Асп донад бонгу буии шер ро

اسپ داند بانگ و بوی شیر را

Гарчи ҳайвонаст ало нодаро

گرچه حیوانست الا نادرا

Бали адуи хешро ҳар ҷонвар

بل عدو خویش را هر جانور

Худ бидонад аз нишон ва аз асар

خود بداند از نشان و از اثر

Рӯз хФошк наёрад бар парид

روز خفاشک نیارد بر پرید

Шаб бурун омад чу дуздон ва чаред

شب برون آمد چو دزدان و چرید

Аз ҳамаи маҳрӯмтар хафоаш буд

از همه محروم‌تر خفاش بود

Ки адуи офтоби фош буд

که عدو آفتاب فاش بود

На тавонад дар масофаш захм хӯрд

نه تواند در مصافش زخم خورد

На бнФрини тондш маҳҷӯр кард

نه بنفرین تاندش مهجور کرد

Офтобӣ ки бигардонад қафоаш

آفتابی که بگرداند قفاش

Аз барои ғуссау қаҳри хафоаш

از برای غصه و قهر خفاش

Ғояти лутфу камол ӯ буд

غایت لطف و کمال او بود

Гарна хФошши куҷо монеъ шавад

گرنه خفاشش کجا مانع شود

Душманигирӣ бҳди хеши гир

دشمنی گیری بحد خویش گیر

То буд мумкин ки гирдонеи асир

تا بود ممکن که گردانی اسیر

Қатра бо қулзум чу астизаҳ кунад

قطره با قلزم چو استیزه کند

Аблаҳаст ӯ риши худ бар ме кунад

ابلهست او ریش خود بر می‌کند

Ҳиялат ӯ аз сболш нагзарад

حیلت او از سبالش نگذرد

Чанбараи ҳуҷраи қамар чун бар дард

چنبرهٔ حجرهٔ قمر چون بر درد

Бо адуи офтоби ин бади итоб

با عدو آفتاب این بد عتاب

эй адуи офтоби офтоб

ای عدو آفتاب آفتاب

эй адуи офтобӣ каз фарш

ای عدو آفتابی کز فرش

намебилразад офтобу ахтараш

می‌بلرزد آفتاب و اخترش

Ту аду ӯ нае хасми худӣ

تو عدو او نه‌ای خصم خودی

Чаҳ ғами оташро ки ту ҳизум шудӣ

چه غم آتش را که تو هیزم شدی

эй аҷаб аз сӯзишат ӯ кам шавад

ای عجب از سوزشت او کم شود

ё зи дарди сӯзишати пар ғам шавад

یا ز درد سوزشت پر غم شود

Раҳматаш на раҳмати одам буд

رحمتش نه رحمت آدم بود

Ки мизоҷи раҳми одами ғам буд

که مزاج رحم آدم غم بود

Раҳмат махлуқ бошад ғуссаи нок

رحمت مخلوق باشد غصه‌ناک

Раҳмати ҳақ аз ғаму ғуссаи сети пок

رحمت حق از غم و غصه‌ست پاک

Раҳмат бе чун чунин дон эй падар

رحمت بی‌چون چنین دان ای پدر

Ноед андари ваҳм аз ваии ҷузи асар

ناید اندر وهم از وی جز اثر