Он яке мард дўмў омад шитоб

آن یکی مرد دومو آمد شتاب

Пеши як ойӣнаи дори мустатоб

پیش یک آیینه دار مستطاب

Гуфт аз ришам сипедӣ кун ҷудо

گفت از ریشم سپیدی کن جدا

Ки арӯс нав гузидам эй Фтӣ

که عروس نو گزیدم ای فتی

Риш ӯ бибареду кули пешаши ниҳод

ریش او ببرید و کل پیشش نهاد

Гуфт ту багазин маро корӣ фитод

گفت تو بگزین مرا کاری فتاد

Ин савол ва он ҷавобаст он гузин

این سؤال و آن جوابست آن گزین

Ки сар инҳо надорад дарди дайн

که سر اینها ندارد درد دین

Он яке зад сайлеи мари зайд ро

آن یکی زد سیلیی مر زید را

Ҳамла кард ӯ ҳам барои кед ро

حمله کرد او هم برای کید را

Гуфт силии зан саволат ме кунам

گفت سیلی‌زن سؤالت می‌کنم

Пас ҷавобами гӯии вонгаҳ май занам

پس جوابم گوی وانگه می‌زنم

Бар қафоӣ ту задам омад троқ

بر قفای تو زدم آمد طراق

Як саволӣ дорам ӣнҷо дар вифоқ

یک سؤالی دارم اینجا در وفاق

Ин троқ аз даст ман будаст ё

این طراق از دست من بودست یا

Аз қафогоҳи ту эй фахри киё

از قفاگاه تو ای فخر کیا

Гуфт аз дарди ин фароғат нестам

گفت از درد این فراغت نیستم

Ки дарин фикру тафаккури бистум

که درین فکر و تفکر بیستم

Ту ки бе дардии ҳамеи андеши ин

تو که بی‌دردی همی اندیش این

Нест соҳиби дардро ин фикри ҳин

نیست صاحب‌درد را این فکر هین