То яке меҳмон дар омад вақти шаб

تا یکی مهمان در آمد وقت شب

Кӯ шунида буд он сяти аҷаб

کو شنیده بود آن صیت عجب

Аз барои озмӯн ме озмуд

از برای آزمون می‌آزمود

Зонк баси мардонау ҷони сайр буд

زانک بس مردانه و جان سیر بود

Гуфт кам гирами сару ашкмбаҳ Эй

گفت کم گیرم سر و اشکمبه‌ای

Рафтаи гир аз ганҷи ҷони як ҳуба Эй

رفته گیر از گنج جان یک حبه‌ای

Сӯрати тан гӯ бирав ман кистам

صورت تن گو برو من کیستم

Нақш кам ноед чу ман боқистм

نقش کم ناید چو من باقیستم

Чун нафхат будам аз лутфи худо

چون نفخت بودم از لطف خدا

Нафх ҳақ бошам з ноӣ тани ҷудо

نفخ حق باشم ز نای تن جدا

То науфтад бонги нафхаши ин тараф

تا نیفتد بانگ نفخش این طرف

То раҳад он гавҳар аз тангин садаф

تا رهد آن گوهر از تنگین صدف

Чун тмнўо мӯат гуфт эй содиқин

چون تمنوا موت گفت ای صادقین

Содиқами ҷонро барафшонам барин

صادقم جان را برافشانم برین