эй бародар буд андари мо мзӣ

ای برادر بود اندر ما مضیٰ

Шаҳре бо рӯстои ошно

شهریی با روستایی آشنا

Рӯстоӣ чун сӯй шаҳр омадӣ

روستایی چون سوی شهر آمدی

Харгаҳи андари кӯии он шаҳрӣ задӣ

خرگه اندر کوی آن شهری زدی

Ду ма ва се моҳи муҳимонаши бадӣ

دو مه و سه ماه مهمانش بُدی

Бар дукон ӯ ва бар хониши бадӣ

بر دکان او و بر خوانش بُدی

Ҳар ҳўоиҷро ки будаш он замон

هر حوایج را که بودش آن زمان

Рост кардӣ марди шаҳрии ройгон

راست کردی مرد شهری رایگان

Рӯ ба шаҳрӣ кард ва гуфт эй хоҷаи ту

رو به شهری کرد و گفت ای خواجه تو

Ҳеҷ май ноеи сӯии даҳ фараҷаи ҷӯ

هیچ می‌نایی سوی ده فرجه‌جو

Аллоҳи аллоҳи ҷумла фарзандон биор

الله الله جمله فرزندان بیار

Кин замони гулшани сету навбаҳор

کاین زمان گلشن‌ست و نوبهار

ё ба тобистони биёи вақти самар

یا به تابستان بیا وقت ثمر

То бабандам хизмататро ман камар

تا ببندم خدمتت را من کمر

Хайлу фарзандону қавматро биор

خیل و فرزندان و قومت را بیار

Дар даҳ мо бош се моҳ ва чаҳор

در ده ما باش سه ماه و چهار

Ки баҳорони хиттаи даҳ хуш буд

که بهاران خِطهٔ دِه خوش بود

Кишти зору лолаи дилкаш буд

کشت‌زار و لالهٔ دلکش بود

Ваъда додӣ шаҳрӣ ӯро дафъи ҳол

وعده دادی شهری او را دفع حال

То бар омад баъди ваъдаи ҳашт сол

تا بر آمد بعد وعده هشت سال

ӯ ба ҳар солӣ ҳаме гуфтӣ ки кӣ

او به‌هر سالی همی‌گفتی که کی

Азм хоҳӣ кард комади моҳи дай

عزم خواهی کرد کامد ماه دی

ӯ баҳонаи сохтӣ комсоли мон

او بهانه ساختی کامسال‌مان

Аз фалон хитта биёмад миҳмон

از فلان خطه بیامد میهمان

Соли дигаргар тавонам во раҳед

سال دیگر گر توانم وا رهید

Аз муҳимот , он тараф хоҳам давид

از مهمات‌، آن طرف خواهم دوید

Гуфт ҳастанд он аёлами мунтазир

گفت هستند آن عیالم منتظر

Баҳри фарзандони ту эй аҳл бар

بهر فرزندان تو ای اهل بِر

Боз ҳар солӣ чу лак лак омадӣ

باز هر سالی چو لک‌لک آمدی

То муқӣми қубба шаҳрӣ шудӣ

تا مقیم قبهٔ شهری شدی

Хоҷа ҳар солии зи зару моли хеш

خواجه هر سالی ز زر و مال خویش

Харҷ ӯ кардӣ кушодии боли хеш

خرج او کردی گشادی بال خویش

Охирин Крети се моҳи он паҳлавон

آخرین کرت سه ماه آن پهلوان

Хон ниҳодаши бомдодону шубон

خوان نهادش بامدادان و شبان

Аз хиҷолат боз гуфт ӯ хоҷа ро

از خجالت باز گفت او خواجه را

Чанд ваъда чанд бФрибии маро

چند وعده‌ چند بفریبی مرا

Гуфт хоҷаи ҷисму ҷонам васл ҷӯаст

گفت خواجه جسم و جانم وصل‌جوست

Лек ҳар таҳвили андари ҳукми ҳавасат

لیک هر تحویل اندر حکم هوست

Одамӣ чун киштӣасту бодбон

آدمی چون کشتی است و بادبان

То кӣ оради бодро он боди рон

تا کی آرد باد را آن باد‌ران

Боз савгандон бидодаш к-эии Карим

باز سوگندان بدادش کای کریم

Гири фарзандон , биё бингар Наим

گیر فرزندان‌، بیا بنگر نعیم

Даст ӯ бигирифт се Крет ба аҳд

دست او بگرفت سه کرّت به عهد

Коллаҳи аллоҳ зу биё бинмоӣ ҷаҳд

کالله الله زو بیا بنمای جهد

Баъди даҳ сол ва ба ҳар солии чунин

بعد ده سال و به‌هر سالی چنین

Лобаҳоу ваъдаҳои шаккарин

لابه‌ها و وعده‌های شکرین

