Кӯдакони мактабӣ аз Авестоад

کودکان مکتبی از اوستاد

Ранҷи диданд аз малолу иҷтиҳод

رنج دیدند از ملال و اجتهاد

Машварат карданд дар таъвиқи кор

مشورت کردند در تعویق کار

То муаллим дар фитад дар изтирор

تا معلم در فتد در اضطرار

Чун намеояд варои ранҷуре

چون نمی‌آید ورا رنجوریی

Ки бигирад чанд рӯз ӯ давре

که بگیرد چند روز او دوریی

То раҳем аз ҳабсу танагӣу зи кор

تا رهیم از حبس و تنگی و ز کار

Ҳаст ӯ чун санги хоро бар қарор

هست او چون سنگ خارا بر قرار

Он яке зирактар ин тадбир кард

آن یکی زیرکتر این تدبیر کرد

Ки бигӯед Авесто чунӣ ту зард

که بگوید اوستا چونی تو زرد

Хайр бошад ранги ту бар ҷой нест

خیر باشد رنگ تو بر جای نیست

Ин асар ё аз ҳаво ё аз тбист

این اثر یا از هوا یا از تبیست

Андакии андар хаёл уфтад азин

اندکی اندر خیال افتد ازین

Ту бародари ҳам мадад кун ин чунин

تو برادر هم مدد کن این‌چنین

Чун даройӣ аз дар мактаб бигӯ

چون درآیی از در مکتب بگو

Хайр бошад Авестои аҳволи ту

خیر باشد اوستا احوال تو

Он хаёлаши андакӣ афзӯн шавад

آن خیالش اندکی افزون شود

Каз хаёлии оқилӣ маҷнӯн шавад

کز خیالی عاقلی مجنون شود

Он сеюм ва он чораму панҷуми чунин

آن سوم و آن چارم و پنجم چنین

Дар паии мо ғами намоянду ҳнин

در پی ما غم نمایند و حنین

То чу сӣ кӯдаки тавотури ин хабар

تا چو سی کودک تواتر این خبر

Муттафиқ гӯйанд ёбад мустақар

متفق گویند یابد مستقر

Ҳар яке гуфташ ки шобош эй зкӣ

هر یکی گفتش که شاباش ای ذکی

Боди бахтат бар анояти муттакӣ

باد بختت بر عنایت متکی

Муттафиқи гаштанд дар аҳди васиқ

متفق گشتند در عهد وثیق

Ки нигараданд суханро як рафиқ

که نگرداند سخن را یک رفیق

Баъд аз он савганд дод ӯ ҷумла ро

بعد از آن سوگند داد او جمله را

То ки ғаммозӣ нагӯяд моҷаро

تا که غمازی نگوید ماجرا

Рои он кӯдаки бчрбид аз ҳама

رای آن کودک به‌چربید از همه

Ақл ӯ дар пеш мерафт аз рама

عقل او در پیش می‌رفت از رمه

Он тафовут ҳаст дар ақли башар

آن تفاوت هست در عقل بشر

Ки миёни шоҳидони андари сувар

که میان شاهدان اندر صور

Зин қабл фармуд Аҳмад дар мақол

زین قبل فرمود احمد در مقال

Дар забони пинҳон буд ҳасани риҷол

در زبان پنهان بود حسن رجال