
Ҳамчунин хандон ва рақсон ме шуданд
همچنین خندان و رقصان میشدند
Сӯии он дулоб чархӣ ме заданд
سوی آن دولاب چرخی میزدند
Чун ҳамеи диданд мурғӣ ме парид
چون همیدیدند مرغی میپرید
Ҷониби даҳ сабр ҷома ме дарид
جانب ده صبر جامه میدرید
Ҳар ки меомад зи даҳ аз сӯй ӯ
هر که میآمد ز ده از سوی او
Бӯса медоданд хуш бар рӯй ӯ
بوسه میدادند خوش بر روی او
Гар ту рӯй ёри моро дида Эй
گر تو روی یار ما را دیدهای
Пас ту ҷонро ҷон ва моро дида Эй
پس تو جان را جان و ما را دیدهای