Гашти астои суст аз ваҳму зи бим

گشت اُستا سست از وهم و ز بیم

Бар ҷаҳид ва мекашонид ӯ гилӣм

بر جهید و می‌کشانید او گلیم

Хашмгин бо зан ки меҳр ӯст суст

خشمگین با زن که مهر اوست سست

Ман бад-ӣн ҳолам напурсед ва наҷуст

من بدین حالم نپرسید و نجست

Худ маро огаҳ накард аз ранги ман

خود مرا آگه نکرد از رنگ من

Қасд дорад то раҳад аз нанги ман

قصد دارد تا رهد از ننگ من

ӯ ба ҳасану ҷилваи худ масти гашт

او به حسن و جلوهٔ خود مست گشت

Бехабар каз боми афтодам чу ташт

بی‌خبر کز بام افتادم چو طشت

Омад ва дарро битундии вои кушод

آمد و در را به‌تندی وا گشاد

Кӯдакони андари паии он Авестоад

کودکان اندر پی آن اوستاد

Гуфт зан хайраст чун зуд омадӣ

گفت زن خیرست چون زود آمدی

Ки мабодои зоти некатро бадӣ

که مبادا ذات نیکت را بدی

Гуфт кӯрии рангу ҳол ман бибин

گفت کوری رنگ و حال من ببین

Аз ғамами бегонагони андари ҳнин

از غمم بیگانگان اندر حنین

Ту даруни хона аз буғзу нифоқ

تو درون خانه از بغض و نفاق

наменабинӣ ҳоли ман дар эҳтироқ

می‌نبینی حال من در احتراق

Гуфт зан эй хоҷа айбӣ нестат

گفت زن ای خواجه عیبی نیستت

Ваҳму занни лоаш бе маънистат

وهم و ظن لاش بی معنیستت

Гуфташ эй ғури ту ҳанузӣ дар лҷоҷ

گفتش ای غر تو هنوزی در لجاج

наменабинӣ ин тағайюру артҷоҷ

می‌نبینی این تغیر و ارتجاج

Гар ту кӯр ва кар шудӣ моро чаҳ ҷурм

گر تو کور و کر شدی ما را چه جرم

Мо дарин ранҷем ва дар андӯҳу гарм

ما درین رنجیم و در اندوه و گرم

Гуфт эй хоҷа биорам оина

گفت ای خواجه بیارم آینه

То бадоне ки надорам ман гунаҳ

تا بدانی که ندارم من گنه

Гуфт рӯи маи ту раҳеи маи оинт

گفت رو مه تو رهی مه آینت

Доимо дар буғзу кинӣу анат

دایما در بغض و کینی و عنت

Ҷомаи хоби маро зу густарон

جامهٔ خواب مرا زو گستران

То бхспм ки сар ман шуд гарон

تا بخسپم که سر من شد گران

Зан таваққуф кард мардаш бонг зад

زن توقف کرد مردش بانگ زد

К-эии адуи зутар туро ин ме сазад

کای عدو زوتر تو را این می‌سزد