Бар малулони ин мукаррар карданаст

بر ملولان این مکرر کردنست

Назд ман умр мукаррар бурданаст

نزد من عمر مکرر بردنست

Шамъ аз барқи мукаррар бар шавад

شمع از برق مکرر بر شود

Хок аз тоби мукаррар зар шавад

خاک از تاب مکرر زر شود

Гар ҳазорон толибанд ва як малул

گر هزاران طالب‌اند و یک ملول

Аз рисолат боз мемонад расӯл

از رسالت باز می‌ماند رسول

Ин расӯлони замири розгў

این رسولان ضمیر رازگو

Мустамеъ хоҳанд исрофили ху

مستمع خواهند اسرافیل‌خو

Нихватӣ доранду кубро чун шаҳон

نخوتی دارند و کبری چون شهان

Чокарӣ хоҳанд аз аҳли ҷаҳон

چاکری خواهند از اهل جهان

То адабҳошони бҷогаҳи новарӣ

تا ادبهاشان بجاگه ناوری

Аз рисолаташон чигуна бар хурӣ

از رسالتشان چگونه بر خوری

Кӣ расонанд он амонатро бтў

کی رسانند آن امانت را بتو

То набошӣ пешашони рокъи дўтў

تا نباشی پیششان راکع دوتو

Ҳар адабашон кӣ ҳаме ояд писанд

هر ادبشان کی همی‌آید پسند

Комднди эшон зи айвони баланд

کامدند ایشان ز ایوان بلند

На гдоённд каз ҳар хидматӣ

نه گدایانند کز هر خدمتی

Аз ту доранд эй музаввари миннатӣ

از تو دارند ای مزور منتی

Лек бо берғбтиҳо эй замир

لیک با بی‌رغبتیها ای ضمیر

Садақа султон биафшон вои мгир

صدقهٔ سلطان بیفشان وا مگیر

Аспи худро эй расӯли осмон

اسپ خود را ای رسول آسمان

Дар малулони мангару андари ҷаҳон

در ملولان منگر و اندر جهان

Фаррухи он туркӣ ки астизаҳ наад

فرخ آن ترکی که استیزه نهد

Аспаши андари хандақи оташи ҷаҳд

اسپش اندر خندق آتش جهد

Гарм гирданд фарсро ончунон

گرم گرداند فرس را آنچنان

Ки кунад оҳанги авҷи осмон

که کند آهنگ اوج آسمان

Чашмро аз ғайру ғайрати дӯхта

چشم را از غیر و غیرت دوخته

Ҳамчуи оташи хушк ватарро сӯхта

همچو آتش خشک و تر را سوخته

Гар пушаймонӣ бирав айбӣ кунад

گر پشیمانی برو عیبی کند

Оташи аввал дар пушаймонӣ занад

آتش اول در پشیمانی زند

Худ пушаймонӣ наравед аз адам

خود پشیمانی نروید از عدم

Чун бибинад гармии соҳиби қадам

چون ببیند گرمی صاحب‌قدم