Он шунидӣ ту ки дар Ҳиндӯстон
آن شنیدی تو که در هندوستان
Дид доноӣ , гуруҳеи дӯстон
دید دانایی، گروهی دوستان
Гуруснаи монда шуда бебаргу ъўр
گُرْسنه مانده شده بیبرگ و عور
Май расиданд аз сафар аз роҳи давр
میرسیدند از سفر از راه دور
Меҳр доноииш ҷӯшед ва бигуфт
مهرِ داناییش جوشید و بگفت
Хуши саломишон ва чун гулбуни шкФт
خوش سلامیشان و چون گلبن شکفت
Гуфт донам каз тҷўъи вази хало
گفت دانم کز تجوع وز خلا
Ҷамъ омад ранҷатони зини Карбало
جمع آمد رنجتان زین کربلا
Лек аллоҳи аллоҳ эй қавми ҷалил
لیک الله الله ای قومِ جلیل
То набошад хӯрдатон , фарзанди пел
تا نباشد خوردتان، فرزندِ پیل
Пел ҳаст ин сӯ ки акнӯн май равед
پیل هست این سو که اکنون میروید
Пели зодаи мшкриду бишанвед
پیلزاده مشکرید و بشنوید
Пел бачагонанд андари роҳатон
پیلبچگانند اندر راهتان
Сайд эшон ҳаст баси дилхоҳатон
صید ایشان هست بس دلخواهتان
Бас заъифанду латифу баси самин
بس ضعیفاند و لطیف و بس سمین
Лек модар ҳаст толиб дар камӣн
لیک مادر هست طالب در کمین
Аз паии фарзанди сад фарсанги роҳ
از پی فرزند صد فرسنگ راه
ӯ бигардад дар ҳнину оҳи оҳ
او بگردد در حنین و آه آه
Оташ ва дӯд ояд аз хартум ӯ
آتش و دود آید از خرطومِ او
Алҳзр зон кӯдаки марҳӯм ӯ
الحذر زان کودکِ مرحومِ او
Авлиёи атфол ҳақанд эй писар
اولیا اطفال حقاند ای پسر
Ғоибӣу ҳозирии бас бо хабар
غایبی و حاضری بس با خبر
Ғоибии мандяш аз нақсонишон
غایبی مندیش از نقصانشان
Ков кашад кин аз барои ҷонишон
کاو کشد کین از برای جانشان
Гуфт : атфол мананд ин авлиё
گفت: اطفال مناند این اولیا
Дар ғарибии фард , аз кору киё
در غریبی فرد، از کار و کیا
Аз барои имтиҳон , хору ятем
از برای امتحان، خوار و یتیم
Лек андари сар , манам ёру надим
لیک اندر سِر، منم یار و ندیم
Пушти дори ҷумлаи исматҳои ман
پشتدارِ جمله عصمتهای من
Гўиё ҳастанд худ , аҷзои ман
گوییا هستند خود، اجزای من
Ҳону ҳони ин далқи пӯшон ман анд
هان و هان این دلقپوشانِ مناند
Сад ҳазор андари ҳазор ва як тан анд
صد هزار اندر هزار و یک تناند
Варна кӣ кардӣ ба як чӯбии ҳунар
ورنه کی کردی به یک چوبی هنر
Мӯсо ӣӣ , фиръавнро зеру зибр ?
موسییی، فرعون را زیر و زِبَر؟
Варна кӣ кардӣ ба як нафрини бад
ورنه کی کردی به یک نفرینِ بد
Нӯҳ , шарқу ғарбро ғарқоби худ ?
نوح، شرق و غرب را غرقاب خوَد؟
Брнкндии як дуои лути род
برنَکَندی یک دعای لوطِ راد
Ҷумлаи шаҳристонашонро бе мурод
جمله شهرستانشان را بیمراد
Гашти шаҳристон чун фирдавсашон
گشت شهرستان چون فردوسشان
Диҷлаи оби сияҳ , рӯи байни нишон
دجلهٔ آب سیه، رو بین نشان
Сӯии шоми сети ин нишон ва ин хабар
سوی شامست این نشان و این خبر
Дар раҳ қудсаш бибинӣ дар гузар
در ره قدسش ببینی در گذر
Сад ҳазорон зи анбиёии ҳақи параст
صد هزاران ز انبیای حقپرست
Худ ба ҳар қарнии сиёсатҳо ба даст
خود بههر قرنی سیاستها بهدست
Гар бигӯям венаи баён афзӯн шавад
گر بگویم وین بیان افزون شود
Худ , ҷигари чбўд ки киҳо хӯн шавад
خود، جگر چِبْوَد که کُهها خون شود
Хӯн шавад киҳоу бози он бФсрд
خون شود کُهها و باز آن بِفْسُرد
Ту набинӣ хӯн шудан , кӯрӣу рад
تو نبینی خونشدن، کوری و رد
Турфаи кӯрии дурбини тизчшм
طرفه کوری دوربینِ تیزچشم
Лек аз уштур набинад ғайри пашм
لیک از اُشتُر نبیند غیرِ پشم
Мӯ ба мӯ бинад зи сарфаи ҳирси инс
مو به مو بیند ز صرفه حرص انس
Рақс бемақсӯд дорад ҳамчуи хирс
رقصِ بیمقصود دارد همچو خرس
Рақс онҷо кун ки худро башиканӣ
رقص آنجا کن که خود را بشکنی
Пунбаро аз риши шаҳвати бркнӣ
پنبه را از ریشِ شهوت بَرکَنی
Рақсу ҷавлон бар сар майдон кунанд
رقص و جولان بر سرِ میدان کنند
Рақси андари хӯни худ мардон кунанд
رقص اندر خونِ خود مردان کنند
Чун раҳанд аз дасти худ дастӣ зананд
چون رهند از دستِ خود دستی زنند
Чун ҷҳнд аз нақси худ рақсӣ кунанд
چون جهند از نقصِ خود رقصی کنند
Мутрибонишон аз дарун , даф ме зананд
مطربانْشان از درون، دف میزنند
Баҳрҳо дар шӯрашон каф ме зананд
بحرها در شورشان کف میزنند
Ту набинӣ лек баҳри гӯшашон
تو نبینی لیک بهرِ گوششان
Баргҳо бар шохҳо ҳам кафи занон
برگها بر شاخها هم کفزنان
Ту набинӣ баргҳоро каф задан
تو نبینی برگها را کفزدن
Гӯши дил бояд на ин гӯши бадан
گوشِ دل باید نه این گوشِ بدن
Гӯш сар барбанд аз ҳазлу дурӯғ
گوشِ سَر بَربَند از هَزْل و دروغ
То бибинӣ шаҳри ҷон бо фурӯғ
تا ببینی شهرِ جانِ بافروغ
Сар кашад гӯши Муҳамад дар сухан
سر کشد گوشِ محمد در سخن
Каш бигӯед дар набии ҳақи ҳўи изн
کش بگوید در نبی حق هو اذن
Сар ба сар , гӯши сет ва чашмаст ин набӣ
سربهسر، گوشست و چشم است این نبی
Тоза зу мо мрзъи сет ӯ , мо сбӣ
تازه زو ما مرضعست او، ما صبی
Ин сухан , поён надорад бози рон
این سخن، پایان ندارد باز ران
Сӯии аҳли пел ва бар оғози рон
سوی اهلِ پیل و بر آغاز ران