Ҳамчуи маҷнӯни кови сегиро ме навохт
همچو مجنون کاو سگی را مینواخت
Бӯса аш медод ва пешаш ме гудохт
بوسهاش میداد و پیشش میگداخت
Гирд ӯ май гашти хозеъ дар тавоф
گرد او میگشت خاضع در طواف
Ҳам ҷлоб шукраш медод соф
هم جلاب شکرش میداد صاف
БўолФзўлӣ гуфт эй маҷнӯни хом
بوالفضولی گفت ای مجنون خام
Ин чаҳ шидсти ин ки май ореи мудом
این چه شیدست این که میآری مدام
Пўзи саги доим палидӣ ме хӯрд
پوز سگ دایم پلیدی میخورد
Мақъади худро ба лаб май астарад
مقعد خود را به لب میاسترد
Айбҳои саги басӣ ӯ бар шимурд
عیبهای سگ بسی او بر شمرد
Айби дон аз ғайби дони бӯеи набард
عیبدان از غیبدان بویی نبرد
Гуфт маҷнӯни ту ҳамаи нақшӣу тан
گفت مجنون تو همه نقشی و تن
Андари о ва бингараш аз чашми ман
اندر آ و بنگرش از چشم من
Кин тилисм баста мавлоаст ин
کاین طلسم بستهٔ مولیست این
Посбон кӯча Лайлӣаст ин
پاسبان کوچهٔ لیلیست این
Ҳамнишин байну дилу ҷону шинохт
همنشین بین و دل و جان و شناخت
Ков куҷо багазеду маскани гоҳи сохт
کاو کجا بگزید و مسکنگاه ساخت
ӯ саги фаррухи рух Каҳф манаст
او سگ فرخرخ کهف منست
Блак ӯ ҳам дард ва ҳам лҳФ манаст
بلک او همدرد و هملهف منست
Он сегӣ ки бошад андари кӯй ӯ
آن سگی که باشد اندر کوی او
Ман ба шерон кӣ даҳуми як мӯӣ ӯ
من به شیران کی دهم یک موی او
эй ки шерони мари сагонашро ғулом
ای که شیران مر سگانش را غلام
Гуфт имкон нест хомаши вассалом
گفت امکان نیست خامش والسلام
Гар з сӯрат бигузаред эй дӯстон
گر ز صورت بگذرید ای دوستان
Ҷинатасту гулистон дар гулистон
جنت است و گلستان در گلستان
Сӯрати худ чун шикастии сӯхтӣ
صورت خود چون شکستی سوختی
Сӯрати кулро шикасти омухтӣ
صورت کل را شکست آموختی
Баъд аз он ҳар сӯратиро башиканӣ
بعد از آن هر صورتی را بشکنی
Ҳамчуи ҳайдари боби хайбар бар кунӣ
همچو حیدر باب خیبر بر کنی
Сғбаҳ сӯрат шуд он хоҷаи салим
سغبهٔ صورت شد آن خواجهٔ سلیم
Ки ба даҳ мешуд ба гуфтории сқим
که به ده میشد به گفتاری سقیم
Сӯии доми он тамаллуқи шодмон
سوی دام آن تملق شادمان
Ҳамчуи мурғии сӯии донаи имтиҳон
همچو مرغی سوی دانهٔ امتحان
Аз карам донист мурғи он дона ро
از کرم دانست مرغ آن دانه را
Ғоят ҳирсаст на ҷӯади он ато
غایت حرص است نه جود آن عطا
Мурғакон дар тамаъи донаи шодмон
مرغکان در طمع دانه شادمان
Сӯии он тазвири парону давон
سوی آن تزویر پران و دوان
Гар зи шодии хоҷа огоҳат кунам
گر ز شادی خواجه آگاهت کنم
Тарсам эй раҳи рӯ ки бегоҳат кунам
ترسم ای رهرو که بیگاهت کنم
Мухтасар кардам чу омад даҳ падед
مختصر کردم چو آمد ده پدید
Худ набӯд он даҳ раҳ дигар гузид
خود نبود آن ده ره دیگر گزید
Қурби моҳии даҳ ба даҳ ме тохтанд
قرب ماهی ده به ده میتاختند
Зонк роҳи даҳ накӯ нашнохтанд
زانک راه ده نکو نشناختند
Ҳар ки дар раҳ беқлоўзӣ равад
هر که در ره بی قلاوزی رود
Ҳар ду рӯзаи роҳ садсола шавад
هر دو روزه راه صدساله شود
Ҳар ки тозад сӯии каъба бе далел
هر که تازد سوی کعبه بی دلیل
Ҳамчуи ин саргаштагон гардад залил
همچو این سرگشتگان گردد ذلیل
Ҳар ки гирад пешае бе Авесто
هر که گیرد پیشهای بیاوستا
Риш хндӣ шуд ба шаҳру рӯсто
ریشخندی شد به شهر و روستا
Ҷуз ки нодир бошад андари хоФқин
جز که نادر باشد اندر خافقین
Одамии сар бар занад бе волидайн
آدمی سر بر زند بی والدین
Мол ӯ ёбад ки касбӣ ме кунад
مال او یابد که کسبی میکند
Нодарӣ бошад ки бар ганҷӣ занад
نادری باشد که بر گنجی زند
МстФоиии кӯ ки ҷисмаши ҷон буд
مصطفایی کو که جسمش جان بود
То ки рҳмни илми алқуръон буд
تا که رحمن علمالقرآن بود
Аҳли танро ҷумлаи илми болқлм
اهل تن را جمله علم بالقلم
Воситаи афрошт дар базли карам
واسطه افراشت در بذل کرم
Ҳар ҳарисӣ ҳаст маҳрӯм эй писар
هر حریصی هست محروم ای پسر
Чун ҳарисони таги Марви оҳиста тар
چون حریصان تگ مرو آهستهتر
Андари он раҳи ранҷҳо диданду тоб
اندر آن ره رنجها دیدند و تاب
Чун азоби мурғи хокӣ дар азоб
چون عذاب مرغ خاکی در عذاب
Сайр гашта аз даҳ ва аз рӯсто
سیر گشته از ده و از روستا
Вази шикаррези чунон нои Авесто
وز شکرریز چنان نا اوستا