Анбиё гӯйанд рӯз чора рафт

انبیا گویند روز چاره رفت

Чораи онҷо буду дастафзор зафт

چاره آنجا بود و دست‌افزار زفت

Мурғ беҳангомӣ эй бадбахти рӯ

مرغ بی‌هنگامی ای بدبخت رو

Тарки мо гӯи хӯни мо андар машав

ترک ما گو خون ما اندر مشو

Рӯ бигардонад ба сӯии дасти чап

رو بگرداند به سوی دست چپ

Дар табору хеши гўиндш ки хп

در تبار و خویش گویندش که خَپ

Ҳин ҷавоби хеши гӯ бо кирдигор

هین جواب خویش گو با کردگار

Мо кӣем эй хоҷаи даст аз мо бидор

ما کییم ای خواجه دست از ما بدار

На азин сӯ на аз он сӯ чора шуд

نه ازین سو نه از آن سو چاره شد

Ҷони он бечораи дили сад пора шуд

جان آن بیچاره‌دل صد پاره شد

Аз ҳама навмед шуд мискини киё

از همه نومید شد مسکین کیا

Пас برارد ҳар ду дасти андари дуо

پس برآرد هر دو دست اندر دعا

Каз ҳамаи навмеди гаштам эй худо

کز همه نومید گشتم ای خدا

Аввалу охири тӯйу мунтаҳо

اول و آخر توی و منتها

Дар намози ин хуш ишоратҳо бибин

در نماز این خوش اشارتها ببین

То бадоне кин бихоҳад шуд яқин

تا بدانی کین بخواهد شد یقین

Бачаи беруни ор аз байзаи намоз

بچه بیرون آر از بیضه نماز

Сар мазан чун мурғ бетаъзиму соз

سر مزن چون مرغ بی تعظیم و ساز