Он занӣ ҳар соли зоиидии писар

آن زنی هر سال زاییدی پسر

Беш аз шаш ма набӯдӣ ъмрўр

بیش از شش مه نبودی عمرور

Ёсаи ма ё чори маи гаштии табоҳ

یاسه مه یا چار مه گشتی تباه

Нола кард он зан ки афғон эй илоҳ

ناله کرد آن زن که افغان ای اله

На муҳим бораст ва се моҳами фараҳ

نه مهم بارست و سه ماهم فرح

Неъматами зутар рӯ аз қавси қзҳ

نعمتم زوتر رو از قوس قزح

Пеши мардон худо кардӣ нафир

پیش مردان خدا کردی نفیر

Зини шикояти он зан аз дарди нзир

زین شکایت آن زن از درد نذیر

Бист фарзанди ин чунин дар гӯр рафт

بیست فرزند این‌چنین در گور رفت

Оташӣ дар ҷонишон афтод тафт

آتشی در جانشان افتاد تفت

То шабӣ бинмуд ӯро ҷаннатӣ

تا شبی بنمود او را جنتی

Боқӣии сабзии хушӣ бе знтӣ

باقیی سبزی خوشی بی ضنتی

Боғ гуфтам неъмат беКиев ро

باغ گفتم نعمت بی‌کیف را

Косли нъмтҳосту маҷмаъи боғҳо

کاصل نعمتهاست و مجمع باغها

Варна лои айни рот чаҳ ҷои боғ

ورنه لا عین رات چه جای باغ

Гуфт нури ғайбро яздони чароғ

گفت نور غیب را یزدان چراغ

Мисли набӯд он мисоли он буд

مثل نبود آن مثال آن بود

То баради буии онк ӯ ҳайрон буд

تا برد بوی آنک او حیران بود

Ҳосили он зан дид онро маст шуд

حاصل آن زن دید آن را مست شد

Зон таҷаллии он заъиф аз даст шуд

زان تجلی آن ضعیف از دست شد

Дид дар қасрии набиштаи номи хеш

دید در قصری نبشته نام خویش

Он худ донисташ он маҳбӯби кеш

آن خود دانستش آن محبوب‌کیش

Баъд аз он гуфтанд кин неъмат варост

بعد از آن گفتند کین نعمت وراست

Кӯи бҷони бозӣ ба ҷузи содиқи нхост

کو بجان بازی به جز صادق نخاست

Хизмат бисёр мебоист кард

خدمت بسیار می‌بایست کرد

Мари туро то бар хурии зин чошт хӯрд

مر ترا تا بر خوری زین چاشت‌خورد

Чун ту коҳил будӣ андари илтиҷо

چون تو کاهل بودی اندر التجا

Он мусӣбатҳо иваз додат худо

آن مصیبتها عوض دادت خدا

Гуфт ё раб то ба сад солу фузун

گفت یا رب تا به صد سال و فزون

Ин чунинам даҳ бирез аз ман ту хӯн

این چنینم ده بریز از من تو خون

Андари он боғ ӯ чу омад пеши пеш

اندر آن باغ او چو آمد پیش پیش

Дид дар ваии ҷумлаи фарзандони хеш

دید در وی جمله فرزندان خویش

Гуфт аз ман кам шуд аз ту гум нашуд

گفت از من کم شد از تو گم نشد

Бе ду чашми ғайби кас мардум нашуд

بی دو چشم غیب کس مردم نشد

Ту накардӣ Фсд ва аз бинии давид

تو نکردی فصد و از بینی دوید

Хӯни афзӯн то зи таб ҷонат раҳед

خون افزون تا ز تب جانت رهید

Мағз ҳар мива бааст аз пӯсташ

مغز هر میوه بهست از پوستش

Пӯсти дони танроу мағзи он дӯсташ

پوست دان تن را و مغز آن دوستش

Мағз нағзӣ дорад охири одамӣ

مغز نغزی دارد آخر آدمی

Икдмии онро талабгар зон дамӣ

یکدمی آن را طلب گر زان دمی