Дар ъриш ӯро яке зоири бёФт

در عریش او را یکی زایر بیافت

Кӯи баҳри ду даст май занбили бофт

کو به‌هر دو دست می زنبیل بافت

Гуфт ӯро эй адуи ҷони хеш

گفت او را ای عدو جان خویش

Дар ъришми омада сар карда пеш

در عریشم آمده سر کرده پیش

Ин чрокрдии шитоби андари сбоқ

این چراکردی شتاب اندر سباق

Гуфт аз ифроти меҳру иштиёқ

گفت از افراط مهر و اشتیاق

Пас табассум кард ва гуфт акнӯн биё

پس تبسم کرد و گفت اکنون بیا

Лек махфии дори инро эй киё

لیک مخفی دار این را ای کیا

То намирам ман магӯ ин бо касе

تا نمیرم من مگو این با کسی

На қаринӣ на ҳабибӣ на хасӣ

نه قرینی نه حبیبی نه خسی

Баъд аз он қавмӣ дигар аз равзанаш

بعد از آن قومی دگر از روزنش

Матлаъи гаштанд бар боФиднш

مطلع گشتند بر بافیدنش

Гуфт ҳикматро ту донеи кирдигор

گفت حکمت را تو دانی کردگار

Ман кунам пинҳон ту кардӣ ошкор

من کنم پنهان تو کردی آشکار

Омад илҳомаш ки икчндӣ баданд

آمد الهامش که یک چَندی بُدند

Ки дарин ғам бар ту мункир ме шуданд

که درین غم بر تو منکر می‌شدند

Ки магари солус буд ӯ дар тариқ

که مگر سالوس بود او در طریق

Ки худо расвоаш кард андари Фриқ

که خدا رسواش کرد اندر فریق

Ман нахоҳам кони рама кофар шаванд

من نخواهم کان رمه کافر شوند

Дар залолат дар гумони бади раванд

در ضلالت در گمان بد روند

Ин кароматро бкрдими ошкор

این کرامت را بکردیم آشکار

Ки диҳемати дасти андари вақти кор

که دهیمت دست اندر وقت کار

То ки он бечорагони бади гумон

تا که آن بیچارگانِ بد گمان

Рад нигараданд аз ҷаноби осмон

رد نگردند از جناب آسمان

Ман туро бе ин кароматҳо зи пеш

من تورا بی این کرامتها ز پیش

Худ тасаллии додмӣ аз зоти хеш

خود تسلی دادمی از ذات خویش

Ин каромати баҳри эшон додмт

این کرامت بهر ایشان دادمت

Венаи чароғ аз баҳри он бнҳодмт

وین چراغ از بهر آن بنهادمت

Ту аз он бигузаштае каз марги тан

تو از آن بگذشته‌ای کز مرگ تن

Тарсии вази тафреқи аҷзои бадан

ترسی وز تفریق اجزای بدن

Ваҳми тафреқи сару по аз ту рафт

وهم تفریق سر و پا از تو رفت

Дафъи ваҳм аспр раседат неки зафт

دفع وهم اسپر رسیدت نیک زفت