Он шағолӣ рафт андари хами ранг

آن شغالی رفت اندر خُمّ رنگ

Андари он хам кард як соъати диранг

اندر آن خُم کرد یک ساعت درنگ

Пас бар омад пӯсташи рангин шуда

پس بر آمد پوستش رنگین شده

Ки манам товуси алӣин шуда

که منم طاووس علیین شده

Пашми рангини равнақ хуш ёфта

پشم رنگین رونق خوش یافته

Офтоби он рангҳо бар тофта

آفتاب آن رنگ‌ها بر تافته

Дид худро сабзу сурху Фўру зард

دید خود را سبز و سرخ و فُور و زرد

Хештанро бар шағолон арза кард

خویشتن را بر شغالان عرضه کرد

Ҷумла гуфтанд эй шғолк ҳол чист

جمله گفتند ای شغالک حال چیست؟

Ки туро дар сари нишотии млтўист

که تو را در سر نشاطی ملتویست

Аз нишот аз мо карона карда Эй

از نشاط از ما کرانه کرده‌ای

Ин такаббур аз куҷо оварда Эй

این تکبر از کجا آورده‌ای؟

Як шағолии пеш ӯ шуд к-эии фалон

یک شغالی پیش او شد کای فلان

Шед кардӣ ё шудӣ аз хуши дилон

شید کردی یا شدی از خوش‌دلان؟

Шед кардӣ то ба минбар бар ҷҳӣ

شید کردی تا به منبر برجهی

То зи лофи ин халқро ҳасрати диҳӣ

تا ز لاف این خلق را حسرت دهی

Бас бкўшидӣ надидӣ гарме

بس بکوشیدی ندیدی گرمیی

Пас з шед овардае бе шарме

پس ز شید آورده‌ای بی‌شرمیی

Гармии он авлиё ва анбиёст

گرمی، آنِ اولیا و انبیاست

Боз бе шармии паноҳ ҳар дағост

باز بی‌شرمی پناه هر دغاست

Ки илтифоти халқи сӯии худ кашанд

که التفات خلق سوی خود کشند

Ки хушем ва аз даруни баси нохўшнд

که خوشیم و از درون بس ناخوشند