Он яке дар аҳди Довӯди набӣ
آن یکی در عهد داوود نبی
Назд ҳар доноу пеш ҳар ғбӣ
نزد هر دانا و پیش هر غبی
Ин дуо мекард доими к-эии худо
این دعا میکرد دایم کای خدا
Сирватӣ беранҷ рӯзӣ кун маро
ثروتی بی رنج روزی کن مرا
Чун марои ту офаридии коҳилӣ
چون مرا تو آفریدی کاهلی
Захми хории сусти ҷанбии мнблӣ
زخمخواری سستجنبی منبلی
Бар харони пушти риш бе мурод
بر خران پشتریش بیمراد
Бори аспон ва астарон натавон ниҳод
بار اسپان و استران نتوان نهاد
Коҳилам чун офаридӣ эй миллӣ
کاهلم چون آفریدی ای ملی
Рӯзем даҳ ҳам зи роҳи коҳилӣ
روزیم ده هم ز راه کاهلی
Коҳилами ман сояи хспм дар вуҷӯд
کاهلم من سایه خسپم در وجود
Хуфтам андари сояи ин фазлу ҷӯад
خفتم اندر سایهٔ این فضل و جود
Коҳилону сояи хспонро магар
کاهلان و سایهخسپان را مگر
Рӯзе бинвиштае навъе дигар
روزیی بنوشتهای نوعی دگر
Ҳар киро пойаст ҷӯяд рӯзе
هر که را پایست جوید روزیی
Ҳар киро по нест кун дилсӯзе
هر که را پا نیست کن دلسوزیی
Ризқро май рон ба сӯии он ҳазин
رزق را میران به سوی آن حزین
Абрро борон ба сӯй ҳар замин
ابر را باران به سوی هر زمین
Чун заминро по набошад ҷӯади ту
چون زمین را پا نباشد جود تو
Абрро ронад ба сӯй ӯ дўтў
ابر را راند به سوی او دوتو
Тифлро чун по набошад модараш
طفل را چون پا نباشد مادرش
Ояду резади вазифа бар сараш
آید و ریزد وظیفه بر سرش
Рӯзе хоҳам бногаҳ бе тъб
روزیی خواهم بهناگه بی تعب
Ки надорам ман зи кӯшиши ҷузи талаб
که ندارم من ز کوشش جز طلب
Муддат бисёр мекард ин дуо
مدت بسیار میکرد این دعا
Рӯз то шаби шаби ҳамаи шаб то зҳӣ
روز تا شب، شب همه شب تا ضحی
Халқ механдид бар гуфтор ӯ
خلق میخندید بر گفتار او
Бар тамаъи хомӣ ва бар бигор ӯ
بر طمعخامی و بر بیگار او
Ки чаҳ мегуяд аҷаби ин сусти риш
که چه میگوید عجب این سستریش
ё касе додаст банги биҳшиш
یا کسی دادست بنگ بیهشیش
Роҳи рӯзии касб ва ранҷасту тъб
راهِ روزی کسب و رنجست و تعب
Ҳар касеро пеша Эй доду талаб
هر کسی را پیشهای داد و طلب
Атлбўои алорзоқи фии асбобҳо
اطلبوا الارزاق فی اسبابها
Адхлўи алоўтони ман абвобҳо
ادخلو الاوطان من ابوابها
Шоҳу султону расӯли ҳақ кунун
شاه و سلطان و رسول حق کنون
Ҳаст Довӯди набии зўи фунун
هست داود نبی ذو فنون
Бо чунон ъзӣу нозии кондрўст
با چنان عزی و نازی کاندروست
Ки гзидстши аноятҳои дӯст
که گزیدستش عنایتهای دوست
Мӯъҷизоташ бешумор ва бе адад
معجزاتش بی شمار و بی عدد
Мавҷи бахшоиши мадади андари мадад
موج بخشایش مدد اندر مدد
Ҳеҷ касро худ зи одам то кунун
هیچ کس را خود ز آدم تا کنون
Кӣ бадасти овози сад чун арғунун
کی بدست آواز صد چون ارغنون
Ки баҳр ваъзӣ бимиранд дивист
که بهر وعظی بمیراند دویست
Одамиро савт хубаш кард нест
آدمی را صوت خوبش کرد نیست
Шеру оҳӯ ҷамъ гардад он замон
شیر و آهو جمع گردد آن زمان
Сӯии тзкирши мғФли ин аз он
سوی تذکیرش مغفل این از آن
Кӯҳу мурғони ҳам рсоил бо дамаш
کوه و مرغان همرسایل با دمش
Ҳардуи андари вақти даъвати муҳаррамаш
هردو اندر وقت دعوت محرمش
Ин ва сад чандини мрўрои мӯъҷизот
این و صد چندین مرورا معجزات
Нури рӯйиш беҷаҳот ва дар ҷаҳот
نور رویش بیجهات و در جهات
Бо ҳамаи тамкини худои рӯзӣ ӯ
با همه تمکین خدا روزی او
Карда бошад бастаи андари ҷусту ҷӯ
کرده باشد بسته اندر جست و جو
Бе зираи бофӣу ранҷии рӯзяш
بی زرهبافی و رنجی روزیش
наменаёяд бо ҳамаи пирӯзяш
مینیاید با همه پیروزیش
Ин чунин мхзўли вопаси монда Эй
این چنین مخذول واپس ماندهای
Хонаи кандаи дуну гардуни ронда Эй
خانه کندهٔ دون و گردونراندهای
Ин чунин мудаббир ҳаме хоҳад ки зуд
این چنین مدبر همی خواهد که زود
Бетиҷорат пар кунад домани зи суд
بی تجارت پر کند دامن ز سود
Ин чунин гӣҷӣ биёмад дар миён
این چنین گیجی بیامد در میان
Ки бар оем бар фалак бе нардбон
که بر آیم بر فلک بی نردبان
Ин ҳаме гуфташ бтсхр рӯ бигир
این همیگفتش بتسخر رو بگیر
Ки раседат рӯзӣ ва омад бшир
که رسیدت روزی و آمد بشیر
Ва он ҳаме хандид моро ҳам бидиҳ
و آن همی خندید ما را هم بده
Зончи ёбии ҳадя эй солори даҳ
زانچ یابی هدیهای سالار ده
ӯ азин тшниъи мардуми венаи фусӯс
او ازین تشنیع مردم وین فسوس
Кам намекард аз дуоу чоплус
کم نمیکرد از دعا و چاپلوس
То ки шуд дар шаҳри маърӯфу шаҳир
تا که شد در شهر معروف و شهیر
Кӯи зи анбон тиҳӣ ҷӯяд панир
کو ز انبان تهی جوید پنیر
Шуд мисли дар хоми табъии он гадо
شد مثل در خامطبعی آن گدا
ӯ азин хоҳиш намеомад ҷудо
او ازین خواهش نمیآمد جدا