Рӯи ниҳоди он ошиқи хунобаи рез
رو نهاد آن عاشق خونابهریز
Дили тпони сӯии Бухорои гарму тез
دلطپان سوی بخارا گرم و تیز
Реги омўни пеш ӯ ҳамчун ҳарир
ریگ آمون پیش او همچون حریر
Оби Ҷайҳуни пеш ӯ чун обгир
آب جیحون پیش او چون آبگیر
Он биёбони пеш ӯ чун гулистон
آن بیابان پیش او چون گلستان
намефитод аз ханда ӯ , чун гули ситон
میفتاد از خنده او ، چون گل ستان
Дар Самарқандаст қанд аммо лабаш
در سمرقندست قند اما لبش
Аз Бухоро ёфт ва он шуд мазҳабаш
از بخارا یافت و آن شد مذهبش
эй Бухорои ақл афзо бӯда Эй
ای بخارا عقلافزا بودهای
Лекини азмни ақлу дайни брбўдаҳ Эй
لیکن ازمن عقل و دین بربودهای
Бадар меҷӯям аз онам чун ҳилол
بدر میجویم از آنم چون هلال
Садр меҷӯям дарин сафи нъол
صدر میجویم درین صف نعال
Чун саводи он Бухороро бидид
چون سواد آن بخارا را بدید
Дар саводи ғам баёзӣ шуд падед
در سواد غم بیاضی شد پدید
Соъатӣ афтод биҳушу дароз
ساعتی افتاد بیهوش و دراز
Ақл ӯ парид дар бустони роз
عقل او پرید در بستان راز
Бар сару рӯйиш гулобӣ ме заданд
بر سر و رویش گلابی میزدند
Аз гулоби ишқ ӯ ғофил баданд
از گلاب عشق او غافل بدند
ӯ гулистонӣ наоне дида буд
او گلستانی نهانی دیده بود
Ғорати ишқаши зи худ бибрида буд
غارت عشقش ز خود ببریده بود
Ту фусурдаи дархури ин дам на Эй
تو فسرده درخور این دم نهای
Бо шукри мақрун нае гарчи Не
با شکر مقرون نهای گرچه نیی
Рахти ақлат бо туасту оқилӣ
رخت عقلت با توست و عاقلی
Каз ҷнўдои лами трўҳои ғофилӣ
کز جنودا لم تروها غافلی