Он яке аллоҳ мегуфтӣ шабӣ

آن یکی الله می‌گفتی شبی

То ки ширин мешуд аз зикраши лабӣ

تا که شیرین می‌شد از ذکرش لبی

Гуфт шайтони охир эй бсёргў

گفت شیطان: آخر ای بسیارگو

Ин ҳамаи аллоҳро лаббайки кӯ

این همه الله را لبیک کو؟

наменаёяд як ҷавоб аз пеши тахт

می‌نیاید یک جواب از پیش تخت

Чанд аллоҳ май занӣ бо рӯй сахт

چند الله می‌زنی با روی سخت

ӯ шикаста дил шуд ва биниҳод сар

او شکسته‌دل شد و بنهاد سَر

Дид дар хоб ӯ Хизрро дар Хизр

دید در خواب او خضِر را در خُضر

Гуфт ҳин аз зикр чун вои монда Эй

گفت هین از ذکر چون وا مانده‌ای

Чун пушаймонӣ аз он ки ши хонда Эй

چون پشیمانی از آن که‌ش خوانده‌ای

Гуфт лаббайкам намеояд ҷавоб

گفت لبیکم نمی‌آید جواب

Зон ҳамеи тарсам ки бошам ради боб

زان همی‌ترسم که باشم رَدِ باب

Гуфт он аллоҳи ту лаббайки мост

گفت آن الله تو لبیک ماست

Ва он ниёзу дарду сӯзати пайки мост

و آن نیاز و درد و سوزت، پیک ماست

Ҳилаҳоу чораи ҷӯиҳои ту

حیله‌ها و چاره‌جویی‌های تو

Ҷазби мо буду кушоди ин пои ту

جذب ما بود و گشاد این پای تو

Тарсу ишқи ту каманди лутфи мост

ترس و عشق تو کمند لطف ماست

Зер ҳар ё раби ту лаббайк ҳост

زیرِ هر یا‌ربِّ تو لبیک‌هاست

Ҷони ҷоҳили зини дуои ҷуз давр нест

جان جاهل زین دعا جز دور نیست

Зонк ё раби гуфтанаш дастур нест

زانک یا رب گفتنش دستور نیست

Бар даҳон ва бар дилаш қуфласту банд

بر دهان و بر دلش قفل است و بند

То нанолад бо худои вақти газанд

تا ننالد با خدا وقت گزند

Дод мари фиръавнро сад малику мол

داد مر فرعون را صد ملک و مال

То бикрад ӯ даъвии ъзу ҷалол

تا بکرد او دعوی عزّ و جلال

Дар ҳама умраш надид ӯ дарди сар

در همه عمرش ندید او درد سر

То нанолад сӯии ҳақи он бдгҳр

تا ننالد سوی حق آن بدگهر

Дод ӯро ҷумлаи малики ин ҷаҳон

داد او را جمله ملک این جهان

Ҳақи надодаши дарду ранҷу андҳон

حق ندادش درد و رنج و اندُهان

Дард омад беҳтар аз малики ҷаҳон

درد آمد بهتر از ملک جهان

То бихонӣ мари худоро дар ниҳон

تا بخوانی مر خدا را در نهان

Хондан бедард аз афсурдагии сет

خواندن بی‌درد از افسردگی‌ست

Хондан бо дард аз дили бардагии сет

خواندن با درد از دل‌بردگی‌ست

Он кашӣдан зери лаби овоз ро

آن کشیدن زیر لب آواز را

Ёд кардани мабдау оғоз ро

یاد کردن مبدأ و آغاز را

Он шудаи овози софӣу ҳазин

آن شده آواز صافی و حزین

эй худои ваии мстғос вае муайян

ای خدا وی مستغاث‌و ای معین

Нолаи саг дар раҳаш беҷазба нест

نالهٔ سگ در رهش بی جذبه نیست

Зонк ҳар роғиби асири раҳи зании сет

زانک هر راغب اسیر ره‌زنی‌ست

Чун саги Каҳфӣ ки аз мурдор раст

چون سگِ کهفی که از مردار رست

Бар сар хон шаҳаншоҳон нишаст

بر سر خوان شهنشاهان نشست

То қиёмат мехӯрд ӯ пеши ғор

تا قیامت می‌خورد او پیش غار

Оби раҳмати орифона бе тғор

آب رحمت عارفانه بی تغار

эй басои саги пӯсти ковро ном нест

ای بسا سگ‌پوست کاو را نام نیست

Лек андари парда бе он ҷом нест

لیک اندر پرده بی آن جام نیست

Ҷон бидиҳ аз баҳри ин ҷом эй писар

جان بده از بهر این جام ای پسر

Беҷиҳоду сабр кӣ бошад зафар

بی جهاد و صبر کی باشد ظفر

Сабр кардани баҳр ин набӯд ҳараҷ

صبر کردن بهر این نبود حَرَج

Сабр кун колсбри мифтоҳи алФрҷ

صبر کن کالصبر مفتاح الفرج

Зини камӣн бесабру ҳзмӣ кас нараст

زین کمین، بی صبر و حزمی کس نرَست

Ҳзмро худ сабр омад поу даст

حزم را خود صبر آمد پا و دست

Ҳзм кун аз хӯрд кин заҳрин гёи сет

حزم کن از خوردْ کاین زهرین گیا‌ست

Ҳзм кардани зӯру нури анбиёи сет

حزم کردن زور و نور انبیا‌ست

Коҳ бошад кӯ ба ҳар бодии ҷаҳд

کاه باشد کو به هر بادی جهد

Кӯҳ кӣ мари бодро вазнӣ наад ?