Кӯдакон хоҷа гуфтанд эй падар

کودکان خواجه گفتند ای پدر

Моҳу абру соя ҳам дорад сафар

ماه و ابر و سایه هم دارد سفر

Ҳақҳо бар ваии ту собит карда Эй

حق‌ها بر وی تو ثابت کرده‌ای

Ранҷҳо дар кор ӯ баси барда Эй

رنج‌ها در کار او بس برده‌ای

ӯ ҳаме хоҳад ки баъзе ҳақи он

او همی‌خواهد که بعضی حق آن

Вои гузорад чун шӯии ту миҳмон

وا گزارد چون شوی تو میهمان

Бас васият кард моро ӯ ниҳон

بس وصیت کرد ما را او نهان

Ки кашидаш сӯии даҳ лобаи кунон

که کشیدش سوی ده لابه‌کنان

Гуфт ҳақи сети ин вале эй сибўиаҳ

گفت حق‌ست این ولی ای سیبویه

Атқи ман шари ман аҳсанти илайҳ

اتق من شر من احسنت الیه

Дӯстии тухми дами охир буд

دوستی تخم دم آخر بود

Тарсам аз ваҳшат ки он фосид шавад

ترسم از وحشت که آن فاسد شود

Суҳбатӣ бошад чу шамшери қтўъ

صحبتی باشد چو شمشیر قطوع

Ҳамчуи дай дар бӯстон ва дар зрўъ

همچو دی در بوستان و در زروع

Суҳбатӣ бошад чу фасли навбаҳор

صحبتی باشد چو فصل نوبهار

Зу иморатҳоу дахл бе шумор

زو عمارت‌ها و دخل بی‌شمار

Ҳзм он бошад ки занни бади барӣ

حزم آن باشد که ظن بد بری

То гурезӣу шӯй аз бади барӣ

تا گریزی و شوی از بد بری

Ҳзми сӯъ алзн гуфта сети он расӯл

حَزْمُ سوءُ الْظَّنِّ گفته‌ست آن رَسول

Ҳар қадамро дом май дон эй фузул

هر قدم را دام می‌دان ای فضول

Рӯй саҳро ҳаст ҳамвору фарох

روی صحرا هست هموار و فراخ

Ҳар қадами домии сет кам рони аўстох

هر قدم دامی‌ست کم ران اوستاخ

Он бузи кӯҳии дӯд ки « доми кӯ »

آن بز کوهی دَود که ‌«دام کو‌»

Чун битозад , домаш уфтад дар гулӯ

چون بتازد‌، دامش افتد در گلو

Онк мегуфтӣ ки кӯ инак бибин

آنک می‌گفتی که کو اینک ببین

Дашт медидӣ намедидӣ камӣн

دشت می‌دیدی نمی‌دیدی کمین

Бекамӣну дому сайёд эй айёр

بی کمین و دام و صیاد ای عیار

Дунба кӣ бошад миёни кишти зор

دنبه کی باشد میان کشت‌زار

Онк густох омаданд андари замин

آنک گستاخ آمدند اندر زمین

Устихону каллаҳоашонро бибин

استخوان و کله‌هاشان را ببین

Чун ба гӯристон рӯй эй мртзо

چون به گورستان روی ای مرتضا

Устихонашонро бипурс аз мо мзӣ

استخوانشان را بپرس از ما مضی

То ба зоҳири бинии он мисатони кӯр

تا به ظاهر بینی آن مستان کور

Чун фурӯи рафтанд дар чоҳи ғурур

چون فرو رفتند در چاه غرور

Чашм агар дории ту кӯронаи мё

چشم اگر داری تو کورانه میا

Вари надории чашм , дастовар Асо

ور نداری چشم‌، دست آور عصا

Он Асои ҳзму истидлол ро

آن عصای حزم و استدلال را

Чун надорӣ дид мекун пешво

چون نداری دید می‌کن پیشوا

Вари Асои ҳзм ва истидлол нест

ور عصای حزم و استدلال نیست

Бе Асои каш бар сар ҳар раҳ моиаст

بی‌عصا‌کش بر سر هر ره مایست

Гоми зи ани сон на ки нобӣно наад

گام ز‌ان‌سان نِه که نابینا نهد

То ки по аз чоҳ ва аз саг во раҳад

تا که پا از چاه و از سگ وا رهد

Ларзи ларзон ва ба тарсу эҳтиёт

لرز لرزان و به‌ترس و احتیاط

Май наад по то науфтад дар хбот

می‌نهد پا تا نیفتد در خُباط

эй зи дӯдии ҷуста дар норай шуда

ای ز دودی جَسته در ناری شده

Луқмаи ҷустаи луқмаи Марӣ шуда

لقمه جُسته لقمهٔ ماری شده