намекашид аз биҳшиаш дар баён
میکشید از بیهشیاش در بیان
Андаки андак аз карами садри ҷаҳон
اندک اندک از کرم صدر جهان
Бонг зад дар гӯш ӯ шаҳи к-эии гадо
بانگ زد در گوش او شه کای گدا
Зари нисори оўрдмти домани гшо
زر نثار آوردمت دامن گشا
Ҷони ту кандар фироқам май тпид
جان تو کاندر فراقم میطپید
Чунк зинҳораши расидам чун рамед
چونک زنهارش رسیدم چون رمید
эй бидида дар фироқами гарму сард
ای بدیده در فراقم گرم و سرد
Бо худ о аз бехудӣу бози гирд
با خود آ از بیخودی و باز گرد
Мурғи хонаи уштуриро бе хирад
مرغ خانه اشتری را بی خرد
Расми муҳимонаш ба хона май барад
رسم مهمانش به خانه میبرد
Чун ба хонаи мурғи уштури пои ниҳод
چون به خانه مرغ اشتر پا نهاد
Хонаи вайрони гашту сақф андар фитод
خانه ویران گشت و سقف اندر فتاد
Хона мурғаст ҳушу ақли мо
خانهٔ مرغست هوش و عقل ما
Ҳуши солеҳи толиби ноқаи худо
هوش صالح طالب ناقهٔ خدا
Ноқа чун сар кард дар обу гулаш
ناقه چون سر کرد در آب و گلش
На гул онҷо монад на ҷону дилаш
نه گل آنجا ماند نه جان و دلش
Кард фазли ишқи инсонро фузул
کرد فضل عشق انسان را فضول
Зини фузуни ҷӯии злўмсту ҷҳўл
زین فزونجویی ظلومست و جهول
Ҷоҳиласт ва андарин мушкили шикор
جاهلست و اندرین مشکل شکار
намекашад харгӯши ширӣ дар канор
میکشد خرگوش شیری در کنار
Кӣ канор андар кашидӣ шер ро
کی کنار اندر کشیدی شیر را
Гар бдонстӣ ва дидӣ шер ро
گر بدانستی و دیدی شیر را
Золимаст ӯ бар худ ва бар ҷони худ
ظالمست او بر خود و بر جان خود
Зулми байн каз адлҳо гӯ май барад
ظلم بین کز عدلها گو میبرد
Ҷаҳл ӯ мари илмҳоро Авестоад
جهل او مر علمها را اوستاد
Зулм ӯ мари адлҳоро шуд ршод
ظلم او مر عدلها را شد رشاد
Даст ӯ бигирифт кини рафтаи дамаш
دست او بگرفت کین رفته دمش
Онгаҳе ояд ки ман дами бхшмш
آنگهی آید که من دم بخشمش
Чун ба ман зинда шавад ин мурдаи тан
چون به من زنده شود این مردهتن
Ҷон ман бошад ки рӯи орад ба ман
جان من باشد که رو آرد به من
Ман кунам ӯро азин ҷони муҳташам
من کنم او را ازین جان محتشم
Ҷон ки ман бахшам бибинад бахшишам
جان که من بخشم ببیند بخششم
Ҷон номаҳрам набинад рӯй дӯст
جان نامحرم نبیند روی دوست
Ҷузи ҳамон ҷони косл ӯ аз кӯй ӯст
جز همان جان کاصل او از کوی اوست
Дрдмми қассоби вори ин дӯст ро
دردمم قصابوار این دوست را
То ҳиллади он мағзи нағзаши пӯст ро
تا هلد آن مغز نغزش پوست را
Гуфт эй ҷони рамида аз бало
گفت ای جان رمیده از بلا
Васли моро дар кушодем алсло
وصل ما را در گشادیم الصلا
эй худ мо бехудӣу мастии ?ут
ای خود ما بیخودی و مستیات
эй з ҳаст мо ҳамора ҳастӣ ?ут
ای ز هست ما هماره هستیات
Бо ту бе лаби ин замони ман нав ба нав
با تو بی لب این زمان من نو به نو
Розҳои куҳна гӯям май шинав
رازهای کهنه گویم میشنو
Зонк он лабҳо азин дам май Ромад
زانک آن لبها ازین دم میرمد
Бар лаби ҷӯии ниҳон бар май дамад
بر لب جوی نهان بر میدمد
Гӯш бе гӯшии дарин дам бар гшо
گوش بیگوشی درین دم بر گشا
Баҳри рози иФъли аллоҳи мо ишо
بهر راز یفعل الله ما یشا
Чун салои васл бшнидн гирифт
چون صلای وصل بشنیدن گرفت
Андаки андаки мурда ҷунбидан гирифт
اندک اندک مرده جنبیدن گرفت
На кам аз хокаст каз ишваи сабо
نه کم از خاکست کز عشوهٔ صبا
Сабзи пӯшади сар бар орад аз фано
سبز پوشد سر بر آرد از فنا
Кам зи об нутфа набӯд каз хитоб
کم ز آب نطفه نبود کز خطاب
Юсуфон зойанд рух чун офтоб
یوسفان زایند رخ چون آفتاب
Кам з бодӣ нест шуд аз амр кун
کم ز بادی نیست شد از امر کن
Дар раҳми тоўсу мурғи хуши сухан
در رحم طاوس و مرغ خوشسخن
Кам зи кӯҳ санг набӯд каз влод
کم ز کوه سنگ نبود کز ولاد
Ноқае кони ноқаи ноқаи зоди зод
ناقهای کان ناقه ناقه زاد زاد
Зин ҳама бигузар на он мояи адам
زین همه بگذر نه آن مایهٔ عدم
Олимии зоду бзоиди дам ба дам
عالمی زاد و بزاید دم به دم
Бар ҷаҳид ва бар тпиду шоди шод
بر جهید و بر طپید و شاد شاد
Як ду чархӣ зад суҷуд андар фитод
یک دو چرخی زد سجود اندر فتاد