کوه کی مر باد را وزنی نهد‌؟

Ҳар тарафи ғӯлӣ ҳаме хонд туро

هر طرف غولی همی‌خواند تو را

К-эии бародари роҳи хоҳии ҳин биё

کای برادر راه خواهی هین بیا

Раҳи намоям , ҳмрҳт бошам рафиқ

ره نمایم‌، همرهت باشم رفیق

Ман қлоўўзми дарин роҳи дақиқ

من قلاووزم درین راه دقیق

На қлоўзи сет ва на раҳ донад ӯ

نه قلاوز‌ست و نه ره داند او

ИўсФо кам рӯи сӯии он гурги ху

یوسفا کم رو سویِ آن گرگ‌خو

Ҳзм ин бошад ки нФрибди туро

حزم این باشد که نفریبد تو را

Чарбу нӯшу домҳои ин саро

چرب و نوش و دام‌های این سرا

Ки на чарбаш дорад ва на нӯш ӯ

که نه چربِش دارد و نه نوش او

Саҳар хонд май дамад дар гӯш ӯ

سِحر خواند، می‌دمد در گوش او

Ки биёи меҳмони мо эй равшанӣ

که بیا مهمان ما ای روشنی

Хонаи он тест ва ту он манӣ

خانه آن تست و تو آن منی

Ҳзм он бошад ки гӯйӣ тухма ам

حزم آن باشد که گویی تُخمه‌ام

ё сқимми хастаи ин дахма ам

یا سقیمم خستهٔ این دخمه‌ام

ё серуми дардасти дарди сари бабр

یا سرم دردست درد سر بِبَر

ё марои хондаи сети он холўи писар

یا مرا خوانده‌ست آن خالو پِسَر

Зонк як навишт диҳад бо неш ҳо

زانک یک نوشت دهد با نیش‌ها

Ки бикорад дар ту нӯшаши риш ҳо

که بکارد در تو نوشش ریش‌ها

Зар агар панҷоҳ агар шастат диҳад

زر اگر پنجاه اگر شصتت دهد

Моҳё ӯ гӯшт дар шастат диҳад

ماهیا او گوشت در شستت دهد

Гар диҳад худ кӣ диҳад он пари ҳиял

گر دهد خود کی دهد آن پر حیَل

Ҷўзи пусидаи сети гуфтори дағал

جوز پوسیده‌ست گفتار دغل

Жғжғи он ақлу мағзатро барад

ژغژغ آن عقل و مغزت را برد

Сад ҳазорон ақлро як нашимурд

صد هزاران عقل را یک نشمرد

Ёри ту харҷин тесту кӣсаи ?ут

یار تو خرجین تست و کیسه‌ات

Гар ту роминии мҷуи ҷузи висаи ?ут

گر تو رامینی مجو جز ویسه‌ات

Висау маъшӯқи ту ҳам зоти тест

ویسه و معشوق تو هم ذات تست

Венаи буруниҳо ҳамаи офоти тест

وین برونی‌ها همه آفات تست

Ҳзм он бошад ки чун даъват кунанд

حزم آن باشد که چون دعوت کنند

Ту нагӯйӣ маст ва хоҳон мананд

تو نگویی مست و خواهان منند

Даъвати эшон сафири мурғи дон

دعوت ایشان صفیر مرغ دان

Ки кунад сайёд дар мкмни ниҳон

که کند صیاد در مکمن نهان

Мурғи мурда пеш биниҳода ки ин

مرغ مرده پیش بنهاده که این

намекунад ин бонгу овозу ҳнин

می‌کند این بانگ و آواز و حنین

Мурғи пиндорад ки ҷинс ӯст ӯ

مرغ پندارد که جنس اوست او

Ҷамъ ояд бар дардашони пӯст ӯ

جمع آید، بَر دَرَدْشان پوست او

Ҷузи магари мурғӣ ки ҳзмш дод ҳақ

جز مگر مرغی که حزمش داد حق

То нагардад гӣҷи он донау млқ

تا نگردد گیج آن دانه و مَلَق

Ҳаст бе ҳзмии пушаймонии яқин

هست بی حزمی پشیمانی یقین

Бишинав ин афсонаро дар шарҳи ин

بشنو این افسانه را در شرح این