Ту нхўондии қиссаи аҳли сабо
تو نخواندی قصهٔ اهل سبا
ё бхўондӣ ва надидӣ ҷузи садо
یا بخواندی و ندیدی جز صدا
Аз садои он кӯҳи худ огоҳ нест
از صدا آن کوه خود آگاه نیست
Сӯии маънии ҳуш киро роҳ нест
سوی معنی هوشِ کُه را، راه نیست
ӯ ҳаме бонгӣ кунад бегӯшу ҳуш
او همی بانگی کند بی گوش و هوش
Чун хамаш кардӣ ту ӯ ҳам шуд хамӯш
چون خمُش کردی تو، او هم شد خموش
Дод ҳақи аҳли саборо баси фироқ
داد حق اهل سبا را بس فراغ
Сад ҳазорон қасру айвонҳоу боғ
صد هزاران قصر و ایوانها و باغ
Шукри он нгзорднди он бади раҳгон
شکر آن نگزاردند آن بد رگان
Дар вафо буданд камтар аз сегон
در وفا بودند کمتر از سگان
Мари сегиро луқмаи нонеи з дар
مر سگی را لقمهٔ نانی ز در
Чун расад бар дар ҳамеи бандади камар
چون رسد بر در همیبندد کمر
Посбону ҳорс дар ме шавад
پاسبان و حارس در میشود
Гарчи бар ваии ҷавр ва сахтӣ ме равад
گرچه بر وی جور و سختی میرود
Ҳам бар он дар бошадаш бошу қарор
هم بر آن در باشدش باش و قرار
Куфр дорад кард ғайриӣ ихтиёр
کفر دارد کرد غیری اختیار
Вар сегӣ ояд ғарибии рӯзу шаб
ور سگی آید غریبی روز و شب
Он сагонаш мекунанд он дами адаб
آن سگانش میکنند آن دم ادب
Ки бирав онҷо ки аввал манзил аст
که برو آنجا که اول منزل است
Ҳақи он неъмати гаравгон дил аст
حق آن نعمت گروگان دل است
Май газандаш ки « бирав бар ҷои хеш
میگزندش که «برو بر جای خویش
Ҳақи он неъмат фурӯ магузор беш »
حق آن نعمت فرو مگذار بیش»
Аз дар дилу аҳли дили оби ҳаёт
از در دل و اهل دل آب حیات
Чанд нӯшедӣ ва во шуд чашмаот
چند نوشیدی و وا شد چشمهات
Баси ғизои скру ваҷд ва бе худӣ
بس غذای سکر و وجد و بیخودی
Аз дар аҳли дилон бар ҷон задӣ
از در اهل دلان بر جان زدی
Бози ин дарро раҳо кардӣ зи ҳирс
باز این در را رها کردی ز حرص
Гирд ҳар дукони ҳамеи гардии зи ҳирс
گرد هر دکان همیگردی ز حرص
Бар дар он манъмони чарби дег
بر در آن منعمانِ چربدیگ
Май дуӣ баҳри сриди мурдаи рег
میدوی بهر ثرید مرده ریگ
Чарбаши ӣнҷои дон ки ҷон фарбеҳ шавад
چربش اینجا دان که جان فربه شود
Кори нооўмиди ӣнҷо ба шавад
کار نااومید اینجا به شود