Модари шаҳ зода гуфт аз нақси ақл

مادر شه‌زاده گفت از نقص عقل

Шарти кФўит буд дар ақли нақл

شرط کفویت بود در عقل نقل

Ту зи шҳу бухли хоҳии вази дҳо

تو ز شح و بخل خواهی وز دها

То бабандӣ пӯри моро бар гадо

تا ببندی پور ما را بر گدا

Гуфт солеҳро гадо гуфтан хатост

گفت صالح را گدا گفتن خطاست

Кӯи ғании алқлб аз дод худост

کو غنی القلب از داد خداست

Дар қаноат май гурезад аз тақӣ

در قناعت می‌گریزد از تقی

На аз лимӣу Касали ҳам чун гадо

نه از لیمی و کسل هم‌چون گدا

Қиллатии кон аз қаноати вази тқост

قلتی کان از قناعت وز تقاست

Он зи фақру қиллат дунон ҷудост

آن ز فقر و قلت دونان جداست

Ҳубае он гар биёбад сар наад

حبه‌ای آن گر بیابد سر نهد

Венаи зи ганҷи зар ба ҳиммат май ҷаҳд

وین ز گنج زر به همت می‌جهد

Шаҳ ки ӯ аз ҳирси қасд ҳар ҳаром

شه که او از حرص قصد هر حرام

намекунад ӯро гадо гуяд ҳамам

می‌کند او را گدا گوید همام

Гуфт кӯи шаҳру қалоъ ӯро ҷҳоз

گفت کو شهر و قلاع او را جهاز

ё нисори гавҳару динори рез

یا نثار گوهر و دینار ریز

Гуфт рӯ ҳар ки ғами дайни баргузед

گفت رو هر که غم دین برگزید

Боқии ғамҳо худо аз вай бурид

باقی غمها خدا از وی برید

Ғолиб омад шоҳ ва додаш духтарӣ

غالب آمد شاه و دادش دختری

Аз нажоди солеҳии хуши ҷавҳарӣ

از نژاد صالحی خوش جوهری

Дар малоҳати худ назир худ надошт

در ملاحت خود نظیر خود نداشت

Чеҳрааш тобонтар аз хуршеди чошт

چهره‌اش تابان‌تر از خورشید چاشت

Ҳасани духтари ин хисолаши ончунон

حسن دختر این خصالش آنچنان

Каз никуӣ менагунҷад дар баён

کز نکویی می‌نگنجد در بیان

Сайд дайн кун то расад андари табаъ

صید دین کن تا رسد اندر تبع

Ҳасану молу ҷоҳу бахти мунтафаъ

حسن و مال و جاه و بخت منتفع

Охирати қатори уштури дон ба малик

آخرت قطار اشتر دان به ملک

Дар табаъи дунёаши ҳам чун пашму пшк

در تبع دنیاش هم‌چون پشم و پشک

Пашми бгзинӣ шутур набӯд туро

پشم بگزینی شتر نبود ترا

Вар буд уштур чаҳ қимати пашм ро

ور بود اشتر چه قیمت پشم را

Чун бар омад ин никоҳи он шоҳ ро

چون بر آمد این نکاح آن شاه را

Бо нажоди солеҳон бе маро

با نژاد صالحان بی مرا

Аз қазои ?кампиракии ҷодӯ ки буд

از قضا کمپیرکی جادو که بود

Ошиқи шаҳи зода бо ҳасану ҷӯад

عاشق شه‌زادهٔ با حسن و جود

Ҷодӯӣ кардаш ъаҷузаи кобулӣ

جادوی کردش عجوزهٔ کابلی

Кӣ барад зон рашки саҳари бобулӣ

کی برد زان رشک سحر بابلی

Шаҳ бача шуд ошиқи кмпири зишт

شه بچه شد عاشق کمپیر زشت

То арӯс ва он арӯсиро биҳишт

تا عروس و آن عروسی را بهشت

Як сияҳи девӣу кобўлии занӣ

یک سیه دیوی و کابولی زنی

Гашт ба шаҳи зодаи ногуҳи раҳи занӣ

گشت به شه‌زاده ناگه ره‌زنی

Он нўдсолаҳи ъҷўзии гандаи кас

آن نودساله عجوزی گنده کس

На хиради ҳашт он маликро ва на нас

نه خرد هشت آن ملک را و نه نس

То ба солӣ буд шаҳи зодаи асир

تا به سالی بود شه‌زاده اسیر

Бӯсаи ҷояши наъли кафши гандаи пер

بوسه‌جایش نعل کفش گنده پیر

Суҳбати кмпир ӯро май дуруд

صحبت کمپیر او را می‌درود

То зи коҳиши ним ҷонии монда буд

تا ز کاهش نیم‌جانی مانده بود

Дигарон аз заъфи вай бо дарди сар

دیگران از ضعف وی با درد سر

ӯ зи скри саҳар аз худ бе хабар

او ز سکر سحر از خود بی‌خبر

Ин ҷаҳон бар шоҳ чун зиндон шуда

این جهان بر شاه چون زندان شده

Венаи писар бар гиряи шани хандон шуда

وین پسر بر گریه‌شان خندان شده

Шоҳи бас бечора шуд дар бараду мот

شاه بس بیچاره شد در برد و مات

Рӯз ва шаб мекард қурбону закот

روز و شب می‌کرد قربان و زکات

Зонк ҳар чора ки мекард он падар

زانک هر چاره که می‌کرد آن پدر

Ишқи ?кампирак ҳаме шуд бештар

عشق کمپیرک همی‌شد بیشتر

Пас яқини гашташ ки мутлақ он сиррӣаст

پس یقین گشتش که مطلق آن سریست

Чора ӯро баъд аз ин лоба гирист

چاره او را بعد از این لابه گریست

Саҷда мекард ӯ ки ҳам фармон турост

سجده می‌کرد او که هم فرمان تراست

Ғайри ҳақ бар малики ҳақи фармони крост

غیر حق بر ملک حق فرمان کراست

Лек ин мискини ҳамеи сӯзад чу авд

لیک این مسکین همی‌سوزد چو عود

Дасти гираш эй раҳим вае вдўд

دست گیرش ای رحیم و ای ودود

То з ё раб ё рабу афғони шоҳ

تا ز یا رب یا رب و افغان شاه

Соҳирии устод пеш омад зи роҳ

ساحری استاد پیش آمد ز راه